Εκκλησιολογικός όρος των διαλλαγών προς ενότητα (κεφάλαιο ΙΑ’)

ΚΕΦΑΛΑΙΟ IA’

  1. ΠΩΣ ΣΥΝΔΕΕΤΑΙ Η ΑΜΕΤΑΝΟΗΣΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΙΡΕΣΗ Η ΟΠΟΙΑ ΒΑΖΕΙ ΣΕ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΕΣ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

ΑΡΧΙΜ. ΠΑΪΣΙΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ ΗΓΟΥΜΕΝΟΥ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΑΓΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΤΟΥ ΠΑΛΑΜΑ ΦΙΛΩΤΑ

Ποιός είναι ο σκοπός της ζωής μας, τί θα πει να είσαι Χριστοκεντρικός;

Ἀπὸ τὴν ἀρχὴ τῆς Δημιουργίας ὁ Θεὸς ἔκανε τὸν ἄνθρωπο κατ’ εἰκόνα δική Του γιὰ νὰ δυνηθῆ νὰ χωρέσῇ τὸ ἀρχέτυπο μὲ τὴν ἐνανθρώπιση. Γι’ αὐτὸ καὶ τὸν ἔκτισε σύνδεσμο τοῦ νοητοῦ καὶ αἰσθητοῦ κόσμου καὶ ἀνακεφαλαίωση καὶ ἐπίλογο ὅλων τῶν κτισμάτων. Καὶ ὅπως σημειώνει ὁ ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγορείτης: «διὰ τοῦτον τὸν σκοπόν, ἵνα ἑνωθεὶς μετ’ αὐτοῦ, ἑνωθῇ μεθ’ ὅλων τῶν κτισμάτων καὶ ἀνακεφαλαιωθῶσιν ἐν τῷ Χριστῷ οὐράνια καὶ ἐπίγεια, ὡς λέγει ὁ Παῦλος. Καὶ κτίστης καὶ κτίσις γένηται ἓν καθ’ ὑπόστασιν, κατὰ τὸν θεοφόρον Μάξιμον». Ὑπάρχει δηλαδὴ ἕνας ὑψηλὸς προορισμὸς γιὰ τὸν ἄνθρωπο στὸν ὁποῖο τὸν καλεῖ ὁ Θεὸς χαριζοντάς του τὴν ἐλευθερία. Ὁ προσανατολισμός του σ’ αὐτὴ τὴν κλήση μας εἶναι τελικὰ ἐκεῖνο ποὺ ταιριάζει στὴ φύση μας καὶ μᾶς γεμίσει ὑπαρξιακά. Ἀντίθετα ἡ ἀποστροφή μας πρὸς τὸ κάλεσμα τοῦ Θεοῦ ἐπειδὴ θὰ μᾶς στερήσει τὴν ζωντανὴ κοινωνία μαζί Του μᾶς ἀφήνει ἕνα αἴσθημα ἀνικανοποίητου καὶ ἕνα κενὸ ποὺ χάσκει νὰ μᾶς καταπιεῖ ὑπαρξιακά.

 

Μὲ τὸ προπατορικὸ ἁμάρτημα ἡ πτῶση τῶν προτοπλάστων δὲν περιορίστηκε στὴν ὕπαρξή τους προσωπικὰ ἀλλὰ μεταδόθηκε ἀπὸ τὴν οὐσία τοῦ Ἀδὰμ σὲ ὅλο τὸ ἀνθρώπινο γένος. Τὸ ὅτι ὅλοι φέρουμε μέσα μας τὴ φύση τοῦ προπάτορά μας Ἀδὰμ ὡς παραβάτη τὸ γνωρίζουμε ἀπ’ τὸ ὅτι ἁμαρτάνουμε καὶ οἱ ἴδιοι. Βέβαια ἡ ἁμαρτία ποὺ διέπραξε ὁ Ἀδὰμ ἐνῶ καθόταν στὴ δόξα καὶ τὴν τρυφὴ τοῦ παραδείσου διαφέρει ἀπὸ τὶς ἁμαρτίες ποὺ διαπράττουμε ἐμεῖς, διότι στοὺς πρωτοπλάστους δὲν ὑπῆρχε καμιὰ ἀνάγκη ἢ ἀσθένεια ἢ πρόφαση εὔλογη, παρὰ μόνο καταφρόνηση τῆς ἐντολῆς, ἀγνωμοσύνη καὶ ἀχαριστία. Γι’ αὐτὸ καὶ ἡ ἀποστασία ὐπῆρξε μεγάλη. Σὲ μᾶς ὅμως ἰσχύει αὐτὸ ποὺ γράφει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος στὴν πρὸς Ρωμαίους ἐπιστολή του· «βλέπω δὲ ἕτερον νόμον ἐν τοῖς μέλεσί μου ἀντιστραευόμενον τῷ νόμῳ τοῦ νοός μου καὶ αἰχμαλωτίζοντά με ἐν τῷ νόμῳ τῆς ἁμαρτίας τῷ ὄντι ἐν τοῖς μέλεσί μου»(Ρωμ. ζ, 22). Ἐπειδὴ ἀκριβῶς ὁ ἄνθρωπος ἁμάρτησε χωρὶς νὰ ὑπάρχει κάποια βία καὶ ἐξαναγκασμός, ἀπέκτησε ἐκ τῶν ὑστέρων ἡ φύση μας πρόσθετα τὴν ροπὴ πρὸς τὴν ἁμαρτία καὶ ἔχασε τὴ δυνατότητα ποὺ εἶχε ἐκ φύσεως νὰ μὴν ἁμαρτάνει. Δηλαδὴ ἀλλοτριώθηκε ἡ ἀθρώπινη φύση, δὲ μεταβλήθηκε ὅμως.

 

Τὸ πονηρὸ πνεῦμα, ὁ διάβολος, δελέασε τὴν Εὔα πρῶτα μὲ τὴν αἴσθηση. Ἀφοῦ χρησιμοποίησε τὸν ὄφι, γιὰ νὰ τὴν πλησιάσει, τῆς μίλησε προσβάλλοντας, μέσω τοῦ αἰσθητηρίου τῆς ἀκοῆς, τὴν ψυχή της μὲ τὸν δόλο καὶ τὴν πανουργία. Ἂν ἡ Εὔα δὲν εἶχε ὁλιγωρία, ὅπως ἐπισημαίνει ὁ Μέγας Ἀθανάσιος καὶ βρισκόταν σὲ κατάσταση θεωρίας δὲν θὰ δεχόταν περισπασμὸ καὶ δὲν θὰ ἔδινε προσοχὴ στὰ λόγια του ποὺ ἦταν διαβολὴ πρὸς τὸν Θεό. Ἐπειδὴ ὅμως, λόγῳ τῆς ἀπροσεξίας της, ἀφοῦ δὲν εἶχε νήψη, ἀνέχθηκε νὰ ἀκούσει καὶ ἔδωσε προσοχὴ στὰ λόγια ἐκείνου ποὺ οὔτε κἂν γνώριζε καὶ ποὺ μὲ τόσο θράσος ἀντιτάχθηκε στὸ θέλημα καὶ τὴν ἐντολὴ τοῦ Θεοῦ, πέρασε ἡ προσβολὴ στὴν ψυχή της μὲ τὴν ἐμπιστοσύνη ποὺ τοὺ ἔδειξε. Συνάμα μὲ τὴν προσβολὴ μέσω τῆς ἀκοῆς, καθῶς δηλητηριαζόταν ἡ ψυχή της μὲ τὰ πονηρὰ λόγια.

 

Αν είχαμε συνειδητοποιήσει σε βάθος αυτή την αλήθεια θα είχαν λυθεί πολλά θέματα στην προσωπική πνευματική μας ζωή αλλά και στον τρόπο που η διοίκηση των τοπικών Εκκλησίων διαχειρίζεται τα εκκλησιαστικά προβλήματα που προκύπτουν. Γιατί προέκυψε όλη αυτή ακαταστασία στην Εκκλησία; Διότι στην διοίκηση της Εκκλησίας αναδείχθηκαν πρόσωπα που δεν καθάρθηκαν από τα πάθη τους. Δεν έζησαν με μετάνοια και συνεχίζουν όχι μόνο να μη κρατούν την μετάνοια αλλά ούτε και να την επιδιώκουν, δηλαδή έχασαν τον στόχο! Οι υπόλοιποι αρχιερείς, οι οποίοι δεν διαφέρουν και πάρα πολύ από τους προκαθημένους των τοπικών Εκκλησιών, τους ακολουθούν συχνά από υποχρέωση εξ αιτίας του ότι αυτοί τους ανέδειξαν ή τους στήριξαν σε δεδομένη κατάσταση και έτσι δεν έχουν το σθένος να διαφοροποιηθούν σε κρίσιμα εκκλησιαστικά ζητήματα και καθίστανται πλέον όμοιοί τους. Επειδή ακριβώς υπάρχουν τα θεσμικά όργανα, τα θεσμικά πρόσωπα θεωρούν ότι πρέπει να ακολουθούν την θεσμικότητα χάνουν στην πραγματικότητα την Χριστοκεντρικότητα!
Είχαμε επισημάνει το κριτήριο για να διακρίνουμε την αίρεση με βάση την Ορθόδοξη διδασκαλία και αυτό είναι το ότι ανατρέπει την εμπειρία της Πεντηκοστής που απεκαλύφθη η πάσα αλήθεια και ανακόπτει την πορεία των ανθρώπων προς την θέωση. Στην τελευταία ενότητα επίσης αποδείξαμε την σχέση που έχει το Ουκρανικό αυτοκέφαλο με την αίρεση του Οικουμενισμού.

Στο άρθρο με τίτλο: «Κανένας σεβασμός σε εκείνους που δεν σέβονται το συνοδικό σύστημα της Εκκλησίας» η Φαίη έγαφε: «Το γεγονός όμως ότι ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος Β΄ δεν έκανε τίποτε τόσον καιρό να σταματήσει τις ντε φάκτο αναγνωρίσεις των σχισματικών από τους αντάρτες Μητροπολίτες, καθώς και το γεγονός ότι και ο ίδιος συμπροσευχήθηκε με τον σχισματικό Επιφάνιο, έδειχναν ότι ο Αρχιεπίσκοπος θα χρησιμοποιούσε τα συνοδικά όργανα της Εκκλησίας (όπως εκείνος καλά ξέρει) για να ντύσει με κανονικότητα τις ήδη ειλημμένες αποφάσεις του.Το έκανε με την ΔΙΣ και τώρα ετοιμάζεται να το κάνει και με την ΙΣΙ.
https://tasthyras.wordpress.com/…/κανένας-σεβασμός-σε-εκε…/….
Όντως το έκανε και δεν περιμέναμε κάτι διαφορετικό, όμως εκείνο που περιμέναμε από το 2016 που έγινε η ψευτισύνοδος στο Κολομβάρι ήταν να δούμε που θα φτάσει τελικά η κατάσταση για να τοποθετηθούμε συνολικά όχι μόνο με την αποτείχιση, ούτε μόνο με την στροφή μας στο πάτριο εορτολόγιο. Περιμέναμε κάνοντας πολύ υπομονή μέχρι τώρα να δούμε, αν υπάρχουν Ιεράρχες που να μπορούν τελικά να αντιταχθούν στα κακώς κείμενα εκκλησιαστικά πράγματα για να πάρουμε και εμείς τις αποφάσεις μας. Επιτέλους τοποθετήθηκε η Ιεραρχία και διαπιστώθηκε ότι όχι μόνο υπάρχει αδυναμία αλλά όπως έλεγε ο Γέροντάς μας ο π. Αυγουστίνος “βασιλεύει το αγκάθι”!

Όπως είχε γράψει και ο Γιώργος Παπαθανασόπουλος στο άρθρο του με τίτλο, «Ο Αρχιεπίσκοπος έκανε τις επιλογές του…» δεν αστόχησε καθόλου, όχι ο Αρχιεπίσκοπος αλλά ο Παπαθανασόπολος, ο Αρχιεπίσκοπος περνά στις μελανές σελίδες της εκκλησιαστικής ιστορίας και σε λίγο θα αποτελεί θλιβερό παρελθόν. «Θα είναι πολύ λυπηρό αν το πιο σοβαρό εκκλησιαστικό ζήτημα των τελευταίων αιώνων, όπως το σχίσμα στην Ορθοδοξία, δεν θα αντιμετωπισθεί με τη δέουσα σοβαρότητα και με αίσθημα εκκλησιαστικής ευθύνης από τον Αρχιεπίσκοπο και τους Αρχιερείς της Εκκλησίας της Ελλάδος». Το επιχείρημα ότι οι Μητροπολίτες οφείλουν για το Ουκρανικό να σκεφθούν γεωπολιτικά και εθνοφυλετικά είναι απαράδεκτο.

Συμφωνούμε επίσης με την θεώρηση των Αγιορειτών Γέροντος Παϊσίου Καρεώτη και Μοναχού Επιφανίου Καψαλιώτη της εισηγήσεώς τους με τίτλο: «Αγιορειτική τοποθέτηση-εισήγηση σχετικά με την σοβούσα Ουκρανική εκκλησιαστική Κρίση». Τα όσα επισημαίνουν είναι καίρια γι’ αυτό τα παραθέτουμε να ξαναμελετηθούν!

“Η ιστορική εξέταση του ουκρανικού ζητήματος, παραβλέπει τα ανωτέρω λεχθέντα κάνοντας αποκλειστικά λόγο για την διαμάχη δύο πρωτείων: Κωνσταντινούπολης και Μόσχας. Δεν είναι η ουσία του ζητήματος αυτή, και όσοι αναλύουν το πρόβλημα κατ΄ αυτόν τον τρόπο, αυτό που επιθυμούν είναι η αποσιώπηση των αληθινών αιτίων και η μετάθεση του προβλήματός σε ανύπαρκτη, ή έστω δευτερεύουσα, βάση.
Η δική μας προσέγγιση επομένως θα επιχειρήσει να φανερώσει αυτό που αποσιωπάται: τα θεολογικά θεμέλια της σημερινής εκκλησιαστικής κακοδαιμονίας, που εξελίχθηκε στα γνωστά γεγονότα της Ουκρανίας.


