Εκκλησιολογικός όρος των διαλλαγών προς ενότητα (κεφάλαιο ΙΒ)

Η ΣΥΝΟΔΟΣ ΠΟΥ ΘΑ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΕΙ ΤΟΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟ

ΑΡΧΙΜ. ΠΑΪΣΙΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ ΗΓΟΥΜΕΝΟΥ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΑΓΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΤΟΥ ΠΑΛΑΜΑ ΦΙΛΩΤΑ

VII. ΟΙ ΛΟΓΟΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΡΟΧΩΡΗΣΕ Η ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΙΣ ΟΙ ΟΠΟΙΟΙ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΝΑ ΞΕΠΕΡΑΣΤΟΥΝ ΓΙΑ ΝΑ ΟΡΓΑΝΩΘΕΙ Η ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΗ

Όλοι, αν δεν συνέβη να έχουν διαβάσει, τουλάχιστον έχουν ακούσει το φιλοκαλικό απόφθεγμα: “Το καλόν ούκ έστι καλόν, εάν μη καλώς γένηται”! Και βέβαια δεν εννοώ καθόλου ότι δεν έπρεπε να έχουμε κάνει αποτείχιση, όπως άφησε να εννοηθεί ο Μόρφου Νεόφυτος ομιλώντας για “κάποιο όραμα” που είδε “κάποιο ζευγάρι” τον Γέροντα Εφραίμ που τους είπε ότι θα συμβούν γεγονότα και θα αποκατασταθεί η Ορθοδοξία και η κανονικότητα στις τοπικές Εκκλησίες μετά τον Παγκόσμιο πόλεμο. Επομένως, εύκολα βγάζει κανείς το συμπέρασμα, «αφού θα αποκατασταθεί η Ορθοδοξία, γιατί να μπαίνουμε σε περιπέτειες;»! Αν, μάλιστα, δεν γίνεται τυχαία αυτό αλλά ενεργεί ο Θεός, τί καλύτερο από αυτό; Τότε, ας επαναπαυτούμε και οι λύσεις θα δοθούν χωρίς την δική μας συνέργεια! Είναι όμως μια τέτοια θεώρηση ορθόδοξη; Υπάρχουν ορισμένα σαφή κριτήρια που θα πρέπει να συντρέχουν, ώστε η παραπάνω θέση να αποδειχθεί ως ορθόδοξη:

1.    Τι μαρτυρούν τα θεόπνευστα κείμενα της Αγίας Γραφής;

2.    Τι καταθέτουν με την διδασκαλία τους οι Άγιοι Πατέρες, το οποίο αποτελεί την λεγόμενη “Συμφωνία των Πατέρων”  Consensous Patrum;

3.    Ποια είναι η Παράδοση επ’ αυτού στην ζωή των Αγίων Πατέρων, Μαρτύρων, Ομολογητών, Δικαίων;

4.    Ποιο είναι αυτό που συνάδει με την κοινή λογική;

5.    Εάν συντρέχουν στην εποχή μας διαφορετικοί λόγοι, ώστε όχι μόνο να κρατήσουμε την Παράδοση αλλά να είμαστε και πιο αυστηροί στην τήρηση των παραδοδομένων;

6.    Εάν μετά την ψευτοσύνοδο στο Κολυμβάρι και την αναγνώριση του Ουκρανικού παρέχονται περιθώρια για κάτι τέτοιες πρόχειρες διατυπώσεις;

7.    Εάν οικοδομούμε έτσι την Εκκλησία ή το αντίθετο τον Οικουμενισμό;

8.    Εάν συνευδοκούμε στην “αναίρεση” των αδελφών μας που βγήκαν σε έναν αγώνα εναντίον τίνος, της Εκκλησίας ή της Παναιρέσεως του Οικουμενισμού;

9.    Εάν συμφέρει την ώρα αυτή να σπάσει το αντι-Οικουμενιστικό μέτωπο στην Ελλάδα, το οποίον αγώνα παρακολουθούν και που ακολουθούν και Ορθόδοξοι και σε άλλες ορθόδοξες χώρες;

10. Εάν αυτό συμφέρει τις εκκλησιαστικές εξελίξεις:

α. Για τα θέματα της Ορθοδοξίας σχετικά με τον Οικουμενισμού στα πλαίσια Πανορθόδοξης Συνόδου;

β. Για τα θέματα της αποκατάστασης του σχίσματος που αφορούν το ημερολογιακό ζήτημα;

γ. Για την λύση του προβλήματος του Ουκρανικού πέον σχίσματος που ολοένα βαθαίνει και περισσότερο;

δ. Για την αποκατάσταση εκκλησιαστικών ανδρών, όπως του Επισκόπου Αρτεμίου στην σερβική Εκκλησία και όχι μόνο;

ε. Εάν αυτό δεν λειτουργήσει ως ανάσχεση της αίρεσης του Οικουμενισμού αλλά λειτουργήσει πιο καταλυτικά ως προώθηση του Οικουμενισμού τελικά σε μία φάση, μάλιστα, που είναι προγραμματισμένη “Οικουμενική Σύνοδος” που θα συγκαλέσει Πάπας;

Όπως καταλαβαίνεται, και αν ακόμη δεν αναπτύξουμε κανέναν από τους παραπάνω λόγους, διότι αυτό έχει ήδη γίνει ήδη από την αρχή την αποτείχισης με τα άρθρα των των αγωνιζομένων και δεν χρειάζεται να επαναλαμβάνουμε τα ίδια και τα ίδια, διαπιστώνεται το άτοπον της θέσεως του Επισκόπου Μόρφου Νεοφύτου. Μήπως, όμως ο Γέροντας Εφραίμ διατύπωσε κάτι που ήταν σαφής θέση για το πώς πρέπει να αντιδράσουμε κατά του Οικουμενισμού, το οποίο σαφώς φαίνεται ότι δεν γνωρίζει ο Μόρφου αλλά γνωρίζουν πολύ καλά όλοι εκείνοι, οι οποίοι ήταν παρόντες, μάλιστα, στα πλαίσια προσκυνήματος που οργανώθηκε αλλά δεν διαδόθηκε για να μην εκτεθεί ο Γέροντας προοίμια; Συνεπώς, έρχεται τώρα μετά κοίμησιν του Γέροντος ο Μόρφου και τον παρουσιάζει ως μη αντιδρώντα κατά του Οικουμενισμού αλλά και ως ανακόλουθο για όσους έλαβαν σαφείς οδηγίες, ίσως και το χρίσμα, για τον αγώνα; Κάτι, θέλει να πει αύριο στην ομιλία του ο π. Νικόλαος Μανώλης και υποψιάζομαι ότι είναι αυτό που ορισμένοι πολύ γνωρίζουμε. Γι’ αυτό ας μην θορυβούνται οι αποτειχισμένοι ότι τάχα ο Γέροντας ήταν κατά της αποτείχισης. Ο γέροντας Εφραίμ πάντοτε ήταν κατά του Οικουμενισμού, απλώς για λόγους τακτικής δεν θέλησε ο ίδιος να κάνει την κίνηση πρώτος. Γιατί; Δεν χρειάζεται να το αναφέρω! Μήπως, όμως είπε σε άλλους να κάνουν την κίνηση; Ας μην βιάζεται να διατυπώνει ο Μόρφου θέσεις διότι, αν θα βγει αύριο ο π. Νικόλαος να πει αυτό, το οποίο είναι γνωστό σε εμάς έμμεσα από αυτήκοους μάρτυρες, θα βρεθεί σε πολύ δύσκολη θέση, διότι όχι μόνο δεν επέλεξε την στενή και τεθλιμμένη Οδό, επειδή δεν είχε την προαίρεση να μπει στον αγώνα αλλά παρουσιάζει -χωρίς βέβαια να το επιδιώκει ενσυνείδητα- τον Γέροντα ανακόλουθο και ότι τελικά δεν τάχθηκε εναντίον του Οικουμενισμού!

 

Συνεχίζεται

Εκκλησιολογικός όρος των διαλλαγών προς ενότητα (κεφάλαιο ΙΒ)

Η ΣΥΝΟΔΟΣ ΠΟΥ ΘΑ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΕΙ ΤΟΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟ

VI. ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΗ

Όταν είχαμε ξεκινήσει στην Ελλάδα το καλοκαίρι του 2016 μετά την ψευτοσύνοδο του Κολυμβαρίου την εκκλησιαστική μας αποτείχιση από την αίρεση του Οικουμενισμού, λίγο έως πολύ, χαρακτηριστήκαμε ως υπερβολικοί για την αντίδρασή μας. Τότε μας απέδωσαν αδίκως, καθώς διαπιστώνεται τώρα, τον χαρακτήρα των σχισματικών και ότι φύγαμε από την Εκκλησία, επειδή -λέει- “μας έπιασε το γινάτι και σηκώσαμε παντιέρα”! Από τότε μέχρι σήμερα φαίνονται πλέον οι καρποί του πονηρού έργου του Φαναρίου που δυστυχώς θέλησαν να το ακολουθήσουν δουλικά η Εκκλησία της Ελλάδος και της Αλεξανδρείας με αποτέλεσμα να αποκοπούν μαζί με το Φανάρι της μυστηριακής κοινωνίας από το Ρωσικό Πατριαρχείο. Τώρα, όσοι μητροπολίτες και ιερείς κοινωνούν άμεσα ή έμμεσα δια των Εκκλησιών αυτών με τους σχισματικούς και όχι την κανονική Εκκλησία της Ουκρανίας είναι πλέον οι ίδιοι σχισματικοί!