ΝΕΑ ΘΕΟΛΟΓΊΑ ΚΑΙ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΉ ΚΡΊΣΗ

Η παρούσα φάση της κρίσης ουσιαστικά εκκίνησε με την σύνοδο του Κολυμπαρίου, την άρνηση συμμετοχής 4 εκκλησιών, ανάμεσα στις οποίες ήταν το ΠΜ. Η συγκεκριμένη σύνοδος απετέλεσε την κορύφωση μιας μακράς πορείας, σχεδόν 60 ετών, υπό την σταθερή καθοδήγηση του ΠΚ. Η βασική θεολογική γραμμή των διορθόδοξων συζητήσεων, όπως προκύπτει από τα πρακτικά των προσυνοδικών διασκέψεων, παρέμενε σταθερά στο πλαίσιο που είχε χαραχθεί από τους θεολόγους του ΠΚ, και εδώ εννοούμε τόσο τις συζητήσεις επί θεμάτων ενδορθόδοξου ενδιαφέροντος, όσο και στην συνολική παρουσία της Ορθοδοξίας στον καλούμενο διαχριστιανικό διάλογο και την Οικουμενική Κίνηση, στην οποία ελάμβαναν (και εξακολουθούν να λαμβάνουν) χώρα, οι σχετικές διεργασίες.
Ήδη από το 1959-1960 η εκκλησιαστική πολιτική του ΠΜ, αλλάζοντας θεμελιωδώς κατεύθυνση αποφασίζει την σύνδεση, άνευ όρων, με την Οικουμενική Κίνηση και την κατ΄ εξοχήν θεσμική έκφραση της το Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών (ΠΣΕ). Η νέα αυτή εξέλιξη μοιραία συνέδεσε το ΠΜ με την ήδη διαμορφωμένη οικουμενική θεολογία του ΠΣΕ, καθώς και την σχετική θεολογική παρουσία του ΠΚ εντός αυτού. Σημαντική παράμετρος μάλιστα στην θεολογική μαρτυρία του ΠΚ, έως και τα τέλη της δεκαετίας του ’60 αποτέλεσαν οι εν Αμερική Ρώσοι διαμένοντες ακαδημαϊκοί, όπως ο Γεώργιος Φλωρόφσκυ (θυμίζουμε: ιδρυτικό μέλος του ΠΣΕ το 1948), και οι μαθητές του, Σμέμαν και Μέγεντορφ, οι οποίοι εξάλλου συνεργάστηκαν, στα πλαίσια του Ψυχρού Πολέμου με την αμερικανική πολιτική προπαγάνδα, π.χ. δίνοντας ομιλίες στο πολύ γνωστό «αμαρτωλό» Radio Free Europe (αμερικανικό προπαγανδιστικό ραδιόφωνο, με απ΄ ευθείας χρηματοδότηση απο την CIA).
Με αυτά θέλουμε να τονίσουμε την εξ αρχής προβληματική σχέση ΠΜ και Οικουμενικής Κίνησης, η οποία ως γνωστόν αποτέλεσε και εξακολουθεί ν΄ αποτελεί, αγγλοσαξονική προσπάθεια επιβολής της εκκοσμικευμένης φιλελεύθερης εκδοχής του προτεσταντισμού, όπως διαμορφώθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα σε Αγγλία και Αμερική.
Τα πλαίσια σκέψης του Φλωρόφσκυ, χρίζουν ιδιαιτέρας μνείας, καθότι ήταν ο εισηγητής της περίφημης «νεοπατερικής σύνθεσης», σε απόλυτη στοίχιση με την αντίστοιχη παπική εκδοχή της, της Resourcement. Αυτή αποτέλεσε το ευρύτερο θεολογικό πλαίσιο εντός του οποίου αναπτύχθηκε η καλούμενη ευχαριστιακή εκκλησιολογία (με παράλληλη σημαντική συνεισφορά ενός άλλου Ρώσου εμιγκρέ, του Nikolay Nikolayevich Afanasyev), που τελικά κυριάρχησε στην ελληνική ακαδημαϊκή θεολογία (τόσο του ΠΚ όσο και της Εκκλησίας της Ελλάδος), και πλέον αποτελεί την καθολικά αναγνωριζόμενη, σε πανορθόδοξο επίπεδο, «ορθόδοξη» εκκλησιολογία. Επί παραδείγματι στον σχεδόν ολοκληρωμένο θεολογικό διάλογο Ορθόδοξης και Ρωμαιοκαθολικής «Εκκλησίας», έχει γίνει αποδεκτό από όλες τις τοπικές ορθόδοξες Εκκλησίες που μετέχουν του διάλογου, η συμφωνημένη “κοινή” πίστη που εδράζεται στην ευχαριστιακή εκκλησιολογική αυτοσυνειδησία.
Είναι πολύ γνωστό ότι η μετέπειτα συνεισφορά του νυν μητροπολίτου Περγάμου Ιωάννου Ζηζιούλα, μαθητή του Γ. Φλωρόφσκυ, στο πεδίο της ευχαριστιακής εκκλησιολογίας, ήταν αυτή που την συνέδεσε με το θέμα του επισκοπικού πρωτείου, ως απαραίτητου δομικού στοιχείου αυτής. Θεωρείται μάλιστα ως η κατ΄ εξοχήν θεολογική προσφορά του, η οποία αποτέλεσε και την ορθόδοξη θέση στον διάλογο με τους Ρωμαιοκαθολικούς που ήδη αναφέραμε. Αυτός είναι άλλωστε και ο λόγος που ο προηγούμενος πάπας Βενέδικτος XVI τον αποκάλεσε ως τον μεγαλύτερο εν ζωή χριστιανό (όχι απλώς ορθόδοξο), θεολόγο. Επί της ουσίας, για τον Ζηζιούλα ο επίσκοπος αυτονομείται από το λοιπό εκκλησιαστικό σώμα, κατέχοντας το αποκλειστικό προνόμιο της μαρτυρίας της πίστεως και της ενότητας της εκκλησίας, όντας αυτός ο μοναδικός σύνδεσμος με τις υπόλοιπες τοπικές εκκλησίες.
Αξίζει επίσης να σημειωθεί ότι η ευχαριστιακή εκκλησιολογία και η συνδεδεμένη μ΄ αυτήν θεολογία του Πρωτείου εδράζεται σε μια νέα οντολογία επί της οποίας θεμελιώνεται και η μεταπατερική σύνθεση (η οποία λειτουργεί ως η νέα θεολογική μεθοδολογία). Αυτή η νέα οντολογία έχει εδρασθεί στην νεώτερη γερμανική φαινομενολογική φιλοσοφία, ιδιαιτέρως στην εκδοχή του Martin Heidegger καθώς και των μαθητών του, οπότε και παράγεται μια εξαμβλωματική νέα Τριαδολογία με έμφαση στο Πρωτείο του Πατρός έναντι των δυο άλλων θεαρχικών Προσώπων, η οποία θεμελιώνει την νέα σχεσιακή (relational) θεολογία του Προσώπου. Εκφεύγει του παρόντος η κριτική θεώρηση επί της -κατ’ ουσίαν- νεοαρειανικής αυτής τριαδολογίας, απλά ν΄ αναφέρουμε ότι η μεταφορά του Πρωτείου του Πατρός από την Τριαδολογία στην εκκλησιολογία, σημαίνει ότι στα πλαίσια της ευχαριστιακής κοινότητας τον ρόλο του Πατρός κατέχει ο επίσκοπος. Σύμφωνα μ΄ αυτήν την θεώρηση προβάλλεται η Εκκλησία ως εικόνα της Αγίας Τριάδος, κάτι παντελώς αμάρτυρο στην πατερική παράδοση, το οποίο όμως παραδόξως συνιστά πλέον ορθόδοξο δόγμα (και ως τέτοιο αναπαράγεται συνεχώς από θεολόγους και επισκόπους), εφ΄ όσον επικυρώθηκε συνοδικά στην Κρήτη (2016) από τις εκεί συμμετέχουσες εκκλησίες.
Η νέα αυτή θεολογία του πρωτείου και η συναφής μ΄ αυτήν ευχαριστιακή εκκλησιολογία, αποτελεί δυστυχώς την κυρίαρχη θεολογική γραμμή στις θεολογικές σχολές της Ελλάδας, καθώς και σ’ όλες τις θεολογικές σχολές των ορθοδόξων χωρών που έχουν ενταχθεί πολιτικά στη Δύση, δηλαδή στην Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΝΑΤΟ. Επίσης, αναφορικά προς το ουκρανικό πρόβλημα, δεν είναι τυχαίο ότι οι θεολόγοι καθηγητές που υποστηρίζουν τον Ζηζιούλα, όλοι ανεξαιρέτως έχουν πάρει το μέρος του Φαναρίου και αναγνωρίζουν την νέα ψευδοεκκλησία της Ουκρανίας, θεμελιώνοντας μάλιστα τα επιχειρήματά τους στο καθολικό πρωτείο της Κωνσταντινούπολης.
Μετά την απαράδεκτη θεολογικά -δήθεν- πανορθοδόξη σύνοδο του Κολυμπαρίου της Κρήτης το 2016, το ΠΚ δια των πλέον επισήμων εκπροσώπων του ανέβασε τους τόνους της συζητήσεως, αναφορικά με το παγκόσμιο έκκλητο του Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως, το οποίο εδράζεται επί της αναγνώρισης ενός τύπου παγκοσμίου πρωτείου της Κωνσταντινούπολης. Η νέα θεολογία του πρωτείου βρίσκει πλέον την τελική της κατάληξη: τα τοπικά πρωτεία των επισκόπων οδηγούν στην αναγνώριση του καθολικού πρωτείου ενός παγκοσμίου Πρώτου, του Πατριάρχη Κωνσταντινούπολης.
Τελικώς, ένεκα αυτού του πρωτείου οφείλεται:
Η υποταγή όλης της ορθοδόξου διασποράς στην Κωνσταντινούπολη,
Η επέκτασή του επί του εδάφους άλλων αυτοκεφάλων εκκλησιών.
Συνεχείς είναι οι δηλώσεις τού Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως, αλλά και πολλών άλλων ιεραρχών τού ΠΚ: ότι “Η Ορθοδοξία αδυνατεί να υπάρχει άνευ της εκκλησίας Κωνσταντινουπόλεως, διότι τότε θα είναι οι τοπικές εκκλησίες ως πρόβατα χωρίς ποιμένα”, ότι: “Η εκκλησία Κωνσταντινουπόλεως ως μήτηρ (sic) δίδει την κανονικότητα των τοπικών εκκλησιών”, ότι: “Η εκκλησία Κωνσταντινουπόλεως είναι το ορατό σημείο ενότητος της εκκλησίας, γι ̓αυτό και έχει το πανορθόδοξον έκκλητον”.
Φυσικά ο κατάλογος των δηλώσεων περί του ειδικού πρωτείου που κέκτηται το ΠΚ είναι εξαιρετικά μακρύς, αλλά και πολύ γνωστός. Αυτό που θέλουμε να τονίσουμε είναι η θεολογική σημασία που αποδίδεται στο πρωτείο, δηλαδή δεν είναι μόνον ιστορική, με την ιδιαίτερη ερμηνεία που δίνουν οι θεολόγοι του ΠΚ στους ιερούς Κανόνες. Το ουκρανικό ζήτημα άλλωστε, έδωσε την αφορμή στο ΠΚ να τονίσει ακόμη περισσότερο την φύση του καθολικού πρωτείου που το ίδιο θεωρεί ότι έχει, καθώς και το απορρέον δικαίωμά του να το εφαρμόζει μέσω του εκκλήτου.
Ως αγιορείτες μοναχοί αυτό που θέλουμε είναι η ειρήνευση της Ορθοδοξίας, τώρα μάλιστα που οι προκλήσεις που αυτή αντιμετωπίζει είναι πολλές και μεγάλες. Η συμμετοχή στην Οικουμενική Κίνηση έχει αποδειχθεί ότι δεν είναι λύση, καθώς άλλωστε κανείς από τους ετεροδόξους συμμετέχοντες στο ΠΣΕ δεν ενδιαφέρεται για επιστροφή σε μια πατερική Ορθοδοξία, αλλά για μία μετανεωτερική ανεκτικότητα πίστεων και παραδόσεων, όπου κανείς δεν αποτελεί την Μια Αγία Αποστολική Εκκλησία, αλλά η κοινωνία εν ετερότητι (ενότης εν ποικιλία), όλων.
Η θεολογία του Προσώπου, η αντιασκητική ευχαριστιακή εκκλησιολογία, που θεωρεί την πνευματική άσκηση και την τήρηση των ευαγγελικών εντολών ως «ευσεβισμό» (pietism), αναπτύχθηκαν στα πλαίσια του Οικουμενισμού συνιστώντας την -δήθεν- ορθόδοξη θεολογική μαρτυρία της Ορθοδόξου Εκκλησίας, ενώ τελικά διέβρωσαν τη θεολογία όλων των ορθοδόξων χωρών, παράγοντας στρατιές δυτικόφιλων οικουμενιστών και μια πρωτοφανή σε διάσταση απόκλιση από την πατερική παράδοση και την τάξη που αυτή είχε δώσει στην Εκκλησία.
Κωνσταντινούπολη και Ρώμη έχουν ήδη συμφωνήσει σε μια δικαιοδοσιακή συνδιαχείριση, που θα καταστεί εμφανής μετά την ενωτική Οικουμενική Σύνοδο για την οποίαν έχουν μιλήσει και ο νυν Πατριάρχης Κωνσταντινούπολης Βαρθολομαίος όσο και ο πάπας Φραγκίσκος, την οποίαν, οι ίδιοι επιθυμούν να πραγματοποιηθεί το 2025, σε αναφορά προς την Α΄ Οικουμενική Σύνοδο του 325. Παραδόξως οι πλέον υψηλοί αξιωματούχοι της Ευρωπαϊκής Ένωσης τοποθετούν στην ίδια ημερομηνία την γένεση της Κράτους της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας, των Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης.
Η ΜΕΓΆΛΗ (ΠΑΝΟΡΘΌΔΟΞΟΣ) ΣΎΝΟΔΟΣ ΤΟΥ 1948
Η Ορθόδοξη Εκκλησία του 20ου αιώνα, στις οικουμενιστικές προκλήσεις έχει απαντήσει με μια μεγάλη εκκλησιαστική σύνοδο, η οποία φέρει όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά που δύνανται να την ονομάσουν Οικουμενική, κυρίως ως προς την θεολογική σημασία της και την ομοφωνία όλων όσων συμμετείχαν σ΄ αυτήν. Αναφερόμαστε βεβαίως στις αποφάσεις της Συνόδου του Ιουλίου τού 1948 στην Μόσχα, επ΄ ευκαιρία των εορτασμών των 500 ετών του αυτοκεφάλου του ΠΜ. Η Σύνοδος ασχολήθηκε με τα ζητήματα: Βατικανό και Ορθόδοξος Εκκλησία, Αγγλικανική Ιεραρχία, Οικουμενική Κίνησις και Ορθόδοξος Εκκλησία και Εκκλησιαστικόν Ημερολόγιον. Οι αποφάσεις της Συνόδου, όπως τονίζει και ο έγκριτος καθηγητής Ιωάννης Καρμίρης στο γνωστό του στους θεολόγους έργο, Δογματικά και Συμβολικά Μνημεία της Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας, έγιναν «ἐπί τῇ βάσει κανόνων Οἰκουμενικών Συνόδων καί μεταγενεστέρων ἐγκυκλίων τῶν ὀρθοδόξων Πατριαρχῶν ».
Σύνολη η ιεραρχία του ΠΜ καθώς και οι συμμετέχοντες αντιπρόσωποι όλων των ορθοδόξων εκκλησιών, πλην Κωνσταντινούπολης, Ελλάδος και Κύπρου, συμφώνησαν στην καταδίκη του Παπισμού, του Οικουμενισμού, και αρνήθηκαν την αναγνώριση του κύρους της αγγλικανικής ιερωσύνης, σ΄ αντίθεση με την προηγούμενη αναγνώριση αυτής υπό πολλών ορθοδόξων εκκλησιών υπό την επήρεια του πνεύματος του Οικουμενισμού. Το πλήγμα κατά του Οικουμενισμού ήταν τεράστιο, εφ΄ όσον οι τρεις εκκλησίες που δεν συμφώνησαν ήταν και οι μόνες που συμμετείχαν στην ιδρυτική πράξη του (αγγλοαμερικανικού) ΠΣΕ τον Αύγουστο του 1948, τον επόμενο δηλαδή μήνα.
Η Σύνοδος εξέφραζε πλήρως το νόημα και την πνευματική υποθήκη του Ομολογητού Πατριάρχου Μόσχας Αγίου Τύχωνος, όπως αυτή εκφράσθηκε με την Διαθήκη του της 7ης Απριλίου τού 1925. Η παρατήρηση που έχουμε να κάνουμε είναι ότι η όποια κριτική έχει ασκηθεί κατά της Συνόδου αποδεικνύεται ως λανθασμένη εφ΄ όσον σ΄ αυτήν δεν υπάρχει δογματικό λάθος (εν αντιθέσει με την «σύνοδο» της Κρήτης), και βασίζεται στις αποφάσεις των προηγουμένων Οικουμενικών και πανορθοδόξων Συνόδων. Μόνον αυτοί που δεν συμφωνούν δογματικά μαζί της καταφεύγουν στον -δήθεν- πολιτικό χαρακτήρα της, κάτι που δεν ισχύει μιας και οι αποφάσεις της υπεγράφησαν ελεύθερα και υπό των αντιπροσώπων των άλλων ορθοδόξων Εκκλησιών. Η σημασία της συγκεκριμένης Συνόδου, το τονίζουμε εμφατικά, είναι τεράστια και περιμένει την ιστορική δικαίωσή της.
Η μεταγενέστερη αθέτηση και από πλευράς ΠΜ των αποφάσεων του 1948, ήταν μια –εκ των πραγμάτων– τεραστίων διαστάσεων νίκη της Κωνσταντινούπολης και αυτών που συνδεόντουσαν μ΄ αυτήν πολιτικά. Η δε «χρησιμότητα» του ΠΣΕ αποδείχθηκε για άλλη μία φορά από την απουσία του στο υπάρχων εκκλησιαστικό πρόβλημα της Ουκρανίας. Ήρθε πλέον η ώρα για μια συνολική επανατοποθέτηση, όχι μόνον της Ρωσικής Εκκλησίας αλλά και κάθε άλλης, απέναντι στο ΠΣΕ και το ρόλο που αυτό παίζει”.

Εμείς εδώ αυτό που επισημαίνουμε είναι ότι, εάν η Εκκλησία της Ρωσσίας αρθεί στο ύψος των περιστάσεων και δεσμευτεί ότι δεν θα συμμετέχει πλέον στο Π.Σ.Ε -γράφε των αιρέσεων- και αν θα διακόψει στο εξής τις διπλωματικές σχέσεις της με το Βατικανό θα το ακολουθήσουμε !!! Είναι δυνατόν να υπάρχει η εμπειρία της Πεντηκοστής όταν δεν έχουμε ως στόχο την μετάνοια; Οι αιρετικοί αρνούνται την διδασκαλία των θεουμένων Πατέρων της Εκκλησίας επειδή στηρίζονται στην λογική τους και τον στοχασμό τους εγκαταλείποντας την αποκαλυπτική αλήθεια. Αλλάζουν την Παράδοση εξ αιτίας λογικών σχημάτων που κάνουν, έχουν πιο πολλή εμπιστοσύνη στην λογική τους, παρά στην εμπειρία των θεουμένων, γι’ αυτό συλλαμβάνουν κάτι με την λογική τους και ταυτίζουν αυτό με την πραγματικότητα περί Θεού. Γι’ αυτό και θεσμικά οι μέχρι πρότινος Ορθόδοξες Εκκλησίες μετά το Κολυμβάρι έχουν πάρει την οδό της αίρεσης και τώρα θεσμικά πλέον ξεκίνησαν και το σχίσμα πρώτα το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως και έπειτα η Εκκλησία της Ελλάδος. Ζητούμε από το Ρωσσικό Πατριαρχείο να ξεκόψει τελείως σχέση με όσους αναγνωρίζουν την Σύνοδο του Κολυμβαριου, να αναγνωρίσει την Εκκλησία του Πατρίου Εοτρολογίου και στην Ελλάδα και όπου αλλού υπάρχει, αφού δεσμευθεί για τις αποφάσεις του 1948, και να προχωρήσει σε σύγκληση Πανορθόδοξης Συνόδου των Ορθοδόξων ούτως ώστε:

  1. Πρώτα να κληθούν όλες οι Εκκλησίες για να καταδικασθεί ο Οικουμενισμός και οι Οικουμενιστές πρωτεργάτες του
  2. Έπειτα να αποκατασταθεί η κοινωνία με τις Εκκλησίες που ακολουθούν το πάτριο εορτολόγιο που μέχρι τώρα δεν είχαν κοινωνία με τις Εκκλησίες που σχετίζονταν με τον Οικουμενισμό
  3. και στην συνέχεια να απορριφθεί το ουκρανικό Αυτοκέφαλο που δόθηκε από το Φανάρι.Αν κινηθεί έτσι ας μην φοβηθεί πλέον τίποτε διότι όταν θα ξεκαθαρίσει την θέση της ο Θεός θα είναι μαζί της και θα έχει την αμέριστη θποστήριξη όλων μας που δεν θέλουμε τον Οικουμενισμό. Όμως χρειάζεται η ίδια Ρωσσική Εκκλησία να εκφράσει την μετάνοιά της για την μέχρι τώρα συμμετοχή της στα οικουμενιστικά δρώμενα.

VIDEO – Πώς το Ουκρανικό συνδέεται με τον Οικουμενισμό, ποιες οι σχέσεις του με το Κολυμβάρι και ποιοι είναι οι πραγματικοί λόγοι για τους οποίους απαιτείται η άμεση σύγκληση Πανορθόδοξης Συνόδου

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΙΑ’ – ΓΙΑ ΝΑ ΜΠΟΡΕΣΟΥΝ ΟΙ ΑΛΗΘΙΝΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ ΝΑ ΣΥΝ+ΟΔΕΥΣΟΥΝ ΠΡΟΣ ΜΙΑ ΣΥΝΟΔΟ ΠΟΥ ΘΑ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΕΙ ΤΟΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟ ΚΑΙ ΘΑ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΗΣΕΙ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΙΡΗΝΗ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

ΑΡΧΙΜ. ΠΑΪΣΙΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ ΗΓΟΥΜΕΝΟΥ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΑΓΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΤΟΥ ΠΑΛΑΜΑ ΦΙΛΩΤΑ

VIII. Πώς το Ουκρανικό συνδέεται με τον Οικουμενισμό, ποιες οι σχέσεις του με το Κολυμβάρι και ποιοι είναι οι πραγματικοί λόγοι για τους οποίους απαιτείται η άμεση σύγκληση Πανορθόδοξης Συνόδου

Ορισμένοι εσπευσμένα και άκριτα -θα έλεγα- διατύπωσαν αρνητική κριτική για την υπέρμετρη, όπως θεωρούν, ενασχόληση του αντι-οικουενιστικού μετώπου με το Ουκρανικό σε σχέση με το όντως μείζονος σημασίας πρόβλημα που δημιουργεί η αίρεσις του Οικουμενισμού για το οποίο όμως, σαφώς, δεν υπήρξε και τόσο ζωηρή αντίσταση. Και ενώ, αν δει κανείς έτσι φαινομενικά τα πράγματα στην Εκκλησία θα τους δικαιώσει, ωστόσο με μια βαθύτερη κρίση και μελέτη του θέματος διαπιστώνεται ότι το Ουκρανικό όχι μόνο δεν είναι άσχετο με τον Οικουμενισμό και την Σύνοδο του Κολυμβαρίου αλλά συνδέεται άμεσα και έχει τέτοιες προεκτάσεις στην εδραίωση της παναιρέσεως που αν δεν εκτιμηθεί στα πλαίσια της συνάφειάς του και αν δεν αντιμετωπισθεί συνολικά και άμεσα θα πράξουμε σοβαρό σφάλμα όχι μόνο αποπροσανατολίζοντας την κοινή γνώμη των αγωνιζομένων πιστών αλλά και με συνέπειες να λειτουργήσουμε ως τροχοπέδη στην ανάσχεση της εδραίωσης για την αίρεση του Οικουμενισμού με τραγικό αποτέλεσμα την διεκπεραίωση της ένωσης με τον Παπισμό.