-Προσέξτε το σχίσμα, δεν το ξεπλένει ούτε μαρτύριο αίματος-

Μας συμβούλευαν στις ιερατικές συνάξεις, το έλεγε και το ξανά έλεγε ο Καστορίας μαζί με τον Φλωρίνης και τόσους άλλους και τώρα οι ίδιοι, επειδή δεν θέλησαν να ξεβολευτούν και να κάνουν το αυτονόητο, όταν έπρεπε για τις αποφάσεις του Κολυμβαρίου και το Ουκρανικό στην συνέχεια λειτούργησαν οι πνευματικοί νόμοι και θεσμικά πλέον πέρασαν σε ένα από τα μεγαλύτερα σχίσματα της εκκλησιαστικής ιστορίας, όπως εκείνο του 1054. Ευτυχώς, για την Εκκλησία έγινε το σχίσμα, διότι δεν θα σταματούσε τίποτα την αίρεση του Οικουμενισμού. Ερωτούμε, όμως εμείς τώρα, καλοπροαίρετα βέβαια, -βλέπετε γυρίζει ο τροχός- άλλωστε είναι η σειρά μας:

-Αυτά που έλεγαν τότε για εμάς δεν ισχύουν τώρα για τους ιδίους;

Είναι πλέον υπεύθυνοι, διότι δεν αντέδρασαν ούτε στην αίρεση ούτε στο σχίσμα! Και θεσμικά στο εξής εξ απόψεως Κανονικού Δικαίου είναι στο σχίσμα, επομένως και εκτός Εκκλησίας! Δεν θα συλλειτουργήσουν με τον Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως; Τί θα κάνουν, θα μνημονεύσουν ή όχι; Κατ’ αρχήν ο ίδιος ο Φλωρίνης μνημόνευσε πρώτος τον σχισματικό Επιφάνιο. Και, αν ακόμη δεν συλλειτουργήσουν, όμως μνημονεύοντας τον Βαρθολομαίο έμμεσα έχουν κοινωνία με τον σχισματικό Επιφάνιο! Τώρα, θα γίνει κάτι, το οποίο δεν φαντάστηκαν ποτέ, ότι μπορούσε να συμβεί στην Εκκλησία της Ελλάδος:

  1. Κάποιοι θα μνημονεύουν φανερά εκ πεποιθήσεως, όπως ήδη γίνεται.
  2. Κάποιοι δεν θέλουν να μνημονεύουν αλλά θα αναγκασθούν εκ των πραγμάτων να το κάνουν είτε σε συλλείτουργα είτε προσωπικώς μετά από πιέσεις.
  3. Κάποιοι ενώ δεν συμφωνούν με το Ουκρανικό Αυτοκέφαλο που τους αναστατώνει την εκκλησιαστική τάξη δεν έχουν την τόλμη να κάνουν τίποτα.
  4. Κάποιοι άλλοι ζήτησαν με επιστολή που απευθύνεται “προς την Α.Θ.Π τον Οικουμενικό Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολομαίο και τους Προκαθημένους των Ορθοδόξων Εκκλησιών” Πανορθόδοξη Σύνοδο για να διευθετηθεί το ζήτημαhttps://www.orthodoxianewsagency.gr/epikairotita/ekklisi-gia-enotita-apo-4-mitropolites/ .

    Πάντως, οι τέσσερις μητροπολίτες:οι Σεβ. Μητροπολίτες Δρυινουπόλεως, Πωγωνιανής και Κονίτσης κ. Ανδρέας, Πειραιώς κ. Σεραφείμ, Κυθήρων και Αντικυθήρων κ. Σεραφείμ, Αιτωλίας και Ακαρνανίας κ. Κοσμάς, που ζήτησαν Πανορθόδοξη δεν ταυτίστηκαν με τον Ιεροσολύμων, απλά διότι:

  • Απευθύνονται στον Οικουμενικό Πατριάρχη
  • Δεν περιορίζονται στο Ουκρανικόν ζήτημα αλλά πολύς ορθώς και θεολογικώς επεκτείνονταιστά καινοφανῆ περί Συνόδου διδάγματα τοῦ φαναριωτικοῦ φιλοπαπικοῦ οἰκουμενισμοῦ γίνεται προσπάθεια νά ἀναπτυχθεῖ μιά νεωτεριστική, πέραν τῆς μαρτυρουμένης,σχέση Τριαδολογίας καί Ἐκκλησιολογίας”
  • αλλά και στο ότι “πρόσφατα ἀναφάνηκε παρερμηνεία τοῦ λδ΄ κανόνος, καί αὐτή ἀφορᾶ τήν σχέση τῶν προκαθημένων (πατριαρχῶν καί ἀρχιεπισκόπων) τῶν σημερινῶν αὐτοκεφάλων ἐκκλησιῶν μεταξύ τους. Σύμφωνα μέ τήν παρερμηνεία αὐτή, βάσει δῆθεν τοῦ λδ΄ κανόνος κάποιος μεταξύ τῶν προκαθημένων πρέπει νά θεωρῆται ὡς «πρῶτος» καί «κεφαλή» τῶν ὑπολοίπων.Ἡ παρερμηνεία αὐτή συγχέει τήν ἔννοια τῆς πρωτοκαθεδρίας τοῦ «πρώτου τῇ τάξει» μεταξύ ἰσοτίμων προκαθημένων μέ τήν ἔννοια τῆς πρωτοκαθεδρίας τοῦ «πρώτου-κεφαλῆς» τῆς δεῖνος ἐπαρχιακῆς συνόδου, καί ἐφαρμόζεται στό Κείμενο τῆς Ραβέννας (2007). Στό κείμενο αὐτό ἡ ἔννοια τῆς «κεφαλῆς», πού ὀρθῶς ἐφαρμόζεται στόν «πρῶτο» τῆς ἐπαρχιακῆς συνόδου («περιφερειακό ἐπίπεδο»)μεταφέρεται ἐσφαλμένως καί στό λεγόμενο «παγκόσμιο ἐπίπεδο», γιά νά δικαιολογηθῇ ἕνας «παγκόσμιος πρῶτος».Ἀλλά «παγκόσμιος πρῶτος», ὡς κεφαλή τῶν «πρώτων» τῆς καθόλου Ἐκκλησίας, δέν μπορεῖ νά ὑπάρχῃ”.

Μολονότι, θεολογικά οι θέσεις τους είναι άριστα εμπεριστατωμένες και πολύ καλά διατυπωμένες, καθώς αναφέρονται στους λόγους για τους οποίους προχώρησαν στην ανάληψη της εν λόγω πρωτοβουλίας, κάτι το οποίο ήταν αναγκαίο να γίνει πριν από πολύ καιρό, μάλιστα θα έπτεπε να στηρίξουν μια τέτοια κίνηση και πολλοί περισσότεροι μητροπολίτες, ωστόσο θεωρούμε ότι η ενέργειά τους παρουσιάζει δύο σφάλματα τακτικής:

  1. Το ότι ζητούν η Πανορθόδοξη να συγκληθεί από το Φανάρι, πράγμα το οποίο δεν υπήρχε περίπτωση να δεχτεί το Ρωσικό Πατριαρχείο, αφού ήδη “με την παρέμβαση του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτη Βολοκολάμσκ Ιλαρίωνα, ο οποίος δήλωσε (κατά δημοσιεύματα), ότι η Πανορθόδοξη για το «Ουκρανικό» δεν μπορεί να συγκληθεί από τον Οικουμενικό Πατριάρχη, ο οποίος δεν μπορεί – κατά τον ίδιο πάντα κληρικό – και να μετέχει στη σύνθεσή της”.https://www.romfea.gr/katigories/10-apopseis/33510-i-panorthodoji-antimetopisi-tou-oukranikou-os-idea-kai-os-pragmatikotita
  2. Το ότι η Πανορθόδοξη θα πρέπει να λειτουργήσει ως το όργανο που θα δικάσει τελικά τον Κωνσταντινουπόλεως, δηλαδή ως πανορθοδόξου δικαστηρίου και όχι ως οργάνο διοικήσεως, διότι θα διευθετήσει τα πράγματα πάλι εις βάρος του Ουκρανικού και βέβαια δεν θα λύσει τα θέματα;

    α. Του Οικουμενισμού

    β. Το ημερολογιακό ζήτημα

  3. Το ότι οι τέσσερις μητροπολίτες δεν ταυτίστηκαν με την πρόταση του Ιεροσολύμων -όχι ως προς το περιεχόμενο, το οποίο πολύ σωστά το θέλουν διευρυμένο- αλλά ως προς την πρωτοβουλία του να κινήσει αυτός τις διαδικασίες, κάτι που διαπιστώθηκε ότι ανέπαυσε την κανονική Εκκλησία της Ουκρανίας, αφού σε δήλωση που αφορά την σύγκληση της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ουκρανίας, υπό την προεδρία του Μητροπολίτη Κιέβου και πάσης Ουκρανίας κ. Ονουφρίου στις 6 Δεκεμβρίου 2019 η Ιερά Σύνοδος της ανακοίνωσε μεταξύ άλλων. “Θεωρούμε ότι η μόνη διέξοδος από την παρούσα κρίση είναι η πανορθόδοξη συνοδική διαβούλευση και επίλυση όλου του φάσματος εκείνων των προβληματικών ζητημάτων. Έχοντας επίγνωση όλων των δυσκολιών, που συνδέονται με τη σύγκληση τέτοιας πανορθοδόξου διασκέψεως, προς το παρόν δεν βλέπουμε μια άλλη λύση για την αντιμετώπιση της κρισιακής καταστάσεως. Γι’ αυτό χαιρετίζουμε την πρωτοβουλία του Μακαριωτάτου Πατριάρχη γης Αγίας Πόλεως Ιερουσαλήμ και πάσης Παλαιστίνης Θεοφίλου Γ’ για τη σύγκληση στην Ιορδανία της Πανορθοδόξου Διασκέψεως.Κατά χαλεπές εποχές στην ιστορία της Εκκλησίας μας υπήρξε ήδη περιστατικό αρωγής του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων με τον Πατριάρχη Ιεροσολύμων Θεοφάνη το 1620 να ανασυστήσει την Ορθόδοξη ιεραρχία σε αντικατάσταση των προσχωρησάντων στην ουνία εξαιτίας πιέσεως των τότε Πολωνο-Λιθουανικών αρχών. Επιδοκιμάζουμε, ευχαριστούμε και προσβλέπουμε με ελπίδα σε τέτοιες εκκλήσεις σε Πανορθόδοξη Διάσκεψη εκ μέρους των Προκαθημένων ή ιεραρχών των άλλων κατά τόπους Ορθοδόξων Εκκλησιών, οι οποίες ολοένα και συχνότερα ακούγονται τα τελευταία”.https://www.romfea.gr/epikairotita-xronika/33593-dilosi-tis-ieras-sunodou-tis-ekklisia-tis-oukranias

Η Σύνοδος της Κανονικής Ουκρανικής Εκκλησίας διατύπωσε κάτι επίσης σημαντικό που θεωρώ ότι αφορά όλους εμάς όσους έχουμε αποτειχιστεί από την αίρεση: “Μας φοβίζουν με την αυτοαπομόνωση. Όταν όμως ζούμε την αληθινή πίστη, δεν μπορεί να υπάρχει αυτοαπομόνωση, και όπως έλεγε ο αοίδιμος Μητροπολίτης Κιέβου και πάσης Ουκρανίας Βλαδίμηρος: «με τον Χριστό δεν υπάρχει αυτοαπομόνωση». Εκ των πραγμάτων η καθ’ημᾶς Ουκρανική Ορθόδοξη Εκκλησία σήμερα, καθώς δοκιμάζεται ποικιλοτρόπως, υπερασπίζεται την ενότητα της παγκοσμίου Ορθοδοξίας. Μη φοβάσθε! Ευρίσκεσθε μέσα στην αληθινή Εκκλησία! Αγαπάτε την Εκκλησία, φυλάσσετε την Εκκλησία και τον εαυτό Σας μέσα σε αυτή, διότι διαμέσου αυτής μας σώζει ο Κύριος. Και τα υπόλοιπα να τα αφήνετε στο θέλημα του Θεού. Θυμάστε ότι δεν είναι οι άνθρωποι, που διοικούν την Εκκλησία, αλλά ο Ίδιος ο Κύριος”. Αυτό είναι καλό να το συνειδητοποιήσουμε διότι το τελευταίο καιρό νιώθοντας απογοήτευση έχουμε χαλαρώσει στον αγώνα μας, αυτό φαίνεται αρκετά και στα ιστολόγια και στις μεταξύ μας σχέσεις. Προσωπικά και εμένα – το δήλωσα πολλές φορές- μολονότι δεν με εξέφρασαν ορισμένες τοποθετήσεις, όπως το ότι δεν έγινε σωστή αποτείχιση, η οποία τελικά διέσπασε το αντι-Οικουμενιστικό μέτωπο με αποτέλεσμα να μην βγουν περαιτέρω σε αποτείχιση και άλλοι κληρικοί και λαϊκοί, πολύ περισσότερο επίσκοποι, διότι ψυχράνθηκαν όλοι από αυτή την διαίρεση, μόλα ταύτα όμως δεν είμαι αρνητικός σε κάθε καλή προσπάθεια οποιουδήποτε, όταν βλέπω να συνειδητοποιούν τα σφάλματά τους και να μην εμμένουν σε αυτά ζητώντας λύσεις. Γι’ αυτό ας μην αποκαρδιωνόμαστε αλλά ας ενωθούμε με ταπείνωση και αγάπη.

 

Επίσης πρέπει να σημειώσουμε ότι το Ουκρανικό ζήτημα τοποθετείται και εξετάζεται στην σωστή του βάση, η οποία ολοένα και θα αναπτύσσει μεγαλύτερη διογματική δυναμική. Ο επίσκοπος Θεόδωριος στην Ουκρανία “απαντώντας στην ερώτηση πώς συνέβη και οι Προκαθήμενοι των Εκκλησιών της Κωνσταντινούπολης, της Ελλάδας και της Αλεξάνδρειας με τόσο ευκολία και σε αντίθεση με τους Εκκλησιαστικούς Κανόνες έκαναν δεκτούς σε κοινωνία αφορισμένους και αναθεματισμένους εκπροσώπους ουκρανικών σχισματικών ομάδων”, δηλώνει: Τα σχέδια έχουν εκκολαφθεί εδώ και καιρό στο Φανάρι σχετικά με την ανάγκη για ευχαριστιακή και προσευχή κοινωνία με την Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία και οι πάπες δεν εγκατέλειψαν ποτέ την ιδέα της υποταγής των Ορθοδόξων στην εξουσία τους, τους οποίους θεωρούσαν σχισματικούς. Από την ιστορία γνωρίζουμε ότι οι ορθόδοξοι που εισηγούνταν την ενοποίηση με τον καθολικισμό πολύ συχνά παραβίαζαν τους ιερούς κανόνες και τις διδασκαλίες της Εκκλησίας για να επιτύχουν τους γήινους στόχους τους». Ως παράδειγμα της παραβίασης των κανόνων της Εκκλησίας, ο Μητροπολίτης Θεόδωρος αναφέρει τις προσπάθειες για ένωση με τους Καθολικούς στη Λυών και τη Φλωρεντία. Η Ένωση της Φλωρεντίας με τη συγχώνευση των Ορθοδόξων με τους Καθολικούς υπό την ηγεσία του Πάπα και εις βάρος της Ορθοδοξίας, έγινε ουσιαστικά για να επιλύσει κρατικά προβλήματα του Βυζαντίου.Και τότε όπως και τώρα οι εισηγητές της ένωσης, δεν έλαβαν υπόψη την αφοσίωση στην Ορθοδοξία του πιστού λαού, ο ρόλος του οποίου εκφράστηκε αργότερα με τις επιστολές των Πατριαρχών της Ανατολής.

Γι ‘αυτό μπορούμε να υποστηρίξουμε ότι οι ενώσεις της Λυών, της Φλωρεντίας και όλες οι άλλες, έχουν σαν κύριο και πρώτο στόχο να λύσουν πολιτικά προβλήματα, όχι με βάση τους Κανόνες της Ορθόδοξης Εκκλησίας, αλλά με τις εξωτερικές αρχές ενότητας, οι οποίες δεν αντιμετωπίζουν το πρόβλημα του σχίσματος. Το αποτέλεσμα μιας τέτοιας ένωσης ήταν η οργή του Θεού, η οποία οδήγησε σε τρομερή καταδίκη και την πτώση της Ορθόδοξης Βυζαντινής Αυτοκρατορίας». Ο Μητροπολίτης Θεόδωρος επισημαίνει ότι: «από τα τέλη του 19ου αιώνα, οι εκπρόσωποι της Ρώμης και του Φαναρίου, και πάλι σε καθαρά γήινα γεωπολιτικά κίνητρα και συμφέροντα, προσπαθούν να βρουν νέους τρόπους ενότητας με την εισαγωγή ορισμένων μεταρρυθμίσεων. Οι μεταρρυθμίσεις αυτές παραβιάζουν την παραδοσιακή τάξη της εκκλησιαστικής ορθόδοξης ευλάβειας και, τέλος, επιμένουν να μολύνουν την πίστη». Υπενθυμίζει στους Ορθόδοξους Χριστιανούς ότι:«οι δραστηριότητες των Πατριαρχών της Κωνσταντινούπολης, του Μελετίου και του Αθηναγόρα, καθώς και οι σύγχρονοι οπαδοί τους, συνδέονται στενά με δραστηριότητες που αποσκοπούν σε εκκλησιαστικές μεταρρυθμίσεις που έχουν αρνητικές συνέπειες».Ως παράδειγμα τέτοιων αρνητικών μεταρρυθμίσεων,αναφέρει: «την ημερολογιακή μεταρρύθμιση του Πατριάρχη της Κωνσταντινούπολης Μελέτιου (Μεταξάκη), η οποία έγινε για να «βοηθήσει» την Ορθόδοξη Εκκλησία «να ενωθεί» με τους Καθολικούς και τους Προτεστάντες. Επίσης και με έναν αριθμό άλλων μεταρρυθμίσεων, όπως ο δεύτερος γάμος για τους ιερείς.Όμως ο Ορθόδοξος λαός δεν δέχθηκε αυτές τις μεταρρυθμίσεις και η μεταρρύθμιση του ημερολογίου δεν υιοθετήθηκε ομόφωνα ούτε μέσα στην ελληνική Εκκλησία, η οποία έχει χωριστεί και ο διαχωρισμός αυτός εξακολουθεί να υπάρχει σήμερα.