Θεωρούν πολύ επιφανειακά τα πράγματα, όσοι νομίζουν ότι ο Αρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως ως προκαθήμενος της Νέας Ρώμης θέλει απλώς να υπερισχύσει απέναντι στο Ρωσσικό Πατριαρχείο που έχει τις βλέψεις να γίνει τρίτη Ρώμη. Άραγε πιστεύουν οι ίδιοι όσα ισχυρίζονται; Κρίνουν επιπόλαια τα γεγονότα όταν θεωρούν ότι ο Βαρθολομαίος που είχε αναγνωρίσει άλλοτε στο παρελθόν την καταδίκη των σχισματικών Ουκρανών τώρα ξαφνικά αλλάζει γνώμη συνειδητοποιώντας ότι οι ιεροί κανόνες του παρέχουν το δικαίωμα άρσης ή παραχώρησης αυτοκεφαλίας για τους σχισματικούς για να αντεπεξέλθει στον κίνδυνο εκ των Ρως, καθώς και εκκλήτου σε όλες τις δικαιοδοσίες των άλλων Πατριαρχείων. Τον θεωρούν τόσο αμαθή και αφελή; Επίσης, αν και είναι αληθινή η διάγνωση ότι το Φανάρι κινείται κατ’ εξοχήν σε εγκοσμιοκρατική τροχιά ποδηγετούμενη από την εξωτερική πολιτική της Αμερικής και οι εκκλησιαστικές εξελίξεις που έρχονται σε διαχριστιανικό επίπεδο είναι απόρροια γεωπολιτικών εξελίξεων, ωστόσο δεν είναι επαρκής, διότι αυτό είναι αποτέλεσμα εθελούσιας βούλησης των ταγών του Φαναρίου. Γι’ αυτό δεν θα συμφωνήσω με την δήλωση του Μητροπολίτη Βολοκολάμσκ Ιλαρίωνα στο Ρωσσικό Κανάλι RT (δημοσιεύτηκε τον Σεπτέμβριο του 2018) ότι «αυτό το σχέδιο είναι πολιτικό, διότι υποκινήθηκε από τις τωρινές πολιτικές αρχές». Δεν θα μπούμε στην διαδικασία να ρωτήσουμε, αν το αυγό έκανε την κότα ή η κότα το αυγό! Γιατί τότε, σαφώς, θα πρέπει να απαντήσουμε ότι η δυστυχώς η οικουμενιστική κότα έκανε το αυγό του οικομενισμού που εντός ολίγου θα ξεπεταχτεί, αν δεν προσέξουμε, το όρνιο της ένωσης του παπισμού με την Ορθοδοξία, μόνο που σε αυτή την περίπτωση αυτό το μόρφωμα δεν θα αποτελεί πλέον την Ορθοδοξία και θα είναι αργά!

Αν δούμε το θέμα διεξοδικά όλα αυτά τα χρόνια από πατριαρχείας Ιωακείμ του Γ’ που ξεκίνησε η προετοιμασία για να φτάσει το εγχείρημα των Οικουμενιστών μέχρι τις αποφάσεις της Κολυμβάριας ψευτοσυνόδου τέθηκαν οι βάσεις με λεχθέντα και πραχθέντα συναντήσεις, κοινές δηλώσεις, συμπροσευχές, λειτουργικές συμπροσευχές, συνδιασκέψεις συμφωνίες και ότι άλλο, σε διαχριστιανικό αλλά και διαθρησκειακό επίπεδο, ώστε να υπάρξει κοινή πορεία προς συναίνεση και με τους παπικούς και τους προτεστάντες και με τους μονοφυσίτες, όχι στην βάση της αποκεκαλυμένης Αληθείας, αλλά εκείνη αλλότριων θεμάτων που αφορούν πανανθρώπινα προβλήματα, των οποίων βέβαια, αν και κανείς δεν αμφισβητεί την σοβαρότητα, ωστόσο δεν ήταν αυτά που έπρεπε να προταθούν για μια επικείμενη ένωση των χριστιανικών αιρετκών ομολογιών, επειδή κυρίως ήταν αποτέλεσμα της αποστασίας του ανθρώπου από την μοναδική Οδό της Θεογνωσίας. Όσον αφορά για το κακό της εθελοθρησκείας και της αίρεσης δηλαδή, δεν έγινε καν προσπάθεια να χτυπηθεί στην ρίζα του με την μετάνοια και την επιστροφή των θρησκειών από τον διαθρησκειακό Οικουμενισμό και των αιρέσεων στον διαχριστιανικό Οικουμενισμό στην Θεογνωσία δια της εξ Αποκαλύψεως Πίστεως και της ερμηνείας της από τους Θεοφώτιστους Πατέρες και τις Άγιες Συνόδους, ούτε από την Ρωσσική Εκκλησία που συμμετείχε στο Π.Σ.Ε και δυστυχώς συνεχίζει τις επαφές της με τον Πάπα. Συνάμα, οι ιστορικές συνθήκες και το πολιτικό πλαίσιο στην μέχρι τώρα ροή της ιστορίας – εννοείται και της εκκλησιαστικής- ευνόησε την ανάπτυξη, εξάπλωση και εδραίωση αιρέσεων του Χριστιανισμού στα κράτη που υιοθέτησαν και την Φραγκοκρατία και το Ισλάμ, δημιουργώντας μορφώματα που δεν ήταν αμιγώς θρησκευτικά αλλά έφεραν και στοιχεία κοσμικών πολιτικο-οικονομικών συστημάτων.Ισχύει, δηλαδή, όντως η γεωπολιτική επίδρασις αλλά αυτή είναι μία συνιστώσα, η οποία δεν αίρει την ευθύνη του εκάστοτε Πατριάρχη και της Συνόδου του Πατριαρχείου για την εκκλησιαστική πολιτική του Φαναρίου, η οποία ως μη ώφειλε εξέπεσε από την Ορθόδοξη εκκλησιολογία του, και όποιου άλλου Πατριαρχείου ή Αρχιεπισκοπής, επειδή πρώτα αποστάτησαν από την φιλοκαλική Παράδοση για την κάθαρση και τον φωτισμό των οποίων είναι άμοιροι οι αρχιερείς, πρωτίστως, του “Οικουμενικού Θρόνου”. Ποιος μπορεί να αμφισβητήσει όσα γράφει ο Πειραιώς Σεραφείμ σε σχετικό άρθρο του;

“Τό Οὐκρανικό ζήτημα Ἡ ἀληθής Κανονική θεώρησις. Ἡ Διαπίστωσις. Ἡ Λύσις”, μεταξύ των οποίων εκθέτει και ότι: “οἱ  Εὐρωατλαντισταί ἐπιχειροῦντες νά συμπνίξουν τήν Ρωσσική Ὁμοσπονδία, ἔχουν καταρτίσει σχέδιο ἀποκοπῆς της ἀπό τίς θερμές λεγόμενες θάλασσες, μέ προτεκτοράτα μετά τίς χῶρες τῆς Βαλτικῆς, τίς Μολδαυΐα, Οὐκρανία, Γεωργία καί τό Ἀζερμπαϊτζάν, γεγονός πού «ἀνάγκασε» τήν Ρωσσική Ὁμοσπονδία νά καταλάβει στρατιωτικῶς καί νά «προσαρτίσει» τήν Κριμαία γιά νά ἔχει ἔξοδο διά τῆς Ἀζοφικῆς θαλάσσης, στήν Μεσόγειο καί στά συμφέροντά της στήν Μέση Ἀνατολή. Εἶναι πρόδηλο τό γεγονός ὅτι τό τεράστιο Κράτος τῆς Ρωσσίας, δέν μπορεῖ νά περιοριστεῖ στό λιμάνι τοῦ Ἀρχαγγέλου στόν Ἀρκτικό κύκλο καί τοῦ Βλαδιβοστόκ ἀπέναντι ἀπό τίς Ἰαπωνικές νήσους στόν Εἰρηνικό ὠκεανό. Ἑπομένως στό Οὐκρανικό ζήτημα ἐργαλειοποιήθηκε ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, ὅπως ἀποδεικνύεται ἀπό τίς κατά καιρούς δηλώσεις κυβερνητικῶν στελεχῶν τῶν ΗΠΑ μέ πρωτιστεύουσα τήν σχετική συγχαρητήρια δήλωσι τοῦ ὑπουργοῦ Ἐξωτερικῶν κ. Μάϊκ Πομπέο γιά τήν χορήγησι Αὐτοκεφαλίας στήν λεγομένη «Οὐκρανική Αὐτοκέφαλη Ἐκκλησία» (http://www.skai.gr/news/world/article), γεγονός πού δέν ἔχει προηγούμενο, γιά μία αὐστηρῶς ἐκκλησιαστική ἐνέργεια νά συγχαίρει ὁ Ὑπουργός Ἐξωτερικῶν τῶν ΗΠΑ.https://tasthyras.wordpress.com/2019/09/12/τό-οὐκρανικό-ζήτημαΌμως αυτό δεν τους αμνηστεύει, ούτε και τον ίδιο όταν αυτοαναιρεί τα λεγόμενά του με προηγούμενες συνεντεύξεις.https://romalewfronimati.blogspot.com/2019/09/video.html?

Με εκφράζουν, επίσης, όσα επισημαίνει κ. Ἀντώνιος Χαραλάμπης γράφοντας:“Παρακολουθῶ τὸ τελευταῖον ἔτος τὰ περισσότερα δημοσιεύματα Ἱεραρχῶν καὶ θεολόγων διὰ τὸ ζήτημα ποὺ ἀνέκυψεν ὡς μὴ ὤφειλεν εἰς τὴν Οὐκρανίαν. Ὅλα ἠσχολήθησαν ἕως σημείου ἐξαντλήσεως σχεδὸν κάθε πτυχῆς τῆς δογματικῆς, ἐκκλησιολογίας, ἱστορικοκανονικῆς καὶ ἐν γένει τῆς ὅλης θεολογίας ἐπὶ τοῦ ζητήματος. Ἀπουσιάζουν ὅμως ἀπὸ ὅλα δύο βασικὰ στοιχεῖα κομβικὰ διὰ τὸ ὅλον ζήτημα.

Τὸ πρῶτον εἶναι ἡ ἐπικέντρωσις εἰς τὸ μέλλον καὶ

τὸ δεύτερον ἡ ἔλλειψις μιᾶς προφητικῆς φωνῆς”.

Συμμερίζομαι την θλίψιν του καθώς εκφράζει τον βαθύ πόνο του που είναι και πόνος όλων εκείνων που αγωνιούν προσευχόμενοι αντιλαμβανόμενοι τί πραγματικά συμβαίνει στην Εκκλησία: “Μὲ θλίβει τὸ γεγονὸς ὅμως ὅτι οὐδεὶς συγκινεῖται! Ἀπάθεια ἐνώπιον ἑνὸς ἐγκλήματος!”  Και θεωρώ πολύ εύστοχη την παρατατήρησή του την οποία και επιβεβαιώνω: “Ἴσως εὐθύνονται ὅλοι ὅσοι δημοσιεύουν κείμενα, διότι δίδεται ἡ ἐντύπωσις ὅτι τὸ ἔγκλημα εἶναι εἰς βάρος ἑνός… Ἱ. Κανόνος ἢ κατὰ κάποιου Πατρὸς τῆς Ἐκκλησίας. Ἀποτέλεσμα εἶναι νὰ θέτουν κάποιοι εἰς τὸ ζύγι ἀφ’ ἑνὸς τὸν Κανόνα καὶ ἀφ’ ἑτέρου τὸ Φανάριον καὶ νὰ προτιμοῦν νὰ θυσιάσουν κάποιον «ἄψυχον» Ἱ. Κανόνα παρὰ τὴν ἐπιβίωσιν, ὅπως πονηρῶς προβάλλεται, τῶν ἐνοίκων τοῦ Πατριαρχείου”.Όμως δικαιώνω και το σχόλιο του ιστολογίου “ΑΠΟΤΕΙΧΗΣΗ ΚΑΙ ΠΑΤΕΡΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ” στο οποίο σημειώνεται “κ. Χαραλάμπη, ἀραδιάζεις …14 διχασμούς! Ἔθαψες ὅμως κι ἐσὺ τὸν κυριότερο: τὸνΟικουμενιστικό διχασμό!”

Επίσης συμφωνώ με τον αδελφό Αδαμάντιο Τσακίρογλου σχετικά με τα τρία σημεία που επισημαίνει γράφοντας: “Κανεὶς δὲν ἔχει καταλάβει, ὅμως, ἀπὸ τοὺς τόσους λαλίστατους πάλαι ἀντιοικουμενιστὲς καὶ νῦν ἀντισχισματικοὺς ταγοὺς καὶ ἀκόλουθούς τους, ὅτι τὸ σχίσμα ἦταν σχεδιασμένο ἀπὸ τοὺς αἱρετικοὺς οἰκουμενιστὲς γιὰ τρεῖς λόγους:

·         Πρῶτον, γιατί, κατὰ τὸ λαϊκό, πετάει τὴν μπάλλα στὴν ἐξέδρα καὶ ἔτσι οἱ αἱρετικοὶ μποροῦν ἀνενόχλητοι νὰ συνεχίσουν τὴν πορεία τους.

·         Δεύτερον, γιατὶ διχάζει καὶ προκαλεῖ ἀκόμα μεγαλύτερη σύγχυση στὸ ποίμνιο καὶ ἔτσι τὰ αἱρετικὰ μηνύματα ἐπιδροῦν πιὸ εὔκολα.

·         Τρίτον, γιατὶ μέσῳ τῆς πίεσης γιὰ λύση τοῦ σχίσματος θὰ ἀποφασιστοῦν πράγματα ποὺ στὴν πραγματικότητα θὰ διευκολύνουν τὴν αἵρεση.

 

Μολονότι όλα τα παραπάνω είναι σωστά, όμως υπάρχει κάτι πολύ βαθύτερο. Ποια είναι η πραγματικότητα που δεν επισημαίνεται;Ο λόγος για τον οποίο στήθηκε το Ουκρανικό και πως όχι μόνο προωθεί τον Οικουμενισμό αλλά του δίνει το μοντέλο με το οποίο τελικά θα εδραιωθεί! Το πρόβλημα, επομένως, στο αντι-Οικουμενιστικό μέτωπο είναι ότι δεν βλέπουμε τα πράγματα συνολικά, στην συνάφειά τους και σε βάθος για να ερμηνεύσουμε σωστά τα γεγονότα και να γίνει αποτίμηση μετ’ ακριβείας, ώστε να υπάρχει η ιδέα που θα σφυρηλατεί ένα ισχυρό αίσθημα για αγώνα. Ποιος, λοιπόν, είναι αυτός ο βαθύτερος λόγος που συνδέει το Ουκρανικό με τον Οικουμενισμό; Πολύ απλά,το Ουκρανικό είναι ο δίαυλος για να επιτευχθεί η ένωση. Πώς; Βγάζοντας από την μέση το Πατριαρχείο της Ρωσσίας. Η Ρωσσική Εκκλησία, αν και συμμετέχει στο Παγκόσμιο συμβούλιο Εκκλησιών (Π.Σ.Ε) και συνάμα έχει διπλωματικές σχέσεις και με το Βατικανό, τις οποίες δεν αμνηστεύουμε, ωστόσο, επειδή έχει στο σώμα της -μεγάλης σε αριθμό- Ιεραρχείας της και αγίους επισκόπους, καθώς, και έναν λαό που δεν υπάρχει περίπτωση να υποκύψει με το να αποδεχθεί ενότητα με τους παπικούς, όπως έγινε στο παρελθόν και με την λειτουργική μεταρρύθμιση, και δεδομένου ότι γνωρίζει το Φανάρι πως μόνο διπλωματική είναι στα ανοίγματά της η Ρωσσική Εκκλησία και ότι τελικά δεν θέλει να αναγνωρίσει παπικό πρωτείο, καθώς, και ότι θα τους δημιουργήσει πρόβλημα στην ένωση των Ορθοδόξων με τους παπικούς, άλλωστε έδωσε δείγματα με την απουσία της από το Κολυμβάρι, θέλησαν να την πετάξουν έξω από την συνεννόησή τους με τον Πάπα γιατί θα τους χαλούσε τα σχέδια. Έπρεπε όμως να βρουν ένα πρόσχημα, μία αφορμήΗ Ουκρανία ήταν η καλύτερη περίπτωση στο σχέδιό τους, δεδομένου, ότι και η Αμερική θα ήθελε να βρίσκεται σε απόσταση αναπνοής από το αντίπαλο δέος.Έτσι εξυπηρετήθηκαν θρησκευτικοί και συνάμα γεωπολιτικοί στόχοι που αμφότεροι προωθούνται από την Νέα τάξη.

 

Σε επίπεδο Εκκλησιών το Φανάρι έκρινε υπερφίαλα ότι χρειαζόταν να υπερισχύσει απέναντι στο Πατριαρχείο της Ρωσσίας υποβαθμίζοντάς το. Έπρεπε, λοιπόν να βρει τον τρόπο. Αφορμή υπήρξε η μη συμμετοχή του Ρωσσικού Πατριαρχείου στην Σύνοδο του 2016 στο Κολυμβάρι. Ενώ μέχρι τότε αναγνώριζε τις ποινές εις βάρος των σχισματικών Εκκλησιαστικών ομάδων της Ουκρανίας εκ μέρους της Ρωσσικής Συνόδου έπειτα από το Κολυμβάρι με την ανάκληση της Πράξεως του Πατριάρχου Διονυσίου του Δ’, του 1686, το Φανάρι αίρει πλέον την παραχώρηση της Ουκρανίας στην Ρωσσική Εκκλησία και αυτομάτως θεωρεί ότι το έδαφος της Ουκρανίας είναι κανονική Δικαιοδοσία του Οικουμενικού Θρόνου και τους αρχιερείς της αυτόνομης Ουκρανικής Εκκλησίας υπό τον μητροπολίτη Ονούφριο ως ανήκοντες πλέον στο Οικουμενικό Πατριαρχείο, καθώς, και τους σχισματικούς αρχιερείς που απεκατέστησε το Φανάρι. Μετά το γεγονός αυτό στέλνει πρόσκληση σε όλους τους Αρχιερείς δια επιστολής και τους καλεί να συμμετέχουν στην ενωτική Σύνοδο που έγινε υπό την προεδρία του μητροπολίτη Γαλλίας Εμμανουήλ, όπου παρέστησαν μόνο δύο κανονικοί αρχιερείς της κανονικής Εκκλησίας από τον μητροπολίτη Ονούφριο και, βέβαια, όλοι οι άλλοι οι σχισματικοί αρχιερείς που απεκατέστησε εκ των υστέρων αντικανονικώς και παρανόμως. Αυτό όμως είχε σκοπιμότητα όχι μόνο να μειώσει το Πατριαρχείο της Ρωσσίας αλλά και να εισαγάγει στην Ορθόδοξη Εκκλησία μια μοναρχιακή Εκκλησιολογία, όχι ως πρώτου μεταξύ ίσων, αλλά πρώτου άνευ ίσων που θα έδινε ως μη όφειλε το δικαίωνα ανάκλησης και παραχωρήσεως αυτοκεφαλίας, καθώς, και του εκκλήτου, κάτι που ποτέ στην Παράδοσή της δε είχε. Διότι σχολιάζοντας ο άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης στο Πηδάλιο τον Θ΄ Κανόνα της Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου σελ. 192-193 «Πηδάλιον» εκδ. Β. Ρηγόπολου, Θεσσαλ. 1998 γράφει: «Ὅτι μέν γάρ ὁ Κωνσταντινουπόλεως οὐκ ἔχει ἐξουσίαν ἐνεργεῖν εἰς τάς διοικήσεις καί ἐνορίας τῶν ἄλλων Πατριαρχῶν, οὔτε εἰς αὐτόν ἐδόθη ἀπό τόν Κανόνα τοῦτον ἡ ἔκκλητος ἐν τῇ καθόλου Ἐκκλησίᾳ δῆλόν ἐστι ά. διατί ἐν τῇ δ΄. πράξει τῆς ἐν Χαλκηδόνι ταύτης Συνόδου ὁ Κων/νουπόλεως Ἀνατόλιος ἐνεργήσας ὑπερόρια, καί λαβών τήν Τύρον ἀπό τόν Ἐπίσκοπόν της Φώτιον, καί δούς αὐτήν εἰς τόν Βηρυτοῦ Εὐσέβιον, καί καθελών καί ἀφορίσας τόν Φώτιον, ἐμέμφθη καί ἀπό τούς ἄρχοντας, καί ἀπό ὅλην τήν Σύνοδον διά τοῦτο. Καί ἀγκαλά ἐπροφασίσθη πολλά, μέ ὅλον τοῦτο ὅσα ἐκεῖ ἐνήργησεν, ἀκυρώθησαν ὑπό τῆς Συνόδου, καί ὁ Φώτιος ἐδικαιώθη, καί τάς ἐπισκοπάς τῆς Τύρου ἔλαβε. Διό καί ὁ Ἐφέσου Ἰσαάκ ἔλεγεν εἰς Μιχαήλ τόν πρῶτον τῶν Παλαιολόγων, ὅτι ὁ Κωνσταντινουπόλεως οὐκ ἐκτείνει τήν ἐξουσίαν αὐτοῦ ἐπί τά Πατριαρχεῖα τῆς Ἀνατολῆς (κατά τόν Παχυμέρην βιβλ. στ’. κεφ. ά)· β’. ὅτι οἱ πολιτικοί καί βασιλικοί νόμοι δέν προσδιορίζουσιν ὅτι ἡ τοῦ Κωνσταντινουπόλεως μόνον κρίσις καί ἀπόφασις δέν δέχεται ἔκκλητον, ἀλλ΄ ἀορίστως ἑκάστου Πατριάρχου καί τῶν Πατριαρχῶν πληθυντικῶς. Λέγει γάρ Ἰουστινιανός Νεαρά ρκγ΄, ὁ Πατριάρχης τῆς Διοικήσεως ἐκεῖνα ὁριζέτω, ἅτινα τοῖς ἐκκλησιαστικοῖς Κανόσι καί τοῖς νόμοις συνάδει, οὐδενός μέρους κατά τῆς ψήφου αὐτοῦ ἀντιλέγειν δυναμένου. Καί ὁ σοφός Λέων ἐν τῷ ά. τίτλ. τῆς νομικῆς αὐτοῦ ἐπιτομῆς, λέγει, τό τοῦ Πατριάρχου κριτήριον ἐκκλήτῳ οὐχ ὑπόκειται, οὐδέ ἀναψηλαφᾶται ἀπό ἄλλον, ὡς ἀρχή ὅν τῶν ἐκκλησιαστικῶν ἐξ αὐτοῦ γάρ πάντα τά κριτήρια, καί εἰς αὐτό ἀναλύει. Καί ὁ Ἰουστινιανός πάλιν βιβλ. γ. κεφ. β. τῆς συναγωγῆς τῆς ἐκκλησιαστικῆς ὁ ἁρμόδιος Πατριάρχης ἐξετάσει τήν ψῆφον, μή δεδιώς ἔκκλητον, καί βιβλ. ά. τιτλ. δ΄ τῆς ἐκκλησιαστικῆς διαταγῆς, οὐκ ἐκκαλοῦνται αἱ τῶν Πατριαρχῶν ψῆφοι, καί πάλιν βιβλ. ά. τίτλ. δ’. κεφ. κθ΄ κατά τῶν ἀποφάσεων δέ τῶν Πατριαρχῶν, ἐνομοθετήθη ἀπό τούς πρό ἡμῶν Βασιλεῖς νά μή γίνεται ἔκκλητος. Λοιπόν ἀνίσως κατά τούς Βασιλεῖς τούτους, οἵτινες συμφωνοῦσι μέ τούς ἱερούς Κανόνας, αἱ ψῆφοι τῶν Πατριαρχῶν πάντων δέν δέχονται ἔκκλητον, ἤτοι δέν ἀναβιβάζονται εἰς ἄλλου Πατριάρχου κριτήριον, πῶς ὁ Κωνσταντινουπόλεως δύναται ταύτας νά ἀνακρίνη; καί ἄν ὁ παρών Κανών τῆς δ΄ ἀλλά καί ιζ΄ αὐτῆς, σκοπόν εἶχε νά ἔχῃ ὁ Κωνσταντινουπόλεως τήν ἔκκλητον τῶν λοιπῶν Πατριαρχῶν, πῶς οἱ Βασιλεῖς ἤθελαν θεσπίσουν ἐκ διαμέτρου ὅλον τό ἐναντίον, εἰς καιρόν ὅπου αὐτοί ἐγίνωσκον ὅτι οἱ μή συμφωνοῦντες τοῖς Κανόσι πολιτικοί νόμοι μένουσιν ἄκυροι; γ΄. ὅτι, ἄν δώσωμεν κατά τούς ἀνωτέρω Παπιστάς ὅτι ὁ Κωνσταντινουπόλεως κρίνει τούς Πατριάρχας, καί ἀνακρίνει τάς κρίσεις αὐτῶν, ἐπειδή ὁ Κανών δέν κάμνει ἐξαίρεσιν τίνος καί τίνος Πατριάρχου, ἄρα κρίνει ὁ αὐτός καί ἀνακρινεῖ καί τόν Ρώμης, καί οὕτως ἔσται ὁ Κωνσταντινουπόλεως καί πρῶτος καί ἔσχατος καί κοινός κριτής πάντων τῶν Πατριαρχῶν καί αὐτοῦ τοῦ Πάπα».

 

Και αυτό συνήθως που δεν επισημαίνεται επαρκώς από τους διαφόρους αρθρογράφους -με σημαντική εξαίρεση τον Μητροπολίτη Πειραιώς- είναι αν έχει δικαίωμα ο Κωνσταντινουπόλεως να έχει το “ἔκκλητον”, ἤτοι αν έχει το δικαίωμα του κριτηρίου σε δικαιοδοσία άλλου Πατριάρχου. Έγραψε γι’ αυτό σχετικά: “Τό κρίσιμο ἑπομένως θέμα πού τίθεται ἀπό κανονικῆς ἐπόψεως στό συγκεκριμένο ζήτημα εἶναι ἐάν οἱ ἀποφάσεις τελείας Συνόδου προεδρευομένης ὑπό Πατριάρχου ὡς εἶναι ἡ Σύνοδος τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας εἶναι ἀνέκκλητες ἤ δύνανται νά ἐκκληθοῦν ἐνώπιον ἄλλης Πατριαρχικῆς Συνόδου. Τό θέμα αὐτό ἀπησχόλησε τήν Οἰκουμενική Ἐκκλησία μετά τήν Σύνοδο τῆς Σαρδικῆς καί τούς κανόνες Αὐτῆς Γ΄, Δ΄ καί Ε΄ στήν ὁποία μετεῖχαν οἱ Δυτικοί Ἐπίσκοποι καί προήδρευσε ὁ Ὅσιος Κορδούης, συγκροτηθείσης ἐν ταὐτῷ καί Συνόδου τῶν Ἀνατολικῶν Ἐπισκόπων στήν σημερινή Φιλιππούπολη. Πρῶτος ὁ ἐπίσκοπος Ρώμης Ζώσιμος ἐπικαλούμενος τούς κανόνες τῆς Σαρδικῆς, ὡς κανόνες δῆθεν τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου τῆς Νικαίας, διεξεδίκησε δικαιώματα ὑπάτου δικαστοῦ ἐπί τῶν Ἐκκλησιῶν τῆς Β. Ἀφρικῆς καί ἀξίωσε τήν ἀποκατάστασι τοῦ καθαιρεθέντος ἀπό τόν Ἐπίσκοπο Sicca Οὐρβανό, πρεσβυτέρου Ἀπιαρίου. Οἱ ἀφρικανοί Ἐπίσκοποι ἀπέκρουσαν διαρρήδην τό ὑπό τοῦ Ἐπισκόπου τῆς Πρεσβυτέρας Ρώμης Ζωσίμου καί τοῦ διαδόχου του Βονιφατίου Κελεστίνου Α΄ ἀξιούμενο δικαίωμα ὑπάτου δικαστοῦ τῶν Ἐκκλησιῶν τους τό 424. Προηγουμένως ἡ ἐν Καρθαγένῃ τοπική σύνοδος μέ τόν ΛΣΤ (31) κανόνα της (κατ’ ἀρίθμησιν «Πηδαλίου»), ὁ ὁποῖος ἐπαναλαμβάνεται ἀπαράλακτος καί μέ τόν ΡΛΔ (129) κανόνα τῆς ἰδίας Συνόδου νομοθέτησε: «Ὁμοίως ἤρεσεν, ἵνα οἱ πρεσβύτεροι καὶ οἱ διάκονοι καὶ οἱ λοιποὶ κατώτεροι κληρικοί, ἐν αἷς ἔχουσιν αἰτίαις, ἐὰν τὰ δικαστήρια μέμφωνται τῶν ἰδίων ἐπισκόπων, οἱ γείτονες ἐπίσκοποι ἀκροάσωνται αὐτῶν καί, μετὰ συναινέσεως τοῦ ἰδίου ἐπισκόπου, τὰ μεταξὺ αὐτῶν διαθῶσιν οἱ προσκαλούμενοι παρ’ αὐτῶν ἐπίσκοποι. Διό, εἰ καὶ περὶ αὐτῶν ἔκκλητον παρέχειν νομίσωσι, μὴ ἐκκαλέσωνται εἰς τὰ πέραν τῆς θαλάσσης δικαστήρια, ἀλλὰ πρὸς τοὺς πρωτεύοντας τῶν ἰδίων ἐπαρχιῶν, ὡς καὶ περὶ τῶν ἐπισκόπων πολλάκις ὥρισται. Οἱ δὲ πρὸς περαματικὰ δικαστήρια διεκκαλούμενοι, παρ᾽ οὐδενὸς ἐν τῇ Ἀφρικῇ δεχθῶσιν κοινωνίαν» καί τό ἀπολύτως σημαντικόν εἶναι ὅτι οἱ κανόνες τῆς ἐν Καρθαγένῃ Συνόδου ἐπεκυρώθησαν ὁρισμένως καί ὀνομαστικῶς ἀπό τόν Β΄ κανόνα τῆς Ἁγίας Στ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, ἁπλῶς δέ ἀπό τόν Α΄ τῆς Δ΄ καί τόν Α΄ τῆς Ζ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου. Ἑπομένως ἡ Ἀδιαίρετος Ἐκκλησία ἐδέχθη ὅτι τά ὑπό τοῦ Γ΄, Δ΄ καί Ε΄ κανόνων τῆς Σαρδικῆς, ὁριζόμενα ἀφοροῦσαν εἰδικό προνόμοιο πού ἀπενεμήθη στόν τότε Ὀρθόδοξο Ἐπίσκοπο τῆς πρεσβυτέρας Ρώμης, διά τούς ὑπ’ αὐτόν ὑποκειμένους Ἐπισκόπους καί μόνον καί ὄχι ἀνάθεσις ὑπερτάτης ἐκκλησιαστικῆς δικαιοδοσίας σέ αὐτόν. Σχετικά ὁ Ζωναρᾶς λέγει: «Οὔτε οὖν τῆς ἐν Νικαίᾳ συνόδου ἐστίν ὁ κανών, οὔτε πάσας τάς ἐκκλήτους ἀνατίθησι αὐτῷ ἀλλά τῶν ὑποκειμένων αὐτῷ» (Σ.Γ.241), ὁ δέ Βαλσαμών ἀναφέρει: «εἰδικόν γάρ ἐστί τοῦτο εἰς τάς ἐκκλησιαστικάς ὑποθέσεις τοῦ Πάπα καί κρατεῖν ὀφείλει ἔνθα ἐξεφωνήθη» (Σ.Γ.239). Συνεπῶς ἡ ἀπαίτησις τοῦ τότε Ὀρθοδόξου Ἐπισκόπου τῆς Πρεσβυτέρας Ρώμης γιά προνόμιο ὑπερτάτης ἐκκλησιαστικῆς δικαιοδοσίας ἀπερρίφθη ὑπό τῆς Ἐκκλησίας, διότι ἔγινε δεκτή ἡ κανονική διάταξι τῆς Συνόδου τῆς Καρθαγένης διά τῆς Ἁγίας Στ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου ὅτι θά ἀφορίζονται οἱ κληρικοί ἑτέρου ἐκκλησιαστικοῦ κλίματος πού θά ἐκκαλοῦν ἐνώπιον τοῦ Ἐπισκόπου τῆς Πρεσβυτέρας Ρώμης τάς ὑποθέσεις των. Στήν Ὀρθόδοξο Καθολική Ἐκκλησία ἐπί τῇ βάσει τῶν Ἱ. Κανόνων Θ΄ καί ΙΖ΄ τῆς Ἁγίας Δ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου πού διακελεύουν: «Εἰ δὲ πρὸς τὸν τῆς αὐτῆς ἐπαρχίας μητροπολίτην, ἐπίσκοπος ἤ κληρικὸς ἀμφισβητοίη, καταλαμβανέτω τὸν ἔξαρχον τῆς διοικήσεως, ἢ τὸν τῆς βασιλευούσης Κωνσταντινουπόλεως θρόνον, καὶ ἐπ’ αὐτῷ δικαζέσθω», σέ προσβολή δι’ ἐκκλήτου δέν ὑπόκειται, δηλ. τυγχάνει ἀνέκκλητος ἐκδοθεῖσα καταδικαστική ἀπόφασις ὑπό τελείας Πατριαρχικῆς Συνόδου, συνελθούσης κατ’ ὀρθήν ἐφαρμογή τοῦ ΚΗ΄ἀποστολικοῦ Κανόνος καί τοῦ Δ΄ κανόνος τῆς ἐν Ἀντιοχείᾳ Συνόδου, ὅπως εἶναι ἡ ὑπό τήν προεδρία τοῦ Ἐξάρχου τῆς Διοικήσεως τελοῦσα Γενική Σύνοδος τῶν Μητροπολιτῶν ἤ ἡ ὑπό τήν Προεδρία τοῦ Πατριάρχου τελοῦσα Σύνοδος τοῦ οἰκείου Πατριαρχικοῦ κλίματος. Τόσον ὁ Θ΄ ὅσο καί ὁ ΙΖ΄ Ἱ. Κανόνες τῆς Δ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου θέτουν διαζευκτικό Ἤ στήν ἴδια κανονική πρόβλεψι γιά τόν Ἔξαρχο τῆς Διοικήσεως καί τόν Ἀρχιεπίσκοπο Κωνσταντινουπόλεως καί παρέχουν δυνατότητα ἰσοτίμου προσφυγῆς καί ἑπομένως δέν ἀνιδρύουν οἱ κανόνες γιά τόν Ἀρχιεπίσκοπο Κωνσταντινουπόλεως ὑπερτάτη δικαστική ἁρμοδιότητα καί ἕτερο βαθμό δικαιοδοσίας. Ἔξαρχος δέ τῆς Διοικήσεως σήμερον εἶναι ὁ Πρόεδρος τοῦ οἰκείου Πατριαρχικοῦ κλίματος. Ὁ Βαλσαμών ἀναφέρει χαρακτηριστικά: «Αἱ ψῆφοι τῶν Πατριαρχῶν ἐκκλήτῳ οὐχ ὑπόκεινται, Ν ΡΚΓ΄, κβ, Β.Γ.α.λη «ὁ μακαριώτατος πατριάρχης ἐκείνης τῆς διοικήσεως μεταξύ αὐτῶν ἀκροάσθω, κακεῖνα ὁριζέτω ἅτινα τοῖς ἐκκλησιαστικοῖς κανόσι, καί τοῖς νόμοις συνάδει, οὐδενός μέρους κατά τῆς ψήφου αὐτοῦ ἀντιλέγειν δυναμένου», στήν δέ «Ἐπαναγωγή» ΙΑ΄,6(J.G.R. τ Β΄, 260) «Τό τοῦ Πατριάρχου κριτήριον ἐκκλήτῳ οὐχ ὑπόκειται, οὐδέ ἀναψηλαφᾶται ὑφ’ ἑτέρου, ὡς ἀρχή καί αὐτῶν τῶν ἐκκλησιαστικῶν κριτηρίων», ὁ δέ Ἱερός καί Μέγας Φώτιος στά «Νομοκανονικά» του Θ, α΄ (Σ.Α. 169) γράφει: «οὔτε γάρ ἐκκαλοῦντο αἱ τῶν Πατριαρχῶν ψῆφοι». Κατά ταῦτα ἡ δικαστική κρίσις οἱασδήποτε Ἱερᾶς Πατριαρχικῆς Συνόδου πού ἀποτελεῖ κατά τό κανονικό μας δίκαιο τελεία Σύνοδο καί ἐκφέρεται μετά ἀπό ἐκδίκασι κανονικῆς ὑποθέσεως τυγχάνει ἀνέκκλητος δυναμένη μόνον νά ἐκκληθῆ ἐνώπιον Οἰκουμενικῆς Συνόδου (Π. Παναγιωτάκου «Σύστημα τοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ Δικαίου, Τό ποινικό Δίκαιο τῆς Ἐκκλησίας» σελ. 836 ἑπ., ΑΘΗΝΑΙ 1962).

I.        Από την μια, λοιπόν, αφορμή αποπομπής της Ρωσσικής Εκκλησίας υπήρξε η Σύνοδος του Κολυμβαρίου, όπου “κρίθηκε η πιστότητα” των Ρως για την από κοινού κίνηση του Φαναρίου και του Βατικανού με τελικό στόχο το κοινό ποτήριο.  Αυτός είναι ο πρώτος πυλώνας που αφορά το Ουκρανικό θέμα και έχει σχέση με την εξέλιξη του Οικουμενισμού στην Ορθόδοξη Εκκλησία και είναι συνέχεια της Συνόδου Του Κολυμβαρίου κατά την οποία επέβαλε το Οικουμενικό πατριαρχείο τον δεσμευτικό χαρακτήρα για τις αποφάσεις της Συνόδου για όλους τους ορθοδόξους, ακόμη, και για όσους δεν συμμετείχαν.

II.Ο δεύτερος Πυλώναςπου έχει σχέση με το Ουκρανικό θέμα είναι ανύψωση του Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως, εν τοις πράγμασι, σε θεσμό υπερέχοντα εν τη Ορθοδοξία με την δικαιολογία των ιστορικών προνομίων του Οικουμενικού Πατριαρχείου που εκδηλώθηκε με την ανάκληση παραχώρησης της εκκλησιαστικής δικαιοδοσίας επί της Ουκρανίας από την Ρωσσική Εκκλησία. Επίσης, με την αποδοχή του εκκλήτου για του σχισματικούς αρχιερείς της Ουκρανίας που ήταν καταδικασμένοι αμετάκλητα από το Πατριαρχείο Ρωσσίας τους οποίους δικαίωσε και αποκατέστησε αναρμοδίως όπως αποδείχθηκε χωρίς καμία μετάνοια εκ μέρους τους. Αυτή η προώθηση της υπεροχής του Οικουμενικού Πατριάρχου έναντι των άλλων Πατριαρχών και προκαθημένων στοχεύει στην δημιουργία εντός της Ορθοδόξου Εκκλησίας ενός κέντρου τελικών αποφάσεων που θα διευκολύνει μελλοντικά τις Οικουμενιστικές ενώσεις με τους παπικούς και άλλες ετερόδοξες ομολογίες. Άλλωστε, ο Βαρθολομαίος είναι ταγμένος να φέρει σε πέρας την ένωση της Ορθοδόξου Εκκλησίας με τον Παπισμό. Γνωρίζοντας όμως από την ιστορία τις προθέσεις των διαφόρων Παπών και τον τρόπο τους στις συνόδους που συνεκάλεσαν αντιλαμβανόμαστε την πρόθεση για υποταγή της Ορθοδοξίας στο Θηρίο που περιγράφει η Αποκάλυψις μαζί με τον Ψευδοπροφήτη που θα συμμαχήσουν. Διαπιστώνεται, μάλιστα, να βιάζεται ο Πατριάρχης, διότι θεωρείται ο πιο ικανός για το εγχείρημα. Γνωρίζουμε όμως πολύ καλά από τα “λεχθέντα και πραχθέντα” του αιρετικού Πατριάρχη ότι όλος ο αγώνας του αποσκοπεί σ’ αυτή την περιβόητη ένωση, από την οποία ο Θεός να μας φυλάξει. Ας μην λησμονούμε ότι είναι και σχέδιο των σκοτεινών δυνάμεων και ότι συμμετείχε ο ίδιος στην αποστολή με τον Αθηναγόρα στο Βατικανό.