Κατά την Πανορθόδοξη συνάντηση του 1948 οι αρχηγοί και οι εκπρόσωποι σχεδόν όλων των τοπικών Ορθοδόξων Εκκλησιών αποφάσισαν να εγκαταλείψουν το «οικουμενικό κίνημα».. Ο Άγιος Σεραφείμ (Sobolev), ο οποίος  συμμετείχε στη συνάντηση αυτή, πίστευε ότι οι “οργανωτές του οικουμενικού διαλόγου δεν επιθυμούν τη δογματική ενότητα όλων των λεγόμενων χριστιανικών εκκλησιών με τις Ορθόδοξες Εκκλησίες, αλλά μάλλον την ανάμιξή τους, με την υποχώρηση των χριστιανών από την πίστη τους … Και αυτή η σύγχυση ισοδυναμεί με την καταστροφή της Ορθοδοξίας. Τα προβλήματα που συζητήθηκαν στην Πανορθόδοξη Διάσκεψη του 1948 σχετικά με την επιθυμία να μεταρρυθμιστεί η Εκκλησία και να πλησιάσουν τον ετερόδοξο εξακολουθούν να υπάρχουν».

Ο Μητροπολίτης εφιστά ιδιαίτερα την προσοχή στις κοινές προσευχές ορισμένων Ορθόδοξων Ιεραρχών με εκπροσώπους καθολικών ή προτεσταντικών “Εκκλησιών”, παρά το γεγονός ότι οι Κανόνες της Εκκλησίας απαγορεύουν ρητά την κοινή προσευχή με αιρετικούς και σχισματικούς”. Για παράδειγμα λέει: «Πρόσφατα, ο Πατριάρχης της Κωνσταντινούπολης Βαρθολομαίος πραγματοποίησε μια κοινή «Θεία Λειτουργία» με τους Καθολικούς στο γαλλικό μοναστήρι του Τσέβετον». Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο «απαντώντας στην ερώτηση πώς συνέβη και οι Προκαθήμενοι των Εκκλησιών της Κωνσταντινούπολης, της Ελλάδας και της Αλεξάνδρειας με τόσο ευκολία και σε αντίθεση με τους Εκκλησιαστικούς Κανόνες έκαναν δεκτούς σε κοινωνία αφορισμένους και αναθεματισμένους εκπροσώπους ουκρανικών σχισματικών ομάδων. Αυτή όμως είναι μια πολύ σημαντική απόκλιση από τις “μικρές” παραβιάσεις της Ορθοδόξου Παράδοσης και τις διδασκαλίες της Εκκλησίας μας που είχαν γίνει αποδεκτές».

Το θέμα σαφώς δεν θα μείνει εκεί, αν και προσωπικά πιστεύω ότι από τον εκκλησιαστικό χώρο της Ελλάδος, είτε εκ μέρους επισκόπων είτε των αποτειχισμένων που έδειξαν ότι δεν έχουν ούτε δυνατότητες ούτε ταπείνωση να αλλάξουν το κλίμα, δεν θα γίνει κάτι που θα δώσει εξέλιξη στα πράγματα. Αυτό φάνηκε από την αρχή! Το θέμα θα προχωρήσει μάλλον με το να βαθύνει περισσότερο το σχίσμα και την λύση θα την δώσει ο Θεός με τρόπο που θα είναι οδυνηρός, διότι δεν θελήσαμε να ξεβολευτούμε κάνοντας το θέλημά Του. Η συνέχεια πάντως θα δείξει!

Eρώτημα: Οι αποτειχισμένοι λαϊκοί πώς τοποθετούνται και τι θέλουν;

ΑΡΧΙΜ. ΠΑΪΣΙΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ ΗΓΟΥΜΕΝΟΥ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΑΓΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΤΟΥ ΠΑΛΑΜΑ ΦΙΛΩΤΑ
Όλο αυτό το διάστημα των τρεισήμισι  ετών της αποτείχισης ως κληρικός και θεολόγος τοποθετήθηκα προσωπικά για την προσχώρηση της συστημικής Εκκλησίας στην αίρεση του Οικουμενισμού και με την Σύνοδο του Κολυμβαρίου. Πήρα επίσης, σαφή θέση και για το Ουκρανικό αυτοκέφαλο που καθιστά και θεσμικά πλέον σχισματικούς τους μητροπολίτες που ήρθαν σε κοινωνία με τους σχισματικούς της Ουκρανίας και δι’ αυτών όλο το ποίμνιό τους. Έγραψα και δημοσίευσα πάρα πολλά άρθρα για να ενημερώσω σχετικά με αυτό που έγινε σε εκκλησιαστικό επίπεδο, το οποίο είναι κάτι αντίστοιχο των μνημονίων σε πολιτικό-οικονομικό επίπεδο. Μέχρι ενός σημείου θεωρώ ότι συνέβαλα να ξεκαθαριστούν εκκλησιολογικώς ορισμένα πράγματα, όμως προχώρησα και σε συγκεκριμένες προτάσεις τις οποίες προτείνω ως λύσεις για όλο αυτό που συμβαίνει.
Τα κείμενα που έγραψα, στα πλαίσια και Εκκλησιολογικού Όρου των Διαλλαγών ήταν πολύ σαφή και καθόλου διφορούμενα. Δεν έκρυψα κάτι, πήρα ίσες αποστάσεις απ’ όλους και άσκησα κριτική εκεί που θεώρησα ότι τα πράγματα ξεφεύγουν. Δεν υποτιμώ τα χαρίσματα και την προσφορά κανενός. Καθένας συνέβαλε με το δικό του τρόπο και τον κόπο. Αναγνωρίζω την προσφορά του Ιστολογίου “Πατερική Παράδοση”, μολονότι, διαφώνησα και διαφωνώ σε θέματα τακτικής και ορισμένες φορές στο ήθος του να αχρηστεύουν επικοινωνιακά ορισμένα πρόσωπα, ώστε τελικά να απαξιωθούν στον όλο αγώνα. Αγαπώ  όμως όλους τους αποτειχισμένους και στο Πάτριο και στο Νέο ημερολόγιο. Συγχωρώ ότι έγινε και ζητώ ταπεινά να με συγχωρήσουν όλοι οι αδελφοί. Λυπούμε βαθύτατα για την αποχώρηση από την ενεργή θέση του Ιστολογίου του Παναγιώτη Σημάτη. Εύχομαι ολοκαρδίως καλή ανάρωση και θα προσεύχομαι γι’ αυτό! Τον θεωρώ άξιο αγωνιστή!
Αυτό που με λυπεί στους αποτειχισμένους κληρικούς και λαϊκούς είναι:
1. Δεν έγινε σωστή αποτείχισις εξ αρχής.
2. Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο χάθηκε η ενότητα.
3. Δεν αξιοποιήθηκαν οι καταστάσεις να ενωθούμε έξω από τις παρατάξεις με τους πιστούς και τους ποιμένες του Πατρίου εορτολογίου ώστε να παύσει το υφιστάμενο σχίσμα.
4. Βαθύτατα με απογοήτευσε ότι η κάθε “σουσουράδα” δημιουργούσε καταστάσεις μεταφέροντας και διαστρεβλώνοντας λόγια.
5. Δεν έγινε τίμιος αγώνας πάντοτε, διότι κυριάρχησαν κατ’ εξοχήν πάθη ηγεσίας.
6. Τα ιστολόγια δεν κράτησαν δημοσιογραφική δεοντολογία αλλά προσκολλήθηκαν σε πρόσωπα.
7. Δεν αξιοποιήθηκε ο κατάλληλος χρόνος για ενδεδειγμένες ενέργειες.
8. Οι λαϊκοί που δεν προσκολλήθηκαν σε παρατάξεις δεν έκαναν κριτική για τον τρόπο που κινείται κάθε ομάδα της αποτείχισης!!!
Θεωρώ ότι είναι η ώρα να τοποθετηθούν οι λαϊκοί της αληθινής αποτείχισης να αξιολογήσουν θέσεις, σαφήνεια, προθέσεις, αποτελέσματα λόγων, δημοσιευμάτων, έργων , σχεδίου, προοπτικής, τακτικής, στρατηγικής, καθώς και πιο είναι το εφικτό, το ζητούμενο αλλά και ο τελικός στόχος.

Εκκλησιολογικός όρος των διαλλαγών προς ενότητα (κεφάλαιο ΙΒ)

Η ΣΥΝΟΔΟΣ ΠΟΥ ΘΑ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΕΙ ΤΟΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟ

ΑΡΧΙΜ. ΠΑΪΣΙΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ ΗΓΟΥΜΕΝΟΥ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΑΓΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΤΟΥ ΠΑΛΑΜΑ ΦΙΛΩΤΑ

V.   ΠΡΟΤΑΣΗ ΓΙΑ ΑΡΣΗ ΤΩΝ ΕΝΔΙΑΣΜΩΝ ΤΩΝ ΙΕΡΑΡΧΩΝ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΟΥ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ ΠΟΥ ΘΑ ΠΡΟΚΥΨΕΙ ΑΠΟ ΤΙΣ ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΕΣ ΠΡΟΣΩΠΩΝ ΕΚ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ ΣΤΑ ΟΠΟΙΑ ΘΑ ΜΕΤΑΛΑΜΠΑΔΕΥΣΟΥΝ ΤΗΝ ΧΑΡΙΝ

Στον αγώνα αυτό για να αντιμετωπίσουμε τον Οικουμενισμό όσοι προερχόμαστε από το νέο ημερολόγιο συλλογιζόμαστε και συζητούμε τον τρόπο με τον οποίο θα μπορούσε να προκύψει μια Πανορθόδοξη Σύνοδος που θα καταδικάσει την Παναίρεση. Και επειδή ζητούμε τις εφικτές λύσεις διερευνούμε κάθε εκδοχή και κάθε “σενάριο”, όχι για να γίνουμε επίσκοποι αλλά για να βρούμε τα σημεία της συνάφειας εκείνης με τους Ιεράρχες του Πατρίου που όντως δεν θα τους θέσουν σε κρίση συνειδήσεως αλλά θα τους αναπαύσουν για το προσδοκώμενο αποτέλεσμα που και οι ίδιοι στην πραγματικότητα αναζητούν. Οι ίδιοι οπωσδήποτε, σκέπτονται πόσο ριψοκίνδυνες είναι τέτοιες προτάσεις αναλογιζόμενοι τις περιπέτειες που είχε ο χώρος τους με όλες τις διώξεις που υπέστησαν εκ του νέου ημερολογίου. Θέλουμε να ελπίζουμε ότι δεν μας συγκαταλέγουν μεταξύ των διωκτών τους. Έχουν δίκαιο να είναι επιφυλακτικοί και να προσέχουν πάρα πολύ διότι η νοοτροπία ορισμένων νεοημερολογιτών ακόμη και της αποτείχισης είναι αρνητική απέναντι στο Πάτριο και διακατέχεται από μια ρητορική επιθετική. Αυτό όμως ισχύει αμοιβαία. Και βέβαια εννοώ ότι πολλοί εκ των εμπλεκομένων στην σχετική συζήτηση εκ των παλαιοημερολογιτών, όχι μόνο είναι αρνητικοί αλλά και τους διακρίνει λεπτή ειρωνεία, σαρκασμός και αφήνουν σκωπτικά υπονοούμενα και δεν είναι καθόλου δύσκολο να χαλάσει ένας δίαυλος επικοινωνίας με τις όποιες συνέπειες και για τις δύο πλευρές. Θέλουμε να είμαστε θετικοί χρειάζεται όμως να παρακολουθείτε τις προτάσεις και να τις εξετάζετε με καλή πρόθεση και αγαθότητα. Αφού λοιπόν ζητήσω την εύνοιά σας χωρίς να καταργώ την ελευθερία της βούλησή σας έρχομαι σε αυτήν την ενότητα να καταθέσω στο τραπέζι του διαδικτυακού διαλόγου μία πρόταση η οποία μας βγάζει από τα αδιέξοδα.

Η πρόταση είναι θετική για το Πάτριο, ενώ για την δική μας πλευρά που προερχόμαστε από τον εκκλησιαστικό χώρο του νέου αποδεικνύει ότι όσα προτείνουμε δεν αποσκοπούν να γίνουμε επίσκοποι αλλά απαιτούνται οι χειροτονίες για να συγκροτηθεί η Πανορθόδοξη Σύνοδος. Όλοι γνωρίζουμε την θεολογική προσφορά, κατ’ εξοχήν στην αντιμετώπιση του Οικουμενισμού, του καθηγητού και πρωτοπρεσβυτέρου π. Θεοδώρου Ζήση, καθώς, και τον ρόλο που μπορεί να διαδραματίσει στις εργασίες μιας τέτοιας Πανορθόδοξης Συνόδου, η οποία για να προχωρήσει χρειάζεται ένα δίκτυο-πλαίσιο επικοινωνίας και μία συντονιστική ομάδα με κεφαλή συγκρότησης που θα κατανείμει τους ρόλους, τις αρμοδιότητες για τις προκαταρκτικές εργασίες και θα ορίσει μαζί με τους Γ.Ο.Χ., που ήδη συνέστησαν επιτροπή Αρχιερέων για την προετοιμασία συγκρότησης Πανορθοδόξου Συνόδου των αληθινά Ορθοδόξων, την πορεία και την ακριβή θεματολογία των εργασιών και τον τρόπο λειτουργίας την με συγκεκριμένο κανονισμό. Οπωσδήποτε, για να υπάρξει ένας διορθόδοξος αντι-οικουμενιστικός συντονισμός, ο οποίος θα συμπεριλάβει και δεν θα ξεχωρίσει τις αντι-οικουμενιστικές δυνάμεις χρειάζεται ένα πρόσωπο κοινής αποδοχής από όλες τις ομάδες και όχι μόνο τις παρατάξεις των Γ.Ο.Χ., και επιτρέψτε μου την άποψη ότι δεν υπάρχει πιο κατάλληλος εκκλησιαστικός άνδρας που να μπορέσει να σταθεί ανάμεσα στον Σέρβο αποτειχισμένο Μητροπολίτη Αρτέμιο και σε εσάς σε αυτή την φάση της σύγχρονης εκκλησιαστικής ιστορίας με την κρισιμότητα των περιστάσεων ως ένας πρεσβύτερος αλλά χρειάζεται να λάβει την θέση ως επίσκοπος σε ένα τέτοιο βήμα. Και επειδή, όπως ήδη επισήμανα σε προηγούμενη ενότητα, θα πρέπει να υπάρξει μια σεβαστή εκπροσώπιση και στον αριθμό των αντι-οικουμενιστών που προέρχονται εκ του νέου ημερολογίου, τουλάχιστον οκτώ επισκόπων, στα πλαίσια αυτής της προοπτικής χρειάζεται να γίνουν ορισμένες επιπλέον χειροτονίες.

Αυτό το σημείο θεωρώ, ότι είναι το ζήτημα, στο οποίο δυσανασχετούν οι επίσκοποι του Πατρίου, όχι γιατί δεν θέλουν, αλλά διότι δεν γνωρίζουν τί προεκτάσεις μπορεί να λάβει και πως ενδέχεται όχι μόνο να τους αναστατώσει αλλά να δημιουργήσει στους Γ.Ο.Χ. ξανά προβλήματα. Και γι’ αυτό λειτουργούν επιφυλακτικά και λογικό είναι και πολύ σωστά έχουν ενδοιασμούς. Επειδή όμως δεν υπάρχουν περιθώρια άλλων λύσεων αλλά στην Πανορθόδοξη θα πρέπει να συμμετέχουν μαζί με τους Γ.Ο.Χ και οι άλλες Αντι-οικουμενιστικές ομάδες θα προτείνουμε μία λύση, η οποία θεωρούμε ότι τους διασφαλίζει από άσχημες εξελίξεις που ενδεχομένως θα μπορούσαν να λειτουργήσουν εις βάρος του Πατρίου. Ποια είναι αυτή; Προκύπτει από την επιφύλαξη στο τί μπορεί να συμβεί, αν μεν γίνουν χειροτονίες από Αρχιερείς των Γ.Ο.Χ. και στην συνέχεια επίσκοποι αυτοί εκ των νεοημερολογιτών κινηθούν ανεξάρτητα απ’ αυτούς, χωρίς να τους υπολογίζουν κάνοντας δική τους Ιεραρχία, και διαμορφώσουν αυτοβούλως άλλες καταστάσεις, οι οποίες να αποδυναμώσουν το Πάτριο έως ακόμη και να το διαλύσουν. Επειδή, λοιπόν όντως υπάρχει ο κίνδυνος αυτός και εμείς όχι μόνο δεν έχουμε αυτή την πρόθεση αλλά και θέλουμε να αναπαύσουμε τους αδελφούς Ιεράρχες του Πατρίου:

 

  1. Προτείνουμε να πρoταθούν αρχικά οι υποψήφιοι
  • από τις ομάδες των αποτειχισμένων ενδογενώς έχοντας την καλή μαρτυρία της εκκλησιαστικής κοινότητας στην οποία εργάζονται στα πλαίσια του αντι-οικουμενιστικού αγώνα
  • από τις άλλες διαφορετικές ομάδες των αποτειχισμένων του νέου ημερολογίου ως εξωγενούς μαρτυρίας ότι είναι κατάλληλοι για μια τέτοια συνεργασία στο αγώνα κατά του οικουμενισμού πέρα από την συμμαρτυρία και του πνευματικού ότι δεν έχουν κωλύματα για την εις επίσκοπο χειροτονία τους.2. Να γίνουν αποδεκτοί με ψηφοφορία από την πλειοψηφία των αρχιερέων όλου του Πατρίου.
    1. Να μην χειροτονηθούν πριν ξεκινήσουν οι επίσημες συνοδικές εργασίες στις οποίες θα συμμετέχουν σε πρώτη φάση ως ήδη εκλεγέντες αλλά, αφού θα υπάρξει συναίνεση πρώτα για τα ζητήματα:
  • Ορθοδοξίας
  • Παλαιοημερολογιτικό σχίσμα
  • Ουκρανικό σχίσμα,

τα οποία θα διευθετηθούν κανονικώς προς συμφέρον της Ορθοδοξίας στην συνέχεια για να συμμετέχουν ως επίσκοποι πλέον στις επίσημες αποφάσεις της πανορθόδοξης Συνόδου προς κύρωσή τους θα ακολουθήσει μόνο η χειροτονία τους εν μέσω του διαστήματος των ημερών που θα συνεδριάζουν. Έτσι, αν συμβεί να μην καταλήξουν κάπου που όλοι να μείνουν ικανοποιημένοι από το αποτέλεσμα που θα προκύψει προς δόξα της Εκκλησίας και της Ορθοδοξίας δεν θα γίνουν και οι χειροτονίες που θα μπορούσαν ενδεχομένως να δημιουργήσουν στο Πάτριο προβλήματα.