III.Ο τρίτος πυλώναςσε σχέση με το Ουκρανικό είναι η εκφρασμένη δημόσια πρόθεση της νέας Ουκρανικής, σχισματικής στην πραγματικότητα, Εκκλησίας που θέλει να αναγνωρίσει η Εκκλησία της Ελλάδος, να έρθει σχεδόν άμεσα χρονικά σε τοπικό διάλογο επί ίσοις όροις με τους Ουνίτες, με την Ουνιτική “Εκκλησία” της Ουκρανίας, ως ήδη διαφαίνεται με σκοπό την μελλοντική ένωση με τους παπικούς. Το γεγονός αυτό, αν συμβεί, θα σημαίνει όχι απλά την αποδοχή ύπαρξης της Ουνίας αλλά την ανάβαθμισή της σε ισότιμη ουσιαστικά “Εκκλησία” και στην πραγματικότητα στο στήσιμο ενός νέου μοντέλου ένωσης των Ορθοδόξων με τους παπικούς. Η αλήθεια αυτή διαπιστώνεται από το ότι “στις 15 Ιουλίου του 2018, ο Πέτρο Ποροσένκο συμμετείχε σε «προσκύνημα» με τους Ουνίτες στην Ζαρβανίτσα και έκανε μπροστά τους τις κάτωθι αποκαλυπτικές δηλώσεις: ενθάρρυνε τους Ουνίτες «να αγωνιστούν και να προσευχηθούν να χορηγηθεί αυτοκεφαλία στην Ουκρανική Ορθόδοξη Εκκλησία» και ότι «η αυτοκεφαλία δεν αφορά μόνο τους Ορθοδόξους». Είπε επίσης ότι «η αυτοκεφαλία είναι ένας από τους πυλώνες του Ουκρανικού κράτους, του Ουκρανικού έθνους, της Ουκρανικής εθνικής ασφάλειαςκαι τελικά ολοκλήρου της παγκόσμιας γεωπολιτικής» [ΕΔΩ] και [ΕΔΩ].Άλλη μία απίστευτη δήλωση είχε κάνει ο Ποροσένκο στις 30 Απριλίου του 2019, όταν είχε επισκεφθεί το ‘Ουκρανικό Καθολικό Πανεπιστήμιο (UCU)’, εκεί όπου σπουδάζουν οι Ουνίτες. Σε έναν από τους ελληνόρυθμους Ουνιτικούς ναούς, ο οποίος βρίσκεται στον χώρο του πανεπιστημίου, ο Ποροσένκο τόνισε ότι«σε αυτήν την εκκλησία κυριαρχεί σίγουρα το Ουκρανικό πνεύμα, η Χριστιανική πίστη του Ουκρανικού έθνους σίγουρα επικρατεί». [ΕΔΩ] Έτσι εξηγείται γιατί έφτιαξαν την OCU με τις δύο σχισματικές ομάδες, αγνοώντας παντελώς την κανονική Εκκλησία στην Ουκρανία· ήθελαν να δημιουργήσουν πρώτα την βάση η οποία θα προσανατολίζεται στην Δύση και στους Ουνίτεςhttps://tasthyras.wordpress.com/2019/09/30/

Αυτή είναι η σχέση που έχει το Ουκρανικό αυτοκέφαλο με τον Οικουμενισμό και την Σύνοδο του Κολυμβαρίου. Το Ουκρανικό είναι ο δίαυλος για να επιτευχθεί η ένωση αλλά και το μοντέλο της ένωσης του Παπισμού με την Ορθοδοξία. Οι δύο θρησκευτικοί ηγέτες στα πλαίσια της Πανθρησκείας χρειάζονταν την αρωγή της “Νέας Τάξης”, η οποία θέλει τον αποχαρακτηρισμό της Ορθοδοξίας για να προωθήσει έναν θρησκευτικό ηγέτη που θα είναι φορέας του πνεύματος της, στην πραγματικότητα του αντιχρίστου και συνάμα επειδή έχει στα χέρια της το Χρήμα αλλά και τις πολιτικές ηγεσίες τις οποίες μπορεί να ανεβοκατεβάζει αλλά και να προωθεί με τον μαμμωνά είχε την δυνατότητα να βοηθήσει τους δύο θρησκευτικούς ηγέτες. Όλα αυτά πρέπει να γίνουν με ευσεβοφανή τρόπο όπως περιγράφει ό όσιος Ανατόλιος της Όπτινα χωρίς να το αντιληφθούν τα αφελή πρόβατα. Οι μητροπολίτες και οι ιερείς ομιλούν για κανονικότητα καταστρατηγώντας τους ιερούς κανόνες και προβάλλοντας το ανόητο επιχείρημα ότι: “Ξέρετε δεν γίνεται να αντιταχθούμε σε θεσμικά πρόσωπα και να τα βάλουμε με την πνευματική μας εξουσία, όταν μάλιστα εξαρτόμαστε από αυτούς. Άλλωστε, ένα τέτοιο εγχείρημα έχει και κόστος και οι περισσότεροι έχουμε και οικογένειες”. Και έτσι ο πιστός λαός αγνοεί δεν έχει ιδέα για όσα έχουν γίνει, διότι δεν ενημερώνεται από τον κλήρο στις ενορίες και τις μητροπόλεις. Συνάμα έχοντας το χριστεπώνυμο πλήρωμα την αναφορά στις ενορίες για τα μυστήρια, τις ιεροπραξίες, τις αγιαστικές πράξεις σε ένα πλέγμα σχέσεων κοινωνικοποίησης με επιδράσεις αλλά και εξαρτήσεις δεν είναι εύκολο να αντισταθεί, γι’ αυτό και τελικά ο αγώνας έχει μεγάλα ομολογιακά στεφάνια για όσους με το κόστος της ορθής αποτείχισης ,εξ απόψεως Παραδόσεως, αγωνίζονται αληθινά.

Εκκλησιολογικός όρος των διαλλαγών προς ενότητα (κεφάλαιο ΙΑ’)

ΓΙΑ ΝΑ ΜΠΟΡΕΣΟΥΝ ΟΙ ΑΛΗΘΙΝΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ ΝΑ ΣΥΝ+ΟΔΕΥΣΟΥΝ ΠΡΟΣ ΜΙΑ ΣΥΝΟΔΟ ΠΟΥ ΘΑ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΕΙ ΤΟΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟ ΚΑΙ ΘΑ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΗΣΕΙ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΙΡΗΝΗ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

ΑΡΧΙΜ. ΠΑΪΣΙΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ ΗΓΟΥΜΕΝΟΥ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΑΓΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΤΟΥ ΠΑΛΑΜΑ ΦΙΛΩΤΑ

VII. Γιατί δείxνουν ολιγωρία όσοι δεν θέλουν τον Οικουμενισμό

Επισημάνθηκε άπειρες φορές ότι στην “Αγία και Μεγάλη” Σύνοδο του 2016, η οποία συγκροτήθηκε στο Κολυμβάρι, αναγνωρίστηκαν οι αιρέσεις ως Εκκλησίες και, επομένως, εισήχθη εκκλησιολογική αίρεσις που αντιβαίνει στο όρο του Συμβόλου της Πίστεως που ρητώς ορίζει να πιστεύουμε στην ύπαρξη μίας και μόνο Εκκλησίας. Ενώ, λοιπόν, υπάρχει πλέον αίρεσις που αποδέχεται θεσμικά η συστημική Εκκλησία ως διοίκηση και όχι το Σώμα του Χριστού, διότι όπως επισημαίνεται[1]υπό του Βασίλειου Αθ. Τσίγκου: Στήν ὀρθόδοξη παράδοση ἡ Ἐκκλησία εἶναι ὁ ἴδιος ὁ λαός καί αὐτός, ὡς θεματοφύλακας τῆς ὀρθοδόξου πίστεως, δέν ἐγκρίνει καμμία καινοτομία, ὅπως ἀπαντοῦν οἱ ὀρθόδοξοι πατριάρχες στήν παπική ἐγκύκλιο τοῦ Πίου Θ΄, τό 1848· «Ἔπειτα παρ’ ἡμῖν οὔτε Πατριάρχαι οὔτε Σύνοδοι ἐδυνήθησάν ποτε εἰσαγαγεῖν νέα, διότι ὁ ὑπερασπιστής τῆς θρησκείας ἐστίν αὐτό τό σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, ἤτοι αὐτός ὁ λαός, ὅστις ἐθέλει τό θρήσκευμα αὐτοῦ αἰωνίως ἀμετάβλητον καί ὁμοειδές τῷ τῶν Πατέρων αὐτοῦ». Αὐτό σημαίνει ὅτι ὑπάρχει μία γρηγορούσα, ἐσωτερική καί καθολική συνείδηση στήν Ἐκκλησία. Ἑπομένως, τό ἀλάθητο ἤ καί ἡ αὐθεντία [2] στήν ὀρθόδοξη παράδοση καί ζωή δέν ἐντοπίζονται σ’ ἕνα μόνο ἤ περισσότερα πρόσωπα, ἤ ἀκόμη καί στό πλαίσιο ἑνός ἐξουσιαστικοῦ φορέα, ἀλλά στό σύνολο τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ πληρώματος, ὡς ζωντανοῦ χαρισματικοῦ σώματος”, εντούτοις, δεν υπάρχει αντίδρασις από το σώμα των επισκόπων της Ιεραρχίας αλλά ούτε και από τους κληρικούς, τους μοναχούς και λαϊκούς, μάλιστα εκείνους, που υποτίθεται ότι ενημερώνονταν και υπέγραψαν κιόλας ονομαστικώς Ομολογία Πίστεως. Γι’ αυτό και θεωρείται ότι τουλάχιστον αυτοί γνωρίζουν επαρκώς τα εκκλησιαστικά πράγματα. Είναι απορίας άξιο και διερωτώμεθα, τί άραγε συμβαίνει; Έχουν αναπτυχθεί τα σχετικά με τους επισκόπους που δεν αντιδρούν βγαίνοντας στον αγώνα με ορθόδοξη αποτείχιση από την αίρεση, γι’ αυτό και δεν θα γίνει εκτενής αναφορά στην Ιεραρχία αλλά ακροθιγώς και μόνο θα επισημανθούν κάποια πράγματα. Σε τούτη την συνάφεια η αναφορά μας θα απηχεί τα σχετικά κυρίως με τους ιερείς, μοναχούς και τους λαϊκούς που συνιστούν το εκκλησιαστικό πλήρωμα, το οποίο θα έπρεπε ως όφειλε να υπερασπισθεί την ορθόδοξη Πίστη!

Δυστυχώς, έχουν περάσει στον λαό μας κάτι εκκλησιολογικά πολύ παράδοξο που δεν είναι της εκκλησιαστικής Παραδόσεως, την ιδέα, δηλαδή, ότι η Εκκλησία είναι οι επίσκοποι και οι παπάδες. Αυτό, διότι δεν κατηχήθηκε ο λαός περί την Πίστη αλλά μέχρι τώρα μάθαινε κατ’ εξοχήν ηθικιστικά πράγματα. Γι’ αυτό και οι λαϊκοί που καταφεύγουν στο Μυστήριο της Εξομολογήσεως, όταν ζητούν εξηγήσεις γι’ αυτά που αποφασίσθηκαν στην ψευτοσύνοδο του Κολυμβαρίου, καθώς, και όλα εκείνα που αφορούν τον Οικουμενισμό, η απάντησις που τους δίδεται είναι: «Εσείς να κοιτάξετε τα πνευματικά καθήκοντά σας και αυτά να τα αφήσετε να τα τακτοποιήσει η Εκκλησία(εννοώντας αποκλειστικά τους επισκόπους)»! Έτσι, αλόγως οδηγείται το λογικό ποίμνιο στην Παναίρεση του Οικουμενισμού. Επομένως, διαπιστώνεται ότι ποίμνιο δεν έχει λόγο για τα εκκλησιαστικά θέματα, αυτά που αφορούν στην ορθόδοξη Πίστη του και χρειάζονται οι περισσότεροι των επισκόπων τον λαό, κυρίως, εις τας πανηγύρεις και πάλι εκεί για τις φιέστες τους, όπως και για να ρίπτει τον οβολόν του, ενίοτε εις τραπεζογραμμάτια, όπως χαρακτηριστικώς ονομάζουν τα χαρτονομίσματα. Δεν θα ομιλήσω για θέματα που “κόσμος τα ‘χει τύμπανο και αυτοί κρυφό καμάρι”! Όμως τολμούν και ισχυρίζονται ορισμένοι (-ες) ότι εμείς γράφοντας και ομιλώντας κατά του Οικουμενισμού και των αποφάσεων της Συνόδου που έγινε στην Κρήτη, κάνουμε -λέει- προπαγάνδα. Γνωρίζουν όμως τί είναι προπαγάνδα, για να καταλογίσουν κάτι σε κληρικούς που αγωνίζονται και για τον λόγο αυτό έκαναν διακοπή μνημόνευσης και κοινωνίας από τους οικουμενίζοντες επισκόπους;

Ετυμολογικά, προπαγάνδα σημαίνει «διάδοση μίας φιλοσοφίας ή άποψης». Είναι όμως τα δόγματα της Πίστεώς μας απόψεις και φιλοσοφίες;

Ιστορικά, ο όρος χρησιμοποιείται ως επί το πλείστον εντός πολιτικού συγκειμένου και ιδιαίτερα αναφορικά με συγκεκριμένες κινήσεις που προωθούνται από κυβερνήσεις ή πολιτικές ομάδες”.[2]

Εννοιολογικά η προπαγάνδα ορίζεταισυνήθως, ως μια συστηματική προσπάθεια επιρροής επί των αντιλήψεων, των απόψεων και των συμπεριφορών μιας λίγο ως πολύ σημαντικής μερίδας του πληθυσμού, έτσι ώστε αυτές να στραφούν  προς μια δεδομένη κατεύθυνση. Προϋποθέτει τη θέληση διαμόρφωσης ή αλλαγής των αντιληπτικών πλαισίων ενός μαζικού στόχου και άρα τη χρήση συγκεκριμένων τεχνικών τόσο ως προς την «κατασκευή» του προπαγανδιστικού λόγου (περιεχόμενο και δομή) όσο και ως προς τους τρόπους «προσβολής» των τελικών ατομικών αποδεκτών”. Προς πια άλλη κατεύθυνση θέλουμε εμείς να προσανατολίσουμε το χριστεπώνυμο πλήρωμα, όταν τα θέματα τα εξετάζουμε με βάση την διδασκαλία των Αγίων Πατέρων, τις αποφάσεις των Αγίων Συνόδων που αυτοί συγκρότησαν και την διαχρονικά Ιερά Παράδοση; Ποιό είναι εκείνο που θέλουμε να αλλάξουμε; Οπωσδήποτε, όχι την Παράδοση αλλά αν θέλετε την νοοτροπία των Οικουμενιστών και, ειδικά, του Βαρθολομαίου που νομίζει ότι στην Εκκλησία μπορεί να διαγράφει τους Αγίους και να κάνει ότι θέλει. Λοιπόν, αν δεν γνωρίζουν ορθόδοξη θεολογία ορισμένοι ιερείς έχω υπ’ όψιν μου κάποιες θλιβερές καταστάσεις στην Κοζάνη και ας σκέπτονται αυτά που διαδίδουν στις ενορίες τους για να μην χρειαστεί να γράψουμε πιο ανοιχτά και τους καλέσω σε δημόσιο διάλογο στα κανάλια της τηλεοράσεως.

Προσηλυτισμός πάλι τί είναι; «Προσηλυτισμός ιδία[4]είναι η δια πάσης φύσεως παροχών ή δι’ υποσχέσεως τοιούτων ή άλλης ηθικής ή υλικής περιθάλψεως δια μέσων απατηλών δια καταχρήσεως της απειρίας ή εμπιστοσύνης ή δι’ εκμεταλλεύσεως της ανάγκης, της πνευματικής αδυναμίας ή κουφότητος άμεσος ή έμμεσος προσπάθεια προς διείσδυσιν εις την θρησκευτικήν συνείδησιν ετεροδόξων επί σκοπώ μεταβολής του περιεχομένου αυτής». Εμείς όμως δεν διεισδύουμε ούτε σε ετεροδόξους, ούτε παρέχουμε βοηθήματα και δώρα απεναντίας όσοι ακολουθούν τον Κύριο “σταυρό” υπομένουν καθημερινώς με την περιθωριοποίηση και την εκκλησιαστική απομόνωση, στερούμενοι οι ίδιοι και αυτών των αποδοχών μας. Ποιό το κέρδος από μία αποτείχιση; Εξέλιξη, ανάπαυση, αποδοχή; Τίποτε από όλα αυτά! Αντιστρέφουμε τα επιχειρήματα. Μήπως, όσοι μας κατηγορούν έχουν την εύνοια των επισκόπων τους, του εκκλησιαστικού περιβάλλοντός τους, αποδοχές, δυνατότητες εξέλιξης; Άραγε, με αυτούς που δεν βγαίνουν στον αγώνα κάτι δεν πάει καλά, αφού ο Κύριος σαφώς μας εδήλωσε: στενὴ ἡ πύλη καὶ τεθλιμμένη ἡ ὁδὸς ἡ ἀπάγουσα εἰς τὴν ζωήν, καὶ ὀλίγοι εἰσὶν οἱ εὑρίσκοντες αὐτήν” (Μθ.7,14)! Επομένως, ποιό είναι εκείνο που συμβαίνει αλλοτρίωση της εξ αποκαλύψεως Πίστεως για την οποία πασχίζουμε να ενημερώσουμε τον λαό! Αν όντως «η Ορθόδοξη Εκκλησία της Ελλάδας, που γνωρίζει κεφαλή της τον Κύριο ημών Ιησού Χριστό… (έχει την υποχρέωση και το καθήκον και εκ του Συντάγματος της Ελλάδος να) τηρεί απαρασάλευτα… τους ιερούς αποστολικούς και συνοδικούς κανόνες και τις ιερές παραδόσεις», τότε προσηλυτισμό κάνετε όλοι εσείς που διαστρέφετε την Πίστιν γιατί δεν είστε ούτε νομοταγείς και συνάμα είστε αθεόφοβοι. Τί σχέση έχουν όλα αυτά που κάνετε με το Ευαγγέλιο και την ζωή των Αγίων; Όχι σε τί διαφέρεται αλλά ερωτώ αν σε κάτι συγγενεύετε με τους Αγίους; Και τέλος πάντων στην προσωπική σας ζωή δεν είμαι αυτός που θα σας κρίνει, όμως εδώ αλλάζετε το Ευαγγέλιο ισοπεδώσατε την Αγία Παράδοση τί θα πρέπει εμείς να κάνουμε, να σας χειροκροτούμε; Όχι! Αυτά να τα ξεχάσετε! Τώρα αγώνας με ενημέρωση πρώτα.