Θεωρώ αδερφοί μου, ότι αυτή η πρόταση θα σας αναπαύσει όλους και δεν θα έχετε στο εξής ενδοιασμούς για προκαταρκτικές εργασίες πλέον από κοινού μαζί μας. Σας παρακαλώ τοποθετηθείτε επ’ αυτού για να γνωρίζουν όλοι στο αντι-οικουμενιστικό μέτωπο δημόσια, αν συναινείτε σε τούτη την λύση που ίσως μας βοηθήσει να ξεπεράσουμε τα μεταξύ μας προβλήματα!

Εκκλησιολογικός όρος των διαλλαγών προς ενότητα (κεφάλαιο ΙΒ’)

Η ΣΥΝΟΔΟΣ ΠΟΥ ΘΑ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΕΙ ΤΟΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟ

ΑΡΧΙΜ. ΠΑΪΣΙΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ ΗΓΟΥΜΕΝΟΥ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΑΓΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΤΟΥ ΠΑΛΑΜΑ ΦΙΛΩΤΑ

ΔΙΑΚΡΙΣΗ ΜΟΛΥΝΣΗΣ, ΛΟΙΜΩΞΗΣ ΣΤΟΝ ΑΚΡΙΒΗ ΠΑΘΟΛΟΓΙΚΟΣ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟ ΤΩΝ ΤΟΠΙΚΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ

Όπως στην ιατρική παθολογία διακρίνεται η μόλυνση από την λοίμωξη κατ’ αναλογίαν διαπιστώνεται επίσης διαβάθμιση και στην εκκλησιολογική παθολογία. Μόλυνση σημαίνει παρουσία βλαπτικών μικροοργανικών, τοξικών παραγόντων, εκεί που φυσιολογικά δεν υπάρχουν χωρίς να προκαλούν φλεγμονή. Λοίμωξη όμως σημαίνει παρουσία μικροοργανισμών (μικρόβια, ιοί, παράσιτα μύκητες) εκεί που φυσιολογικά δεν θα έπρεπε να υπάρχουν αλλά άμεσα ή έμμεσα προκαλούν μέσω της τοξικότητάς τους την αντίδραση της φλεγμονής που συνοδεύεται και από την κλινική εικόνα της εκάστοτε λοίμωξης. Δηλαδή, εκείνο που διακρίνει το ένα από το άλλο είναι η αντίδραση της φλεγμονής, η οποία οπωσδήποτε επιβεβαιώνει ότι ο οργανισμός ακόμη αμύνεται, συνεπώς είναι ζωντανός. Ας δούμε τώρα τον συσχετισμό στον εκκλησιαστικό οργανισμό. Στο σώμα του Χριστού, την Εκκλησία του, υπάρχουν μέλη.

Για να προσδιορίσουμε με μεγαλύτερη ακρίβεια την παθολογία του εκκλησιαστικού οργανισμού θα προχωρήσουμε στη βάση της Φυσιολογίας για να δανειστούμε την ορολογία και τις διακρίσεις της, όπως έκαναν και οι άγιοι Πατέρες προκειμένου να διακρίνουν στην Θεολογία τις τρεις υποστάσεις από την ουσία ενώ στην Χριστολογία το πρόσωπο από τις δύο φύσεις και γι’ αυτό χρησιμοποίησαν όρους της Φιλοσοφίας: φύσις, ουσία, πρώτη ουσία, δευτέρα ουσία, υπόστασις, πρόσωπο. Έτσι αξιοποιώντας εμείς την Ιατρική Φυσιολογία και την Παθολογία του σώματος όπου γίνεται διάκριση: μελών, οργάνων, ιστών, και κυττάρων θα διακρίνουμε επίσης στον εκκλησιαστικό οργανισμό τα πρόσωπα του εκκλησιαστικού οργανισμού και ανάλογα με το, αν συμμετέχουν στην εκκλησιαστική διοίκηση και είναι θεσμικά πρόσωπα ή απλοί πιστοί, αν είναι κληρικοί ή λαϊκοί ή μοναχοί, καθώς επίσης, και τα θεσμικά όργανα των διαφόρων Συνόδων και θα τα ταυτίσουμε ή θα τα συσχετίσουμε με τις δομικές και λειτουργικές αυτές δομές για να δείξουμε καλύτερα αυτό που συμβαίνει στην Εκκλησία όταν τα πρόσωπα αυτά θεσμικά και μη θεσμικά ή οι ίδιοι οι θεσμοί πέφτουν στην αίρεση, στο σχίσμα, την παρασυναγωγή και όποια άλλη μη θεμιτή και μη φυσιολογική εκκλησιολογική κατάσταση. Βλέπετε, ο Οικουμενισμός δεν είναι μια απλή αίρεσις αλλά όπως χαρακτηρίζεται Παναίρεσις και ξεκινά πρακτικά με σχίσμα, μεταλλάσσεται σε αίρεση, προχωρά ως παναίρεση, υποκρίνεται ως Ορθοδοξία στο Άγιον Όρος και στις μοναστικές κοινότητες, αλλάζει προσωπείο και γίνεται μεταξύ των άλλων χριστιανικών ομολογιών, κακοδόξων όμως, “ελλιπής Εκκλησία που χρειάζεται την δική τους συμπληρωματικότητα” ως να έπαυσε να υπάρχει η μοναδική Εκκλησία του Χριστού και είναι αναγκαία πλέον η επανίδρυσή της, σε διαθρησκειακές πάλι συναντήσεις μεταλλάσσεται σε θρησκεία που ενδιαφέρεται για τα πανανθρώπινα προβλήματα, στις Συναγωγές παρουσιάζεται ως ένας μοχλός άσκησης εξωτερικής πολιτικής του βαθέως κράτους των Αμερικανών, στην Ευρώπη παρουσιάζεται όπως ο εκκοσμικευμένος παπισμός που προωθεί την Νέα Τάξη πραγμάτων και δεν έχει τελειωμό αυτή η μεταλλακτικότητα, της οποίας την παθολογία για να προσδιορίσουμε χρειαζόμαστε όντως όλη την Ιατρική Παθολογία και την παθοφυσιολογία. Γι’ αυτό οι θεολογικές διεργασίες μέχρι ενός χρονικού ορίου είναι μεν χρήσιμες αλλά πρέπει να οδηγούν σε καίριες επισημάνσεις με σαφείς και κοινά αποδεκτούς όρους από όλο το αντι-Οικουμενιστικό μέτωπο, ώστε να αρχίσουν πλέον και οι ενέργειες για συγκρότηση Συνόδου.

Η διαδικτυακή ενασχόληση με τον χαρακτήρα των εκκλησιαστικών ειδήσεων, πληροφόρησης, σχολιασμού και η εκτενής παρέθεση πατερικών χωρίων ως κατεβατά, αν και είναι χρήσιμη, ωστόσο δεν αρκεί. Αν, όντως, θέλουμε να προχωρήσουμε στην συνοδική καταδίκη του Οικουμενισμού χρειάζεται συστηματική ιστορική, θεολογική και εμπεριστατωμένη εκκλησιολογική ανάλυση, καίριες επισημάνσεις και καταγραφή με αρχή, μέση και συμπερασματικό τέλος, η οποία έκθεση τελικά θα οδηγήσει και θα αποτελέσει την πορεία των εργασιών Συνοδικής Διαγνώσεως και των Αποφάσεών της για την καταδίκη της αίρεσης και των πρωτεργατών της εν τη πράξει. Σε αυτό το πλαίσιο εκθέτουμε τον Εκκλησιολογικό Όρο των Διαλλαγών και όχι μόνο ως έκβαση της πορεία των εκκλησιαστικών πραγμάτων με ιστορικό-θεολογικό χαρακτήρα απλώς για να σχολιάζουμε. Θα αναρωτηθείτε ίσως εδώ: “Ακόμη δεν έχει γίνει σωστή αποτείχισις. Δεν υπάρχουν καν αποτειχισμένοι επίσκοποι στην Ελλαδική Εκκλησία. Και οι αποτειχισμένοι πιστοί είναι σκορπισμένοι σε παρατάξεις του παλαιού και του νέου, οι οποίες δεν θέλουν να ακούσουν ο ένας για τον άλλο. Και βγαίνει ο καθένας και αντί να στηρίξει τους αποτειχισμένους πατέρες προσπαθεί να τους αχρηστεύει επικοινωνιακά, εξυπηρετώντας σκοπιμότητες, μόνο και μόνο, για να υπερισχύσει η ομάδα του που τείνει να γίνει σέκτα, φτάνει ο ίδιος να είναι ο ηγέτης αυτής. Ενίοτε, και ορισμένοι λαϊκοί με τις όποιες αντιδράσεις τους που είναι αρεστές σε μεμονωμένους επισκόπους και εκφράζουν τον κύκλο τους ανέλαβαν αυτόκλητοι ρόλο να ποδηγετούν ολόκληρη παράταξη χωρίς να συνειδητοποιούν την ζημία που κάνουν στην Εκκλησία με αυτήν την θολούρα που ξεσηκώνουν, μάλιστα, την ώρα αυτή που οι αποτεισμένοι εκ του νέου ημερολογίου ψάχνουμε να βρούμε τι θα κάνουμε, όχι σε επίπεδο μόνο Συνοδικής καταδίκης αλλά και που θα έχουμε πλέον την αναφορά μας εκκλησιαστικά, με ποια δηλαδή εκκλησιαστική διοίκηση θα συνδεθούμε, όσοι διαπιστώνουμε ότι ο δρόμος αυτός εφόσον δεν καταδικασθεί ο Οικουμενισμός και δεν διευθετηθεί το Ουκρανικό ζήτημα είναι για εμάς δρόμος χωρίς επιστροφή! Διότι, αν δεν αλλάξει η νοοτροπία στους αποτειχισμένους εκ του νέου ημερολογίου, αν δεν ξεκαθαρίσουν τις θέσεις τους οι επίσκοποι εκ του Πατρίου όσον αφορά τον τρόπο αποδοχής των πιστών λαϊκών και κληρικών των προερχομένων εκ του νέου και αντιμετωπίζονται οι αποτειχισμένοι ως πεπτωκότες υπάρχει μεγάλη δυσκολία σε εμάς να διακρίνουμε που βρίσκεται όχι μόνο το κανονικό αλλά και η σωστή νοοτροπία , ώστε και Αποστολική Διαδοχή να παραλάβουμε για να μην ξεκοπούμε από την Χάρι αλλά και να βρούμε μία υγιή κατάσταση εκκλησιαστικής ζωής εξ απόψεως νοοτροπίας. Ίσως, να θεωρείτε ότι δεν πρέπει να επηρεαζόμαστε από μεμονωμένες περιπτώσεις λαϊκών. Όμως αυτοί οι λαϊκοί καθώς γνωρίζουμε πως συνδέονται με συγκεκριμένες ομάδες είναι ο καθρέπτης του χώρου ορισμένων επισκόπων των Γ.Ο.Χ. Και δεν είναι μόνο ορισμένοι λαϊκοί με τέτοια φρονήματα αλλά οι περισσότεροι και αρκετοί κληρικοί εκ του Πατρίου με μια τέτοια νοοτροπία καθώς και επίσκοποι. Διαπιστώνεται λοιπόν, ότι δεν έχουν ξεκαθαριστεί ακόμη στο χώρο των παλαιοημερολογιτών κάποια πράγματα. Εμείς όμως βρισκόμαστε σε ένα μεταβατικό στάδιο, ήδη περιμέναμε 3 &1/2 χρόνους και δεν διαπιστώσαμε κάποια υπεύθυνη και σοβαρή κίνηση. και βέβαια δεν μπορούμε να περιμένουμε άλλο ούτε τί θα κάνουν οι Αντι-οικουμενιστές που δεν θέλουν στην πραγματικότητα να αποτειχιστούν ούτε τις σπασμωδικές σποραδικές αντιδράσεις μη αποτειχισμένων επισκόπων που το μόνο που κάνουν είναι να κωλυσιεργούν την εξέλιξη του αγώνα. Εσείς πιστεύετε ότι θα προβούν σε θαρραλέες ενέργειες; Συνεπώς, θα πρέπει να είμαστε περισσότερο ρεαλιστές και, οπωσδήποτε, οι αποτειχισμένοι χρειάζεται να σφυγμομετρήσουμε τις καταστάσεις ώστε να πάρουμε πλέον τις αποφάσεις μας για το τι είναι εφικτό. Δεν μπορούμε να περιμένουμε άλλο, αφού από την πλευρά της Εκκλησίας της Ελλάδος όχι μόνο δεν πρόκειται να γίνει κάποια κίνηση κατά του Οικουμενισμού αλλά συν τοις άλλοις κατέστησαν και ακοινώνητοι κοινωνώντας με τους σχισματικούς της Ουκρανίας. Τα πράγματα είναι ακόμη πιο σοβαρά βλέποντας ότι οι θεωρητικά “καλοί επίσκοποι” δεν έδειξαν αποφασιστικότητα ούτε για το Κολυμβάρι ούτε και για το Ουκρανικό. Και με την δεδομένη στάση των “Αντι-Οικουμενιστών” που δεν πρόκειται να προχωρήσουν στην αποτείχιση, δεν πρόκειται ουσιαστικά να γίνει κάτι αξιόλογο, γι’ αυτό κάθε άλλη καθυστέρηση μάλλον θα επιδεινώσει τα πράγματα διότι θα εκφυλισθεί μετά η αποτείχιση. Συνεπώς εμείς, αφού με αυτά τα δεδομένα δεν μπορούμε και δεν θέλουμε να επιστρέψουμε στην εκκλησιαστική διοίκηση που είχαμε την αναφορά μας στο παρελθόν θα πρέπει στο εξής να κινηθούμε πολύ φωτισμένα! Οι μεμονωμένες θεωρητικές αντιδράσεις όπως αυτή του Πειραιώς Σεραφείμ δεν δίνουν ελπίδα, διότι δεν εφαρμόζει αυτά που επαγγέλλεται, γι’ αυτό και δεν το έχουμε πλέον εμπιστοσύνη, εκτός, αν δούμε άμεσα και σταθερά να αλλάζει νοοτροπία. Επομένως, από την πλευρά του νέου ημερολογίου ο δρόμος δεν έχει επιστροφή.

Ψάχνουμε, λοιπόν, να δούμε με ποιούς θα συνδεθούμε στο παλαιό σε μια δυναμική σχέσεων με προοπτική και όχι ένα στατικό παραταξιακό σχήμα που δεν θα οδηγήσει στην καταδίκη του Οικουμενισμού και στην διαιώνιση των διαφόρων ομάδων. Μας εκφράζει το παλαιό, διότι ακολουθεί το Πάτριο Εορτολόγιο και διότι δεν έκαμψε γόνυ τω Βάαλ του ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ, δεν μας εκφράζουν όμως αυτά τα περίεργα περί ακύρων μυστηρίων και η νοοτροπία. Επιπλέον, επειδή θέλουμε κανονικές χειροτονίες ψάχνουμε τις καλύτερες περιπτώσεις που τα πράγματα να είναι πολύ σαφή. Μέσα σε όλη αυτή την κακοδαιμονία με τον Οικουμενισμό ως μόνη καθαρή λύση για εμάς είναι η σύνδεσή μας με τους Ρώσους της Διασποράς, όχι όμως με εκείνους που συνδέθηκαν τελευταία με το Πατριαρχείο της Μόσχας το οποίο βρίσκεται ακόμη στον Οικουμενισμό. Οι Επισημάνσεις του Μοναχού Σεραφείμ (Ζήση)γύρω από την αποτείχιση με φόντο το ουκρανικό από “Απόσπασμα παρέμβασης ” στην ομιλία του π. Άγγελου Αγγελακόπουλου με βρίσκουν απόλυτα σύμφωνο. https://katanixi.gr/2019/11/02/ Το θέμα είναι αν θα πρέπει να συνδεθούμε απευθείας με τους Ρώσσους της Διασποράς δεδομένου ότι οι παρατάξεις του παλαιού, μάλιστα, η μεγαλύτερη ζητά αναμύρωση των λαϊκών και χειροθεσία των κληρικών για την ένταξη των νεοημερολογιτών. Αν όμως δεν αναθεωρήσει την μέχρι τώρα στάση της Συνοδικά και με εγκύκλιο για εμάς η κατάσταση είναι απροσπέλαστη διότι δεν θεωρούμε τους εαυτούς μας ούτε αβαπτίστους ούτε αχειροτόνητους. Από την άλλη ως σώμα αποτειχισμένων θέλουμε να έχουμε σχέση με όλους στο Πάτριο. Αυτό μας κάνει να μην προσεταιρισθούμε κάποιους ενώ άλλους να τους απορρίψουμε. Και το πιο βασικό είναι ότι εμείς θέλουμε να παύσει να υφίσταται το παλαιοημερολογίτικο σχίσμα, Συνεπώς ζητούμε συνολική λύση και όχι ημίμετρα. Γι’ αυτό επισημαίνουμε ότι ενώ θέλουμε την σύνδεσή μας με τους Ρώσσους της Διασποράς που έχουν Αποστολική Διαδοχή και ανέδειξαν πρόσφατα Αγίους, ίσως αυτό δεν θα πρέπει να γίνει από το μονοπάτι μιας και μόνο παράταξης. Πώς, να παρομοιάσω αυτό που συμβαίνει στην σχέση των Ρώσσων της Διασποράς με την μεγαλύτερη ομάδας των Γ.Ο.Χ., το οποίο εμάς μας κάνει επιφυλακτικούς; Είναι σαν να συνδέει έναν μεγάλος ποταμός μία λιμνοθάλασσα με μία μικρότερη λίμνη. Και ενώ έρχεται καθαρό και κρυστάλλινο νερό από την λιμνοθάλασσα στην οποία απορρέουν οι πηγές εντούτοις το καθαρό νερό όταν φτάνει στην μικρότερη λίμνη μολύνεται, διότι κάποιοι ασυνείδητοι έριξαν μέσα τοξικά ραδιενεργά απόβλητα. Αυτά είναι τα ρήματα περί ακύρων μυστηρίων και ο τρόπος εισδοχής, μάλιστα, τους αποτειχισμένους εκ του νέου!!! Βέβαια υπάρχουν δύο παρατάξεις που έχουν διαφορετική νοοτροπία και δεν απαιτούν την εισδοχή δια αναμυρώσεως και χειροθεσίας, εκεί εξετάζουμε το θέμα, όχι πλέον τον τρόπο εισδοχής αλλά αυτή καθ’ αυτή την εισδοχή, αν εκκλησιολογικά είναι ορθή, αφού είναι συγκεκριμένη εισδοχή σε συγκεκριμένη παράταξη, το οποίο εκκλησιολογικά δεν είναι ορθό! Και πάλι όμως θα πρέπει οι αποτειχισμένοι να κινηθούμε μαζί και έρθουμε σε επικοινωνία με τις δύο παρατάξεις συνάμα, ώστε αυτό που θα προκύψει να μην είναι σχήμα παράταξης αλλά μια διέξοδος από τις παρατάξεις στην πραγματικότητα της Ελευθέρας και ζώσας Εκκλησίας. Πάντως, η αναμύρωση και η χειροθεσία τί σημαίνει; Πολύ απλά ότι δεν δέχονται ως έγκυρα τα μυστήρια στο νέο ημερολόγιο, συνεπώς υπάρχει θέμα! Δεν θα ασχοληθούμε πλέον σε αυτό το επίπεδο με ανθρώπους που δεν έχουν καν συνειδητοποιήσει τί είναι η Εκκλησία. Όσοι θέλουμε να βαδίσουμε υπεύθυνα μια θεολογική πορεία καλό είναι να προσπεράσουμε τον πειρασμό με τον οποίο δεν πρέπει καν να ασχολούμαστε δίνοντάς του αξία εστιάζοντας την προσοχή στον στόχο μας.