Η ενημέρωση όμως τί είναι; Είναι η διαδικασία ή το αποτέλεσμα του  ενημερώνω. Επομένως:  

1.    η πληροφόρηση

2.    η καταγραφή όλων των μεταβολών μιας αξίας που έγιναν από μια ορισμένη ημερομηνία και μετά [5].

 

Η πληροφόρηση είναι η απόκτηση πληροφοριών σχετικά με ένα θέμα, η κατοχή στοιχείων ενδιαφέροντος, η μετάδοσή τους από μια πηγή.

 

Η κατήχηση στην πίστη, πάλι, τί είναι; «Η λέξη “Κατήχηση” σημαίνει διδασκαλία, προφορική. Και χρησιμοποιήθηκε η λέξη αυτή από παλαιά, από τα χρόνια των αγίων Αποστόλων, για να δηλώσει την στοιχειώδη διδασκαλία της χριστιανικής πίστης, που είναι αναγκαία για κάθε χριστιανό. Είναι δε πλασμένη η λέξη από εκείνο που συνέβη την Πεντηκοστή. Κατά την Πεντηκοστή ήρθε από πάνω, από τον ουρανό, προς τα κάτω ήχος, σαν ισχυρή βοή ανέμου και γέμισε όλο το σπίτι, όπου ήταν συγκετρωμένοι οι μαθητές. Από αυτές τις λέξεις “κάτω-ήχος”, έγινε η λέξη “Κατήχηση”»[6].

Υπάρχει όμως και γραπτή κατήχησις, όπως οι κατηχήσεις του Αγίου Κυρίλλου Ιεροσαλύμων και άλλων Αγίων. Σε αυτή την κατήχηση της Πίστεως αναφέρεται ο Απόστολος Παύλος γράφοντας: “ἄρα ἡ πίστις ἐξ ἀκοῆς, ἡ δὲ ἀκοὴ διὰ ῥήματος Θεοῦ” (Ρωμ. 10, 17). Αυτή όμως η Πίστις έχει συγκεκριμένο περιεχόμενο αφούπνεῦμα  Θεόςκαὶ τοὺς προσκυνοῦντας   αὐτὸν ἐν πνεύματι καὶ ἀληθείᾳ δεῖ προσκυνεῖν”(Ιω. 4,24). Γι’ αυτό και οριοθετήθηκε η Πίστις από τους Αγίους Πατέρες, διαφορετικά θα ήταν η Εκκλησία ξέφραγο αμπέλι να κάνει κανείς ότι θέλει, και κυρίως στην Πίστη! Γράφει Ο Μέγας Βασίλειος: «Είναι ίση η ζημία με το να αποθάνη κανείς χωρίς να βαπτισθή, και με το να δεχθή κάτι που απουσιάζει από την παράδοσιν». Και την ομολογίαν την οποίαν καταθέσαμεν κατά την πρώτην είσοδόν μας εις την Εκκλησίαν, όταν αφού εγλυτώσαμεν από τα είδωλα ήλθαμεν εις τον ζώντα Θεόν, αν δεν την κρατά κανείς εις κάθε καιρόν και δεν την προσέχη εις όλην του την ζωήν ως ασφαλές φυλακτόν, αποξενώνει τον εαυτόν του από τας επαγγελίας του Θεού, και αντιτίθεται προς τη ιδίαν την υπογραφήν του, την οποίαν έθεσε όταν κατά το βάπτισμα ομολογούσε την πίστιν. Διότι αν το βάπτισμα είναι η αρχή της ζωής μου, και πρώτη μεταξύ των ημερών είναι η ημέρα εκείνη της αναγεννήσεως, είναι φανερόν ότι και η πλέον τιμημένη έκφρασις απ’ όλας είναι εκείνη που εξεφωνήθη, όταν εδεχόμουν την Χάριν της υιοθεσίας. Αυτήν (την σωτήρια ομολογία) λοιπόν που με ωδήγησεν εις το φώς, την Παράδοσιν που μου εχάρισε την γνώσιν του Θεού, με την οποίαν έγινα παιδί του Θεού εγώ ο εξ αιτίας της αμαρτίας εχθρός, αυτήν λοιπόν θα την προδώσω και θα παρασυρθώ από τας αστηρίκτους υποθέσεις των; Αλλά και δια τον εαυτόν μου εύχομαι με αυτήν την ομολογίαν να υπάγω προς τον Κύριον και αυτούς τους προτρέπω να διατηρήσουν την πίστιν αλώβητον μέχρι της ημέρας της επιφανείας του Χριστού, και να φυλάξουν το Πνεύμα αχώριστον από του Πατρός και του Υιού. Θα διατηρήσουν έτσι την κατά το βάπτισμα διδασκαλίαν και όταν ομολογούν την πίστιν τους και όταν αναπέμπουν δοξολογίαν» (Μ. Βασιλείου περί Αγίου Πνεύματος).

Σύμφωνα με τον Άγιο Γρηγόριο τον Σιναΐτη: «Η αληθινή πίστη περί του Θεού και η απλανής γνώση των όντων αποτελούν την τέλεια Ορθοδοξία των δογμάτων. Ορθή αντίληψη περί των όντων είναι η αληθινή γνώση των ορατών και των αοράτων. Ορατά είναι τα αισθητά· αόρατα είναι τα νοητά και λογικά και νοερά και Θεία». Ο άγιος Ιωάννης ο Σιναΐτης πάλι από το πρώτο ακόμη κεφάλαιο της Κλίμακος ορίζει ότι: «Ως ξένους και εχθρούς του Θεού θα εννοήσωμε αυτούς που είναι αβάπτιστοι ή δεν έχουν ορθή Πίστη». Τι γίνεται όμως με αυτούς όταν είναι κληρικοί και μάλιστα επίσκοποι; Αλίμονο! Θα μπορούσε να λεχθεί και γι’ αυτούς ότι αναφέρεται στον Ε´ Κανόνα  της Ζ’ Οικουμενικής Συνόδου που επισημαίνει: «Ἁμαρτία πρὸς θάνατόν ἐστιν, ὅταν τινὲς ἁμαρτάνοντες, ἀδιόρθωτοι μένωσι. Τὸ δὲ τούτου χεῖρον, ἐὰν καὶ τραχηλιῶντες κατεξανίστανται τῆς εὐσεβείας, καὶ τῆς ἀληθείας, προτιμώμενοι τὸν Μαμωνᾶν τῆς τοῦ Θεοῦ ὑπακοῆς, καὶ τῶν κανονικῶν αὐτοῦ διατάξεων μὴ ἀντεχόμενοι. Ἐν τούτοις οὐκ ἔστι Κύριος ὁ Θεός …». Δεν μου λέτε; Είναι ή δεν είναι αυτός ο κατ’ εξοχήν λόγος που κληρικοί δεν αντιμετωπίζουν την πλάνη της αιρέσεως ως κίνδυνο για την δυνατότητα της σωτηρίας μας άλλα σαν μια διαφορετική ιδεολογία που δικαιούται τάχα να έχει ή και να διδάσκει κανείς με την στάση και τους λόγους του μέσα στην Εκκλησία εκπροσωπώντας μας κιόλας. Άραγε αγνοούν ότι η πίστις αποτελεί το καίριο ζήτημα της εν Χριστώ Ζώης μας, αφού η ύπαρξίς μας αδιαμφισβήτητα εκδηλώνει πηγαία την ανάγκη της αναφοράς της δι’ αυτής προς στον Θεό; Μήπως δεν γνωρίζουν ότι η προσωπική μας πίστις είναι ριζωμένη στο δόγμα της Εκκλησίας; Ερωτώ, η Ορθόδοξος Εκκλησία, ως η μία, αγία, καθολική και αποστολική Εκκλησία δεν έχει την αποκλειστικότητα της ορθής δογματικής συνείδησης, αφού ως ταμιούχος της θείας Χάριτος οδηγείται από τον Παράκλητο “εις πάσαν την αλήθειαν”; Επομένως, αν δεν γνωρίζετε ότι ο άγιος Μάρκος ο Ευγενικός είπε, Οἵτινες τὴν ὑγιῆ ὀρθόδοξον πίστιν προσποιούμενοι ὁμολογεῖν, κοινωνοῦσι δὲ τοῖς ἑτερόφροσι τοὺς τοιούτους, εἰ μετὰ παραγγελίαν, μὴ ἀποστῶσιν, μὴ μόνον ἀκοινωνήτους ἔχειν, ἀλλὰ μηδ᾿ ἀδελφοὺς καλεῖν”; (ἁγ. Μάρκου Ἐφέσου, Ὁμολογία ἐν Φλωρεντία, Τὰ εὑρισκόμενα ἅπαντα τ. Α´, σελ. 422), έπρεπε τότε τουλάχιστον να γνωρίζετε ότι: Ἄνωθεν γὰρ ἡ τοῦ Θεοῦ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία τὴν ἐπὶ τῶν ἀδύτων  ἀναφορὰν τοῦ ὀνόματος τοῦἀρχιερέως συγκοινωνίαν  τελείαν ἐδέξατο  τοῦτο. Γέγραπται γὰρ ἐν τῇ ἐξηγήσει τῆς θείας λειτουργίαςτι ἀναφέρει  ἱερουργῶν τὸ  το ἀρχιερέως ὄνομα,δεικνύων καὶ τὴν πρὸς τὸ ὑπερέχον ὑποταγὴνκαὶ ὅτι  κοινωνός ἐστιν αὐτο,τῆς πίστεως καὶ τῶν θείων μυστηρίων διάδοχος» ;(βλ. V.Laurent-J.Darrouzes,Dossier Grec de I’ Union de Lyon, Paris 1977, σελ. 399). Μήπως δεν συμφωνείτε  ούτε και με τον Μέγα Αθανάσιο  που είπε: “ἐὰν ὁ ἐπίσκοπος ἢ ὁ πρεσβύτερος͵  οἱ ὄντες ὀφθαλμο τῆς Ἐκκλησίας͵ κακῶς ἀναστρέφωνται καὶσκανδαλίζωσι τὸν λαόν͵χρὴ αὐτοὺς ἐκβάλλεσθαιΣυμφέρον γὰρ ἄνευ αὐτῶν συναθροίζεσθαι εἰς εὐκτήριον οἶκον  μετ΄ αὐτῶν ἐμβληθῆναι͵ὡς μετά Ἄννα καὶΚαϊάφα͵ εἰς τὴν γέενναν τοῦ πυρός;” (ΜἈθανασίου, P.G. 26, 1257). Μήπως όμως δεν υπάρχει ούτε κανόνας που να προβλέπει την διακοπή κοινωνίας; Ο 15ος κανών της πρωτοδευτέρας επί Μεγάλου Φωτίου Συνόδου τί γράφει; Για τον οποίο στοιχειώδης μόρφωση και λογική απαιτεί να κατανοήσει κανείς ότι διακρίνει δύο περιπτώσεις:

 

 

α. των κληρικών εκείνων, οι οποίοι «προφάσει τινῶν ἐγκλημάτων (αμαρτημάτων) τῶν οἰκείων ἀφισταμένων προέδρων καὶ σχίσμα ποιούντων καὶ τὴν ἕνωσιν τῆς Ἐκκλησίας διασπώντων»

β. των κληρικών εκείνων, οι οποίοι «δι᾿ αἱρεσίν τινα τῆς πρὸς τὸν πρόεδρον κοινωνίας ἑαυτοὺς διαστέλλοντες».

 

1. Αυτός ο κανόνας ορίζει:

(παραθέτουμε το κείμενο μαζί με μετάφραση για καλύτερη κατανόηση):

«Τὰ ὁρισθέντα ἐπὶ πρεσβυτέρων καὶ ἐπισκόπων καὶ μητροπολιτῶν, πολλῷ μᾶλλον καὶ ἐπὶ πατριαρχῶν ἁρμόζει.

Εκείνα όπου οι ανωτέρω Κανόνες όρισαν περί Επισκόπων και Μητροπολιτών, πολύ περισσότερο ισχύουν (είναι αρμόδια) και για τους Πατριάρχες.

Ὥστε, εἴ τις πρεσβύτερος ἤ ἐπίσκοπος ἢ μητροπολίτης τολμήσειεν ἀποστῆναι τῆς πρὸς τὸν οἰκεῖον πατριάρχην κοινωνίας καὶ μὴ ἀναφέρει τὸ ὄνομα αὐτοῦ, κατὰ τὸ ὡρισμένον καὶ τεταγμένον, ἐν τῇ θείᾳ μυσταγωγίᾳ, ἀλλὰ πρὸ ἐμφανείας συνοδικῆς καὶ τελείας αὐτοῦ κατακρίσεως σχίσμα ποιήσει, τοῦτον ὥρισεν ἡ ἁγία σύνοδος, πάσης ἱερατείας παντελῶς ἀλλότριον εἶναι, εἰ μόνον ἐλεγχθείη τοῦτο παρανομήσας.

Ώστε, όποιος πρεσβύτερος ή επίσκοπος ή μητροπολίτης τολμήσει να σταματήσει την (εκκλησιαστική) κοινωνία με τον πατριάρχη στον οποίο υπόκειται και δεν τον μνημονεύει ονομαστικώς, όπως είναι ορισμένο και διατεταγμένο, στην τέλεση της Θείας Λειτουργίας αλλά κάνει σχίσμα πριν από συνοδική σύγκληση και οριστική καταδίκη, αυτόν όρισε η αγία Σύνοδος (εννοεί την πρωτο-δευτέρα επί Φωτίου) να μην ιερουργεί καθόλου, εφ’ όσον ελεγχθεί αν όντως παρανόμησε.

 

Εδώ προσέξτε τώρα! Αυτό λέει, το παραπάνω, ισχύει για ορισμένη περίπτωση! Ποιά περίπτωση; Και διευκρινίζει:

Καὶ ταῦτα μὲν ὥρισται καὶ ἐσφράγισται περὶ τῶν προφάσει τινῶν ἐγκλημάτων τῶν οἰκείων ἀφισταμένων προέδρων καὶ σχίσμα ποιούντων καὶ τὴν ἕνωσιν τῆς Ἐκκλησίας διασπώντων.

Και, βέβαια, αυτά έχουν μεν ορισθεί και θεσμοθετηθεί -παλι φαίνεται ότι δεν είναι δυνητικός ο κανών διότι ρητώς επισημαίνει «ὥρισται καὶ ἐσφράγισται»- για εκείνους που βρίσκουν πρόφαση να διακόψουν κοινωνία για πράγματα (αμαρτήματα) που εγκαλούνται οι δικοί τους ποιμένες και κάνουν σχίσμα και έτσι διασπούν την ενότητα της Εκκλησίας.

 

Εδώ κανονικά έχουμε άλλη παράγραφο, διότι ξεχωρίζει την περίπτωση:

§. Οἱ γὰρ δι᾿ αἱρεσίν τινα, παρὰ τῶν ἁγίων Συνόδων ἢ Πατέρων κατεγνωσμένην, (εδώ, θα ισχυρισθούν ορισμένοι δεν είναι κατεγνωσμένη αίρεσις ο Οικουμενισμός, όμως τα κομμάτια του Οικουμενισμού ο Πααισμός, ο Μονοφυσιτισμός κ.λπ. είναι κατεγνωσμένα από Συνόδους Αγίων Πατέρων και αφού τα μερικά είναι καταδικασμένα είναι και το όλον, το σύνολον, της Παναιρέσεως που συγκροτείται από τα κομμάτια τους) τῆς πρὸς τὸν πρόεδρον κοινωνίας ἑαυτοὺς διαστέλλοντες, ἐκείνου τὴν αἵρεσιν δηλονότιδημοσίᾳ (Μήπως δεν υπάρχει αυτό; Το βλέπεουμε συνέχεια στον αιρετικό Πατριάρχη και το βλέπουμε και σε άλλους, όπως τον Αρχιεπίσκοπο Αμερικής, μόλις πήγε στην Αριζόνα μετά από λίγες μέρες, ίσως την επόμενη(;) συναντήθηκε και έκενε δηλώσεις μαζί με τους αιρετικούς αντιχαλκηδονίους) κηρύττοντος καὶ γυμνῇ τῇ κεφαλῇ ἐπ᾿ ἐκκλησίας διδάσκοντος, οἱ τοιοῦτοι οὐ μόνον τῇ κανονικῇ ἐπιτιμήσει οὐχ ὑποκείσονται, πρὸ συνοδικῆς διαγνώσεως ἑαυτοὺς τῆς πρὸς τὸν καλούμενον ἐπίσκοπον κοινωνίας ἀποτειχίζοντες, ἀλλὰ καὶ τῆς πρεπούσης τιμῆς τοῖς ὀρθοδόξοις ἀξιωθήσονται. Εδώ φαίνεται καθαρά ότι και πριν από την συνοδική καταδίκη αυτών που κηρρύτουν αίρεση, και βέβαια όσων κοινωνούν μαζί τους, όταν δηλαδή συντρέχει λόγος αίρεσης – αυτό κατωχυρώνεται από την Παράδοση και το χωρίο του Αγίου Μάρκου:“Οἵτινες τὴν ὑγιῆ ὀρθόδοξον πίστιν προσποιούμενοι ὁμολογεῖν, κοινωνοῦσι δὲ τοῖς ἑτερόφροσι τοὺς τοιούτους, εἰ μετὰ παραγγελίαν, μὴ ἀποστῶσιν, μὴ μόνον ἀκοινωνήτους ἔχειν, ἀλλὰ μηδ᾿ ἀδελφοὺς καλεῖν”; (ἁγ. Μάρκου Ἐφέσου, Ὁμολογία ἐν Φλωρεντία, Τὰ εὑρισκόμενα ἅπαντα τ. Α´, σελ. 422),- διακόπτουν κοινωνία!

Εκείνοι όμως που εξ αιτίας κάποιας αιρέσεως, η οποία καταδικάσθηκε από Άγιες Συνόδους και Πατέρες, ξεχώρισαν τον εαυτό τους από την (εκκλησιαστική) κοινωνία με τον ποιμένα τους, επειδή ακριβώς κήρυττε την αίρεση δημόσια και απροκάλυπτα, δηλαδή ξεδιάντροπα, αυτοί, όχι μόνο δεν υπόκεινται σε κανονικό επιτίμιο με το να αποτειχίζονται από την κοινωνία και προ συνοδικής σχετικής εξέτασης από τον κατ’ όνομα μόνο επίσκοπο αλλά πρέπει και να τους αποδοθεί τιμή που τους αξίζει!

Οὐ γὰρ ἐπισκόπων, ἀλλὰ ψευδεπισκόπων καὶ ψευδοδιδασκάλων κατέγνωσαν, καὶ οὐ σχίσματι τὴν ἕνωσιν τῆς ἐκκλησίας κατέτεμον, ἀλλὰ σχισμάτων καὶ μερισμῶν τὴν ἐκκλησίαν ἐσπούδασαν ῥύσασθαι».

Διότι, όχι επισκόπους αλλά σε ψευδεπισκόπους και σε ψευδοδιδασκάλους εναντιώθηκαν για αίρεση και δεν κατατεμάχισαν με σχίσμα την ενότητα της Εκκλησίας αλλά έδειξαν εγρήγορση να γλιτώσει η Εκκλησία από σχίσματα και αντιμαχόμενες μερίδες (εξαιτίας του σκανδαλισμού)!