 

Προχωρούμε λοιπόν εστιάζοντας πρακτικά στις λύσεις που πρέπει να δώσουμε με όσους ενδιαφέρονται κάνοντας το δυνατό. Αυτό θα ζητήσει από εμάς ο Κύριος όχι εκείνο το οποίο δεν μπορούμε. Και αυτό που μπορούμε αυτήν την ώρα να κάνουμε είναι τα εξής:

1.      Να θέσουμε ως βασικό και κύριο στόχο να έρθουμε σε κοινωνία με τους Ρώσσους της Διασποράς. Αυτό μπορεί να γίνει άμεσα απευθείας και έμμεσα δια μέσου των χειροτονιών του Πατρίου. Έχω την γνώμη πως για ότι κάνουμε πρέπει να ξεκινούμε από την ενδοχώρα και με έναν τρόπο αφαιρετικό. Έτσι, περιμέναμε πρώτα από την Εκκλησία της Ελλάδος αντίδραση της για την Κολυμβάρια Σύνοδο. Όταν διαπιστώσαμε ότι αποδέχθηκε συνοδικά τις αποφάσεις ελπίζαμε και αναζητήσαμε λύσεις από τις Εκκλησίας που δεν συμμετείχαν άσχετα από το ότι τελικά γι’ αυτό δεν έγινε τίποτε σε διορθόδοξο επίπεδο. Το πλήρωσαν αυτό βέβαια ως συνέπεια, διότι ουσιαστικά στην Κρήτη…. Έτσι, αφού δεν έγινε τίποτε ως αντίδραση -εκ μέρους των τοπικών Εκκλησιών εκ των οποίων οι περισσότερες συμμετείχαν στο Κολυμβάρι- για την συνοδική αναγνώριση των κακόδοξων ομολογιών ως Εκκλησιών για να μην προχωρήσει περαιτέρω η παναίρεση ο Θεός παραχώρησε το Σχίσμα, ώστε να ανακοπεί η από κοινού τους πορεία από τον Οικουμενισμό προς την ένωση. Και πάλι περιμέναμε πρώτα να δούμε τί θα κάνει η Εκκλησία της Ελλάδος. Το ότι περιμέναμε, μολονότι όλοι γνωρίζαμε ότι θα γίνει η αναγνώρισις του Ουκρανικού Αυτοκεφάλου, δεν ήταν λάθος, όμως είναι λάθος να συνεχίζουμε να περιμένουμε διότι:

·         Περιμένει ο ένας τον άλλο και στην ενδοχώρα και σε σχέση με τις άλλες τοπικές Εκκλησίες και έτσι δεν προχωρούμε σε αυτό που ο καθένας είτε ατομικά είτε συλλογικά ως Εκκλησία έχουμε ευθύνη.

·         Δεν δημιουργούμε τις προϋποθέσεις να κινηθούν οι άλλοι βλέποντας ότι εμείς δεν είμαστε ώριμοι να φέρουμε αποτέλεσμα.

·         Δεν γίνονται οι διεργασίες που θα δημιουργήσουν τις κατάλληλες συνθήκες για την συγκρότηση Πανορθόδοξης Συνόδου.

Έτσι, θα κάνουμε εμείς στην ενδοχώρα αυτό που είναι δυνατόν και δεν εμποδίζουμε να κινηθούν προς την ίδια κατεύθυνση οι άλλες τοπικές Εκκλησίες αντιστρέφοντας τα παραπάνω μειονεκτήματα και έχοντας τα πλέον ως πλεονεκτήματα. Νομίζω λοιπόν ότι θα ξεκινήσουμε από τους παλαιοημερολογίτες για να τους δώσουμε την δυνατότητα να διορθώσουν και τα λάθη τους αλλά και να συνεργήσουν προς την απάλειψη τους σχίσματος στην πράξη. Αν, βέβαια δεν θελήσουν θα έχουμε το ελεύθερο και την δυνατότητα να προσφύγουμε απ’ ευθείας προς τους Ρώσσους της Διασποράς οι οποίοι όταν θα διαπιστώσουν τις αληθινές μας προθέσεις θα μας βοηθήσουν.

 

2. Από ποιούς θα ξεκινήσουμε; Από τις παρατάξεις που είναι πιο θετικές στους αποτειχισμένους που προέρχονται από το νέο και από αυτές που οι ίδιοι παλαιοημερολογίτε θεωρούν ως πιο περιθωριοποιημένες! Γιατί;

·         Με αυτές είναι ευκολότερο διότι είναι και πιοευέλικτες κι έχουν πρόσωπα που δεν θα μας ανακατέψουν σχετικά με άκυρα μυστήρια κ.λπ., ώστε να συνεργαστούμε.

·         Έχουν ανάγκη να τις στηρίξουμε διότι οι άλλοι τις έβαλαν στο περιθώριο κυρίως γιατί είναι ανοιχτές στην εισδοχή των νεοημερολογιτών και όχι γιατί έχουν σκάνδαλα. Γι’ αυτά οι περιπτώσεις είναι μεμονωμένες και μεμονωμένα θα αντιμετωπισθούν.

·         Δεν θέσουν βέτο οι μεγάλες παρατάξεις σε ενδεχόμενο που θα ξεκινούμε από αυτές αλλά θα υποχρεωθούν να συνδεθούν δια μέσου ημών και μαζί τους.

·         Σκοπός είναι να ενώσουμε και όχι να παρατείνουμε την διαίρεση ή να την παγιώσουμε, όταν τελικά κάποιες ισχυρές παρατάξεις θα ενωθούν μαζί μας.

 

 

3. Ποια θα είναι η πρώτη; Αυτή του επισκόπου Φιλοθέου που δεν έχει καθόλου σκάνδαλα και είναι η πιο προσιτή και είναι πολύ συνεννοήσιμη

·         Δεν είναι αλήθεια ότι δεν έχουν κανονικές χειροτονίες και αυτό αποδεικνύεται.

·         Είναι επίσκοπος που εφαρμόζει υποδειγματικά τις εντολές του Χριστού και έχει αγάπη με πολύ προσφορά

·         Έχουν άγιο Γέροντα με υποδειγματική ασκητική ζωή εξ εγγάμων μοναχό ασκητή.

·         Το περιβάλλον τους από ποιότητα ανθρώπων που έχω γνωρίσει είναι πολύ ισορροπημένο στον χώρο του Πατρίου.

·         Δεν επιτρέπουν την κατάκριση, κάτι που είναι ψωμοτύρι στο παλαιοημερολογίτες.

 

4. Δεύτερη θετική παράταξη συνεννόησης αφού οριστικοποιηθεί η κοινωνία μας με την πρώτη θα είναι αυτή του αρχιεπισκόπου Μακαρίου. Διότι:

·         Είναι η δεύτερη κατάλληλη εξ απόψεως συνεννόησης.

·         Έχει ανοιχτό πνεύμα και είναι ικανός ο Μακάριος.

·         Είναι αρκετά μεγάλη εξ απόψεως αριθμού επισκόπων

·         Έχει καλογερικό πνεύμα όπως και η παράταξη του επισκόπου Φιλοθέου

·         Θα αποτελέσει συνδετικό κρίκο για την μεγάλη παράταξη των Γ.Ο.Χ.

 

Συνεχίζεται