Ταλαίπωροι επίσκοποι, μόνο όσα τους βολεύουν κατανοούν από τους κανόνες! Το «δεύτερο σκέλος» του κανόνος που διαφοροποιεί τα πράγματα και εξηγεί και ορίζει ότι είναι άξιοι τιμής όσοι αντιστέκονται στην αίρεση κάνουν πως δεν το βλέπουν, εκτός αν έχουν ορισμένοι τέτοια αγραμματοσύνη που δεν ξέρουν και να μεταφράσουν!

 

2. Πώς φαίνεται ότι ο κανόνας ορίζει και ότι δεν είναι δυνητικός

Οι φράσεις και οι λέξεις σ’ αυτές τις φράσεις: «Τὰ ὁρισθέντα», «κατὰ τὸ ὡρισμένον καὶ τεταγμένον», « ὥρισεν ἡ ἁγία σύνοδος», «ταῦτα μὲν ὥρισται καὶ ἐσφράγισται»

δεν αφήνουν περιθώρια να δεχθούμε ως προαιρετικό και δυνητικό τον κανόνα αλλά με υποχρεωτικό χαρακτήρα και νόημα! Επομένως τα όσα λέγονται περί δυνητικού σαφώς δεν ισχύουν, πολύ απλά, διότι δεν ερίδονται ούτε στο κανονικό δίκαιο ούτε στον συγκεκριμένο κανόνα.

 

3. Τί ορίζει ο Κανών στο πρώτο μέρος και τί στο δεύτερο

Α. Ο κανόνας με σαφήνεια ορίζει για τους κληρικούς εκείνους, οι οποίοι «προφάσει τινῶν ἐγκλημάτων (αμαρτημάτων) τῶν οἰκείων ἀφισταμένων προέδρων καὶ σχίσμα ποιούντων καὶ τὴν ἕνωσιν τῆς Ἐκκλησίας διασπώντων» να τιμωρούνται και το επιτίμιο που θα τους επιβάλλεται είναι να μην ιερουργούν καθόλου, εφ’ όσον ελεγχθεί ότι όντως παρανόμησαν.

Β. Είναι σαφές όμως, ότι ο κανόνας έχει και δεύτερο «μέρος» ή πιο σωστά διακρίνει μία άλλη περίπτωση, για τους κληρικούς εκείνους, οι οποίοι «δι᾿ αἱρεσίν τινα τῆς πρὸς τὸν πρόεδρον κοινωνίας ἑαυτοὺς διαστέλλοντες», που αποτελεί την εξαίρεση σε όσα ορίσθηκαν παραπάνω, στην οποία όμως, επίσης ορίζεται και, μάλιστα, με ρηματικό τύπο μέλλοντα παθητικής φωνής το «ἀξιωθήσονται», ο οποίος δεν επιτρέπει να θεωρήσουμε, ότι το κείμενο σε αυτό το σκέλος που διακρίνει την περίπτωση μπορεί να έχει πλέον δυνητικό χαρακτήρα. Άλλωστε το «γάρ» στην φράση,«οἱ γὰρ δι᾿ αἱρεσίν τινα», καθώς εισάγει κύρια πρόταση συνδέει -έστω και σε εναντιωματική πρόταση- το πρώτο σκέλος με το δεύτερο και γι αυτό δεν αλλάζει ο χαρακτήρας του κειμένου που ορίζει ότι πρέπει να αξιωθούν της αρμόζουσας τιμής για λόγους δικαιοσύνης εκ μέρους των ορθοδόξων. Για όσους πραγματικά κατανοούν το κείμενο του κανόνα γίνενεται σαφής διάκριση για ποιά από τις δύο περιπτώσεις δεν μνημονεύει κανείς τον επισκοπό του και εδώ σαφώς υπάρχει αντιδιαστολή και βέβαια υπάρχουν λέξεις και φράσεις αντιθετικές-εναντιωματικές τονίζοντας αντίθετα προς το περιεχόμενο νοήματα. Και πράγματι θα ήταν το πλέον άδικο να μην προβλεπόταν εκ του κανονικού Δικαίου να διασφαλισθεί ένας κληρικός μαζί με το ποίμνιό του στην Ορθοδοξία, όταν ο επίσκοπός του ή ο Πατριάρχης ακολουθεί την αίρεση, και αυτός να είναι αναγκασμένος από τους κανόνες να τον ακολουθεί στην κακοδοξία του, εν τοιαύτη περιπτώσει, δεν θα ήταν Δίκαιο! Επισημαίνουμε εδώ τις φράσεις και τις λέξεις που δίνουν το στίγμα ότι πρέπει να διακρίνουμε τις περιπτώσεις στην αποτείχιση:«Καὶ ταῦτα μὲν ὥρισται καὶ ἐσφράγισται περὶ τῶν προφάσει τινῶν ἐγκλημάτων τῶν οἰκείων ἀφισταμένων προέδρων καὶ σχίσμα ποιούντων καὶ τὴν ἕνωσιν τῆς Ἐκκλησίας διασπώντων. Οἱ γὰρ δι᾿ αἱρεσίν τινα, παρὰ τῶν ἁγίων Συνόδων ἢ Πατέρων κατεγνωσμένην, τῆς πρὸς τὸν πρόεδρον κοινωνίας ἑαυτοὺς διαστέλλοντες, ἐκείνου τὴν αἵρεσιν δηλονότι δημοσίᾳ κηρύττοντος καὶ γυμνῇ τῇ κεφαλῇ ἐπ᾿ ἐκκλησίας διδάσκοντος, οἱ τοιοῦτοι οὐ μόνον τῇ κανονικῇ ἐπιτιμήσει οὐχ ὑποκείσονται, πρὸ συνοδικῆς διαγνώσεως ἑαυτοὺς τῆς πρὸς τὸν καλούμενον ἐπίσκοπον κοινωνίας ἀποτειχίζοντες, ἀλλὰ καὶ τῆς πρεπούσης τιμῆς τοῖς ὀρθοδόξοις ἀξιωθήσονται».

 

Σε αυτή την βάση είναι διατυπωμένος και ο ΛΑ’ 31ος Αποστολικός Κανών, ο οποίος ορίζει: «Εἴ τις πρεσβύτερος, καταφρονήσας τοῦ ἰδίου ἐπισκόπου, χωρὶς συναγάγῃ, καὶ θυσιαστήριον ἕτερον πήξῃ, μηδὲν κατεγνωκώς τοῦ ἐπισκόπου ἐν εὐσεβείᾳ καὶ δικαιοσύνῃ, καθαιρείσθω, ὡς φίλαρχος· τύραννος γάρ ἐστιν. Ὡσαύτως δὲ καὶ οἱ λοιποὶ κληρικοί, καὶ ὅσοι ἂν αὐτῷ προσθῶνται· οἱ δὲ λαϊκοὶ ἀφοριζέσθωσαν. Ταῦτα δὲ μετὰ μίαν, καὶ δευτέραν καὶ τρίτην παράκλησιν τοῦ ἐπισκόπου γινέσθω». Ο 31ος Αποστολικός Κανόνας ενώ όμως δεν επιτρέπει την παύση της «κοινωνίας» για ατομικές αμαρτίες κάθε προσώπου, ακόμα και του επισκόπου, που είναι προσωπική του υπόθεση λέει κάτι ακόμη – που αν το αγνοήσουμε θα αδικήσουμε την αλήθεια, το οποίο όσοι δεν είναι στον αγώνα υπέρ της αληθείας του κανόνα της πίστεως, δηλαδή της Ορθοδοξίας, δεν το αναφέρουν κάν, πολύ απλά διότι δεν τους αρέσει να λέγεται- «μηδὲν κατεγνωκώς τοῦ ἐπισκόπου ἐν εὐσεβείᾳ καὶ δικαιοσύνῃ». Έτσι όμως σαφώς υπονοεί ότι μή όντως του επισκόπου εν ευσεβεία και δικαιοσύνη, σ’ αυτή την περίπτωση προβλέπει την διακοπή κοινωνίας. Φαίνεται όμως ότι η δεν μελετάτε τους κανόνες ή ότι τους ερμηνεύετε με σκοπιμότητα και όπως σας συμφέρει! “Πουθενά βέβαια, ο Κανόνας δεν εξηγεί ποιοί είναι αυτοί οι λόγοι «ευσεβείας και δικαιοσύνης». Και πολύ σωστά επισημάνθηκε ότι οι μεγάλοι Κανονολόγοι του 12ου αιώνα δεν είναι καθόλου διαφωτιστικοί στο ζήτημα αυτό. Ο Ζωναράς εξηγεί ότι λόγοι «ευσεβείας» και «δικαιοσύνης» υπάρχουν, όταν ο επίσκοπος «σφάλλει περί την ευσέβειαν και ποιεί παρά το καθήκον». Ο Βαλσαμών ερμηνεύει ότι υπάρχουν οι λόγοι αυτοί, όταν ο επίσκοπος είναι «ασεβής και άδικος». Οι ερμηνείες αυτές είναι προσκολλημένες στο γράμμα του κανόνα. Δεν βοηθούν, όμως καθόλου στην ερμηνεία του Κανόνα. Οι ιεροί Κανόνες είναι έργο αγίων ανδρών. Έχουν τη δική τους δυναμική. Οι λέξεις που χρησιμοποιούνται σ’ αυτούς, είναι φορτισμένες με θεολογικό νόημα. Το νόημα αυτό, μόνο οι άγιοι Πατέρες της Εκκλησίας, που συνέταξαν του Κανόνες, μπορούν να το αποκαλύψουν. Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, διδάσκει, ότι ευσέβεια είναι «η καθαρή πίστη και η σωστή ζωή». Ευσέβεια, λοιπόν, είναι τα ορθά δόγματα και η τήρηση των εντολών του Θεού. Η ορθή πίστη και η ορθή ζωή είναι η ευσέβεια. Αυτό όμως είναι και η Ορθοδοξία. Ορθοδοξία και ευσέβεια , ως έννοιες, ταυτίζονται. Γι’ αυτό, και ο άγιος Γρηγόριος ο θαυματουργός λέγει ότι, η ευσέβεια θεωρείται μητέρα των αρετών, γιατί είναι η αρχή και το τέλος τους. Πολύ ορθά επίσης ο Νικόδημος ο Αγιορείτης θεωρεί ως αιρετικό, αυτόν που δεν έχει «ευσέβεια»! Και σ’ αυτό, έχει απόλυτα δίκηο ο άγιος Νικόδημος, γιατί όποιος δεν ξέρει, ή δεν μπορεί να θεραπεύσει τη ψυχή του, για να φτάσει στην ευσέβεια, αυτός ακολουθεί λαθεμένο τρόπο θεραπείας. Ο λαθεμένος τρόπος θεραπείας είναι η αίρεση. Αντίθετα, ο σωστός τρόπος θεραπείας είναι η Ορθοδοξία. Ο Μέγας Αθανάσιος λέει ότι ο αιρετικός δεν μπορεί να ονομάζεται καν χριστιανός, γιατί εξέπεσε από την Ορθόδοξη αλήθεια! Ο Μέγας Βασίλειος συμπληρώνει, ότι εκπίπτει κάποιος από την αλήθεια, όταν αθετεί κάτι από όσα γράφει η αγία Γραφή και οι Πατέρες, ή διδάσκει κάτι «καινούργιο», ξένο απ’ την Παράδοση. ο Άγιος Γρηγόριος Παλαμάς, λέει ότι θα υπάρχουν ψευδοδιδάσκαλοι και ψευδοπροφήτες, που θα εισαγάγουν αιρέσεις απώλειας και θα «εξαγοράζουν τους πιστούς με υπερβολικά πλαστούς λόγους»! Από τέτοιους ανθρώπους, ακόμα κι’ αν είναι επίσκοποι, θέλει ο Κανόνας αυτός να προστατεύσει τους Ορθοδόξους. Προβλέπει τη διακοπή της «κοινωνίας» με αυτούς, ή αλλιώς, την «αποτείχιση».Οι Πατέρες δεν θεωρούν αιρετικούς μόνο αυτούς που διδάσκουν ξένα πράγματα απ’ την Ορθόδοξη Παράδοση, αλλά και όσους «κοινωνούν» με αυτούς. Γι’ αυτό η «κοινωνία» έχει τόση μεγάλη σημασία. Οι Πατέρες εξηγούν, ότι το ίδιο πράγμα σημαίνει και η λέξη «δικαιοσύνη». Γιατί απαιτεί ο κανόνας δικαιοσύνη, άν οι αποτειχισμένοι βγάζουν τον εαυτό τους εκτός Εκκλησίας; Τέτοια διαστροφή;

Ο Χρυσόστομος, πάντως, λέει ότι η Γραφή, με τη λέξη «δικαιοσύνη», εννοεί την αρετή γενικά, την ευσέβεια στη ζωή. Αυτό άλλωστε, είναι και το νόημα των λόγων του Κυρίου στην επί του όρους ομιλία Του, όταν έλεγε «μακάριοι οι πεινώντες και διψώντες την δικαιοσύνην, ότι αυτοί χορτασθήσονται». Η «ευσέβεια» και «δικαιοσύνη», μολονότι ως έννοιες, είναι ταυτόσημες. Όμως, η μεν ευσέβεια χρησιμοποιείται περισσότερο για να τονίσει την πίστη, η δε δικαιοσύνη για να τονίσει την απόκτηση της κάθε αρετής, επομένως και την ομολογία της ορθής και αληθινής πίστεως. Και γι’ αυτό το λόγο, στον Αποστολικό αυτό Κανόνα, χρησιμοποιούνται και οι δύο λέξεις. Αν υπάρχει κάτι που διέπει το κανονικό Δίκαιο αλλά και κάθε Δίκαιο είναι να εξετάζει και να ερμηνεύει τα πράγματα και τις ενέργειες στην βάση της δικαιοσύνης διαφορετικά δεν είναι “Δίκαιο” αλλά άσκηση “κυβερνητικής” και προπαγάνδα για να κατευθύνουμε τον άλλο σύμφωνα με τις ορέξεις μας και τα ιδιοτελή συμφέροντά μας. Διαπιστώνετε φίλοι αναγνώστες πλέον ποιοί κάνουν προπαγάνδα, όταν μάλιστα το άρθρο 3 του Συντάγματος αναφέρει ότι «η Ορθόδοξη Εκκλησία της Ελλάδας, που γνωρίζει κεφαλή της τον Κύριο ημών Ιησού Χριστό, υπάρχει αναπόσπαστα ενωμένη δογματικά με τη Μεγάλη Εκκλησία της Κωνσταντινούπολης και με κάθε άλλη ομόδοξη Εκκλησία του Χριστού τηρεί απαρασάλευτα, όπως εκείνες, τους ιερούς αποστολικούς και συνοδικούς κανόνες και τις ιερές παραδόσεις». Πράγματι, στο Σύμβολο Νικαίας Κωνσταντινουπόλεως οι χριστιανοί ομολογούν τήν πίστη τους «εἰς μίαν, ἁγίαν, καθολικήν καί ἀποστολικήν Ἐκκλησίαν». Οι θεοδίδακτοι Πατέρες  της Β΄ Οἰκουμενικής Συνόδου δεν έκαναν λάθος για τους διορθώσει τώρα ο Βαρθολομαίος «ὅ,τι ἔχει ἡ κεφαλή (ὁ Χριστός) τό μεταδίδει καί στό σῶμα (τήν Ἐκκλησία)», εν προκειμένω ομιλούμε για την ενότητα Κεφαλής με το Σώμα, άρα και για την μοναδικότητα του Σώματος του Χριστού. «Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἔχει τήν αὐτοσυνειδησία ὅτι εἶναι ἡ «μία, ἁγία, καθολική καί ἀποστολική Ἐκκλησία» τοῦ Συμβόλου τῆς Πίστεως, σέ μία ἀδιάσπαστη ἑνότητα πίστεως καί ζωῆς, ὅπως αὐτά θεμελιώνονται ἀπό τόν ἴδιο τόν Χριστό καί συνεχίζονται διά τῶν Ἀποστόλων καί ὅλων τῶν διαδόχων τους»[7].


Εκκλησιολογικός όρος των διαλλαγών προς ενότητα (κεφάλαιο ΙΑ’)

ΓΙΑ ΝΑ ΜΠΟΡΕΣΟΥΝ ΟΙ ΑΛΗΘΙΝΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ ΝΑ ΣΥΝ+ΟΔΕΥΣΟΥΝ ΠΡΟΣ ΜΙΑ ΣΥΝΟΔΟ ΠΟΥ ΘΑ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΕΙ ΤΟΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟ ΚΑΙ ΘΑ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΗΣΕΙ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΙΡΗΝΗ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

ΑΡΧΙΜ. ΠΑΪΣΙΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ ΗΓΟΥΜΕΝΟΥ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΑΓΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΤΟΥ ΠΑΛΑΜΑ ΦΙΛΩΤΑ

VIΔεν θα πρέπει να δείξουν ολιγωρία όσοι δεν θέλουν τον Οικουμενισμό και η Ιεραρχία των Γ.Ο.Χ αλλά να κινηθούν σε συνεργασία με τους αποτειχισμένους κληρικούς τους προερχομένους εκ του νέου ημερολογίου προς σύγκληση Πανορθόδοξης Συνόδου

 

Εξ αρχής αυτής της εργασίας του Εκκλησιολογικού Όρου των Διαλλαγών προς ενότητα είχαμε επισημάνει ότι στόχος μας είναι να προταθεί ένας τρόπος συνεργασίας των αποτειχισμένων με τους Γ.Ο.Χ, και βέβαια, μεταξύ των διαφόρων ομάδων και παρατάξεων, πράγμα που μολονότι φαντάζει εξωπραγματικό, ωστόσο δεν είναι ανέφικτο για να βρεθεί μία λύση προκειμένου να προχωρήσει η σύγκληση μιας Πανορθόδοξης Συνόδου, η οποία θα καταδικάσει την Παναίρεση του Οικουμενισμού, τους πρωτεργάτες της, θα απαλείψει το σχίσμα μεταξύ παλαιού και νέου ημερολογίου και τελικά θα διευθετήσει και πολλά άλλα ζητήματα που προέκυψαν σ’ αυτό το διάστημα του Οικουμενισμού. Δυστυχώς, φαίνεται ότι δεν υπάρχουν περιθώρια -ανθρωπίνως θεωρουμένων των καταστάσεων- να προλάβουμε τα γεγονότα, διότι:

Ø  Από την μία προχωρά η αναγνώριση του Ουκρανικού αυτοκεφάλου και από την Εκκλησία της Ελλάδος με εξτρεμιστικό τρόπο -κατά τα άλλα ομιλούν για συνοδικότητα- χωρίς συνοδική απόφαση της Ιεραρχίας με τα “πρωτοπαλίκαρα” του Βαρθολομαίου να στήνουν συναντήσεις και συλλείτουργα με σχισματικούς επισκόπους, ώστε να προκαταλάβουν τις αποφάσεις της Συνόδου της Ιεραρχίας, και αν συμβεί και αυτό και πάρουν πάνω τους οι Οικουμενιστές τότε, πλέον, έχουμε τέλος και στο θέμα της αντιμετωπίσεως της αίρεσης.

 

Ø   Από την άλλη η αντίδρασις των διεσπασμένων αποτειχισμένων είναι τόσο υποτονική που δημιουργεί αίσθημα ασφαλείας στους Οικουμενιστές να προχωρούν ακάθεκτοι στο ανόσιο έργο τους.

 

Ø   Οι Ρώσοι εκκλησιαστικοί ταγοί πάλι αντί να πατήσουν γερά στα δογματικά ζητήματα για την Ορθοδοξία και να περάσουν έτσι στην αντεπίθεση αντιμετωπίζουν το αντικανονικό Ουκρανικό Αυτοκέφαλο μόνο ως θέμα εκκλησιαστικής δικαιοδοσίας.

 

Ø   Το Άγιο Όρος με τις υποδοχές των σχισματικών ουκρανών επισκόπων καθώς και το μοναστήρι του Αγίου Αντωνίου στην Αμερική με την θερμή υποδοχή του Οικουμενιστή Αρχιεπισκόπου Ελπιδοφόρου μας αποκαρδίωσαν εντελώς. Κρίμα!

 

Συγχωρέστε με αδελφοί! Του λόγου μου δεν έχω ούτε τα μέτρα σας ούτε και γνωρίζω υψηλή θεολογία. Γνωρίζω μόνο ότι ο Αμερικής φίλησε το χέρι του Πάπα! Η ψυχή μας βρίσκεται σε απορία και εξίσταται. Πώς δεχθήκατε εις την σεβασμίαν Μονήν σας έναν δεδηλωμένο Οικουμενιστή, ο οποίος τόσο φανερά συνεργεί στην αίρεση; Μέσα σε ένα εργαστήριο αγιότητος βάλατε όχι απλώς έναν Οικουμενιστή αλλά έναν άνθρωπο που φίλησε το χέρι του Πάπα χωρίς να του πείτε ότι έχετε πρόβλημα με την συνείδησίν σας; Τουλάχιστον, έπρεπε να του το προτάξετε αυτό! Το παράδειγμά σας προς τις Ιερές Μονές του Αγίου όρους που δεν δέχτηκαν τους σχισματικούς ουκρανούς επισκόπους δεν είναι καταλυτικό πλέον; Με τί δύναμη να αντιδράσουν οι λίγες Ιερές Μονές όταν υποτίθεται ότι έπρεπε να λάβουν από εσάς παράδειγμα αντίστασης; Θα ισχυρισθείτε ότι δεν είναι το ίδιο! Εσείς δεχθήκατε τον Αρχιεπίσκοπό σας και όχι σχισματικούς ουκρανούς! Τυχαίο, είναι άραγε ότι πριν την επίσκεψη του αιρεσιάρχη Βαρθολομαίου στο Άγιον Όρος τον προσεχή Οκτώβριο προηγήθηκε τώρα το προσκύνημα του Αμερικής στην Μονή του Αγίου Αντωνίου; Δεν καταλαβαίνετε ότι συνεπικουρείτε στο να εδραιωθεί ο Οικουμενισμός και μάλιστα καταλύοντας και την εκκλησιαστική τάξη στην αδελφή Ρωσική Εκκλησία; Τόσο αδέξια χειρίζεστε τα θέματα; Αδελφοί, είμαι πολύ μικρός να σας ομιλώ και να σας ανακαλώ στην ορθόδοξη τάξιν και στάσιν, πάντως θέλω να γνωρίζετε ότι από πολύν αγάπη και βαθιά θλίψη το κάνω, διότι ενθυμούμε τις μοναδικές Αγιοπνευματικές εμπειρίες που είχα στην σεβασμίαν μονήν σας, πράγματα που δεν έζησα πουθενά ούτε στο Άγιον Όρος ούτε στα Ιεροσόλυμα και ίσως δεν θα μπορέσω ποτέ να ξαναζήσω, αφού δεχόμενοι τους Οικουμενιστές δεν έχουμε πλέον το θάρρος αλλά και την ζεστασιά να ξαναρθούμε στην Μονήν σας και να δούμε τα προσφιλή σας πρόσωπα που τόσο αγάπην μας δείξατε! Λοιπόν, αν έτσι κάνουν οι αγωνιστές εμείς οι μικροί και αδύναμοι τί πρέπει να κάνουμε; Να παραδώσουμε τα όπλα; Αναλογιστείτε, μόνο, ότι εμείς οι ολίγοι αν δεν βγαίναμε στον αγώνα ποιά εστία αντίστασης θα υπήρχε σήμερα απέναντι στον Οικουμενισμό; Αν εσείς ορθώς ενεργείτε γιατί να μην κάνουμε και εμείς το ίδιο προκειμένου να απολαμβάνουμε ειρήνης; Κάποιος λοιπόν κάνει λάθος! Από αυτά τα λίγα που γνωρίζουμε από την εκκλησιαστικήν μας ιστορία και την Ιερά μας Παράδοση, μολονότι είμεθα αμαρτωλοί άνθρωποι, δεν μαρτυρεί η συνείδησίς μας ότι κάνουμε λάθος ή παρανομία αντιστεκόμενοι στον Οικουμενισμό και τους φορείς του -μάλιστα τους ευρισκομένους και θεσμικά πλέον στο σχίσμα- τους εκκλησιαστικούς ταγούς του Οικουμενικού Θρόνου και όσους κοινωνούν μετ’ αυτών. Αυτοί έδωσαν το αυτοκέφαλο και είναι κοινωνοί των καθηρημένων και αφορισμένων σχισματικών ουκρανών. Και να γνωρίζετε κάτι πολύ βασικό, το ότι δεν βγήκατε μέχρι τώρα κατά του Οικουμενισμού μπλοκάρει πολλούς ευσεβείς κληρικούς και λαϊκούς χριστιανούς για να αγωνιστούν. Διότι, τί λέγουν, αφού ο Γέροντας Εφραίμ δεν βγήκε στον αγώνα που είναι ένας άγιος, αυτό επομένως είναι και το σωστό και πώς να βγούμε εμείς οι αδύναμοι στον αγώνα; Δικαιολογώντας έτσι την αδράνειά τους απέναντι στην αίρεση. Δεν εξετάζουν για εσάς ποιός αποφασίζει, αν πλέον μπορεί ο Γέροντας να ηγηθεί ενός τέτοιου αγώνα και, σαφώς, δεν γνωρίζουν τις ιδιαίτερες εκκλησιαστικές συνθήκες στις οποίες βρίσκεσθε. Πάντως, όπως αντιμετωπίζετε την κατάσταση δεν βοηθάτε τον αγώνα κατά του Οικουμενισμού, όταν μάλιστα ζητάτε και την αγιοκατάταξη του Γέροντος Ιωσήφ σε μια τέτοια φάση. Δεν έχει ανάγκη ο Γέροντας την αγιοκατάταξή του από τους Οικουμενιστές διότι είναι άγιος! Αυτοί πάντοτε αυτό κάνουν. Εκμεταλλεύονται τις αγιοκατατάξεις των όντως αγίων Γερόντων και τρόπον τινά τις ανταλλάσσουν με το να κρατούν τα πνευματικοπαίδια τους σε μια στάση ανοχής απέναντι στα οικουμενιστικά τους πεπραγμένα. Θα δεχθείτε εσείς έναν τέτοιο ανόσιο συμβιβασμό; Πιο πολύ θα ευαρεστηθεί ο Γέροντας σας Ιωσήφ αν ως λέοντες πυρ πνέοντες, όπως ήταν και ο ίδιος, βγείτε στον αγώνα εναντίον της αιρέσεως. Συγχωρέστε μας, αλλά αν όλα τα μοναστήρια λόγω υποχρέωσης για την αγιοκατάταξη του Γέροντός τους δεν βγουν στον αγώνα κατά του Οικουμενισμού πάει το χάσαμε τελείως ποιός θα αγωνισθεί απέναντι στην αίρεση; Τοιουτοτρόπως ήδη έχουν αλωθεί όλα τα προπύργια! Ποιά εστία πνευματική έμεινε για να υπάρξει αγώνας; Ας αγιοκατατάξουν τότε και το δικό μας Γέροντα, τον πατέρα Αυγουστίνο,για να μας έχουν σαν τα γατάκια στα πόδια τους. Στῶμεν καλῶς! “μὴ πλανᾶσθε· φθείρουσιν ἤθη χρηστὰ ὁμιλίαι κακαί”(Α’ Κορ.15,33).

Ας περάσουμε όμως τώρα στην άλλη πλευρά των Γ.Ο.Χ για να επισημάνουμε πώς πρέπει να κινηθούν για να γίνει τελικά αγώνας! Από την αρχή της εργασίας αυτής διατυπώσαμε ότι θα εκθέσουμε με σαφήνεια και διαφάνεια τις θέσεις και τις προτάσεις μας τεκμηριώνοντάς τες θεολογικά, ώστε να γνωρίζει το χριστεπώνυμο πλήρωμα τις προθέσεις μας καθώς και τις ενέργειες μας. Σε διάφορα σχόλια στα ιστολόγια επειδή θεωρήσαμε ότι πίπτει το επίπεδο για σοβαρό διάλογο ξεκινήσαμε την έκθεση αυτών των κειμένων κατά κεφάλαιο μάλιστα και ενότητα για να δίνουμε την δυνατότητα της θεολογικής αναίρεσης συγκεκριμένων θέσεων εφόσον δεν ήταν ορθές. Ενώ από θεολογικής σκοπιάς το κείμενο εκτέθηκε δεν διαπιστώσαμε όμως να λαμβάνει επισήμως με ορισμένο εκπρόσωπό της κάποια παράταξη ή ομάδα των Γ.Ο.Χ θέση για διάλογο για κάτι ενδεχομένως θεολογικά εσφαλμένο. Με όσα όμως μέχρι τώρα εκτέθηκαν αναιρέθηκαν ορισμένα βασικά “πιστεύματα” ήτοι πεποιθήσεις των Γ.Ο.Χ. Άραγε δεν το συνειδητοποίησαν;

 

Βασική μας εκκλησιολογική θέση είναι ότι η εκκλησιαστικότητα, αυτό που κάνει την σχέση των πιστών να εντάσσονται και να αποτελούν την Εκκλησία ορίζεται από την κοινωνία τους με τον Ιησού Χριστό δια της Πίστεως στο Ευαγγέλιό Του, όπως ερμηνεύθηκε από τους Αγίους Πατέρες στα συγγράμματά τους, στις αποφάσεις και τους Όρους των Αγίων Συνόδων και σε όλη την Αγία μας Παράδοση, από το κανονικώς τελούμενο ορθόδοξο Βάπτισμα και την μετοχή μας στην Θεία Ευχαριστία από κανονικά χειροτονημένο ιερέα και επίσκοπο, οι οποίοι βέβαια έλαβαν κανονικώς την χειροτονία τους και φέρουν την αποστολική διαδοχή. Αυτό όμως σημαίνει για τους Γ.Ο.Χ. ότι ενώ τους αναγνωρίζουμε έγκυρα μυστήρια, όσους είναι κανονικά χειροτονημένοι και σαφώς δεν έχουν κωλύματα να ιερουργούν δεν τους αναγνωρίζουμε ως μοναδική Εκκλησία, μάλιστα αυτοκέφαλο στα διάφορα κράτη και στην Ελλάδα που έχουμε τους Γ.Ο.Χ. Οπωσδήποτε, ανήκετε στην Εκκλησία του Χριστού, όμως δεν είστε η μοναδική Εκκλησία, ώστε να απαιτείτε την αναμύρωση των πιστών και την χειροθεσία των κληρικών των προσερχομένων στις συνάξεις σας ή στην εκκλησιαστική διοίκησή σας, τώρα μάλιστα λόγω της ψευτο-συνόδου εν Κολυμβαρίω. Η μεγαλύτερη απόδειξη ότι δεν είστε η μόνη Εκκλησία, όπως έλεγε φίλος, είναι ότι το Πνεύμα το Άγιο μέσα στην ψηχή μας διαμαρτύρετο για τα γεγονότα με τον Οικουμενισμό και βγήκαμε δημοσίως και κάναμε ομολογία Πίστεως μαζί με τους πιστούς που εσείς θέλετε να χρίσετε εκ νέου σαν μην έφτανε το Χρίσμα που έλαβαν και η διπλή ομολογία που έκαναν εναντίον του Οικουμενισμού και με την επιστροφή τους στο Πάτριο. Εαν δεν είχαμε με το Βάπτισμα και το Χρίσμα που λάβαμε το Πνεύμα το Άγιο στις ψυχές μας και ήταν νεκρά η Εκκλησία στην Οποία λάβαμε την Χάριν ως εσείς ισχυρίσεστε δεν θα δυνάμαθα να ομολογήσουμε την πίστιν μας την ώρα που εσείς ασχολείστε με τα μοναστήρια σας μόνο, τις λιγοστές ενορίες και τις ιεραποδημίες και αφήσατε το σημαντικότερο, τον αντιαιρετικό αγώνα. Για το οπίο βέβαια δεν ισχυριζόμαστε ότι τα αφήσατε τελείως όμως δεν κάνετε το έργο όπως ο Μακαριστό Κυπριανός που ήταν φορέας άλλου πνεύματος!

Δυστυχώς, υπέπεσαν στην αντίληψή μας εμμέσως δια των πνευματικών μας τέκνων αλλά και αμέσως από συνομιλίες, απαιτήσεις Ματθαιϊκών παραδοξοτήτων, ενώ εμείς και την ομολογία μας την κάναμε και συνεχίζουμε, και Χρίσμα εκ Θεού έχουμε και σαφώς κανονική χειροτονία ελάβαμε. Το άσχημο είναι ότι οι ενιστάμενοι ενώ δια του Μακαριστού Κυπριανού είχατε ορθές αντιλήψεις και θέσεις έχετε πλέον αλλοτριωθεί στα φρονήματα, και αυτό το σημειώνω μετά λόγου γνώσεως, διότι υποθάλπετε στους κόλπους σας πυρήνες-επισκόπους οι οποίοι δεν κρατούν ορθές θεολογικά θέσεις κατά τα άλλα κατηγορείτε μικρότερες παρατάξεις ότι είναι προβληματικές ενώ έχουν σωστότερες από εσάς θέσειςκαι υποστηρίζετε ότι αποσχίσθηκαν ενώ δεν μπορούν να συνυπάρξουν μαζί σας, αφού πρεσβεύετε πράγματα που δεν είναι ορθόδοξα! Η ταύτησή σας με τους Γ.Ο.Χ τους προερχομένους από τον χώρο των Ματθαιϊκών δεν βοηθά αυτή την κρίσιμη ώρα να ενταχθούμε στην εκκλησιαστική διοίκησή σας, διότι εμείς θέλουμε να εκλείψει το σχίσμα μεταξύ παλαιού και νέου ημερολογίου ενώ εσείς δεν το επιδιώκετε καθόλου, και βλέπετε ότι όχι απλώς γυρίσαμε με το Πάτριο εορτολόγιο, τουλάχιστον μέχρι τώρα δύο Ιερομόναχοι, που μολονότι θα μπορούσαμε να εξελιχτούμε εις επισκόπους δεν το αναζητούμε, διότι μας ενδιαφέρει πρωτίστως να λυθεί το εκκλησιαστικό πρόβλημα με τον Οικουμενισμό και στην συνέχεια και με το σχίσμα, αλλά συνάμα κάνουμε και αγώνα κατά του Οικουμενισμού που παλαιότερα κάνατε και εσείς επί Κυπριανού, τώρα όμως δεν βλέπουμε αυτή την δράση αλλά νωχελικά πράγματα. Ποιά η ωφέλεια να γίνουμε εμείς επίσκοποι χωρίς να ωφελήσουμε σε κάτι την Εκκλησία; Γι’ αυτό προτείναμε άλλους αγωνιστές. Ενώ λοιπόν δημοσιεύσαμε ολόκληρη πραγματεία δεν συμμετείχατε καν σε διάλογο. Ενώ κάναμε ολοκληρωμένη πρόταση ούτε καν την έχετε διαβάσει εκτός μεμονωμένων περιπτώσεων, ώστε να χειροτονήσετε όχι εμάς αλλά πατέρες κατά πάντα άξιους. Και δεν γνωρίζουμε ούτε καν, αν το θέμα σας άγγιξε και αν υπάρχει περίπτωση να το εξετάσετε συνοδικά, ώστε να δημιουργηθεί στην συνέχεια ένας συνδετικός κρίκος, προκειμπενου να συνδεθούν το διηρημένα, το σχισμένο χριστεπώνυμο πλήρωμα, και βέβαια ένα μεγάλο μέρος κληρικών και ορισμένων επισκόπων που θα διαπιστώσουν μία σοβαρή καλής θέλησης ενέργεια με προοπτική, και θα θελήσουν να απεγκλωβιστούν από τον Οικουμενισμό για να επιστρέψουν στο Πάτριο. Ενδεχομένως να νιώθετε ότι κλονίζεται η σταθερότητα της Ιεραρχίας σας αν φέρετε στην Σύνοδό σας ένα τέτοιο θέμα. Μην λησμονείτε όμως ότι βρισκόμαστε σε μια ιστορική κρίσιμη εκκλησιαστική καμπή. Έχετε όχι μόνο χρέος αλλά και αποστολή να συνεχίσετε το έργο της Εκκλησίας. Όχι περιχαρακωμένοι ως διάφορες μικρές ή μεγαλύτερες παρατάξεις, όμως ως η μοναδική ορθόδοξη Εκκλησία, οπωσδήποτε όχι τώρα αλλά τότε μετά την Πανορθόδοξη Σύνοδο αναγνωρισμένη επισήμως. Και ίσως αυτή να είναι και η μοναδική σας ευκαιρία αλλά συνάμα και η τελική δοκιμασία. Όλοι δίνουμε εξετάσεις σε τούτη την ζωή και ο Κύριος δοκιμάζει τις προθέσεις αλλά και τις διαθέσεις σας. Θα μείνετε λοιπόν εγκλωβισμένοι σε ένα ψευδές αίσθημα αυτάρκειας θέλοντας να αγνοείτε την υποδούλωση του λαού του Θεού στον Οικουμενισμό ή θα δείξετε γενναίο, ηρωϊκό φρόνημα, με σπλάχνα Χριστού και θα σπεύσετε να βοηθήσετε τους αδελφούς σας που είναι αιχμαλωτισμένοι δια των κακών ποιμένων στον Οικουμενισμό; Αν δεν γίνει αυτό, με τον τρόπο που σας γνωστοποίησα στην προηγούμενη ενότητα του κεφαλαίου που δημοσιεύσαμε, δεν πρόκειται να σας ακολουθήσει ο λαός διότι είναι τόσο δηλητηριασμένος για το παλαιό με την προπαγάνδα που τους ασκήθηκε, χρόνια τώρα, που τους αντιμετωπίζουν τους παλαιοημερολογίτες χειρότερα και από τους μάρτυρες Ιεχωβά! Θέλω να πω ότι, αν δεν δείξετε την τόλμη που χρειάζεται τώρα και μείνετε περιχαρακωμένοι από φόβο, μήπως χάσετε την εξουσία με ορισμένους ενδιάμεσους Ιεράρχες που θα λάβουν από εσάς την χειροτονία, και ενδεχομένως -εσείς- να θεωρείτε ότι θα δημιουργηθεί μια άλλη ιεραρχία, τελικά θα μείνετε μεν στην Εκκλησία του Χριστού όμως ως μια παράταξη και τίποτε περισσότερο. Και βέβαια θα σας κρίνει γι’ αυτήν την στάση σας ο Κύριος. Ενώ, αν χειροτονήσετε ιεράρχες προερχομένους εκ του νέου με την προϋπόθεση ότι πλέον θα ανήκουν στο Πάτριο και με την ελευθερία να κινηθούν αλλά και την δέσμευση να συγκληθεί ευθύς αμέσως Πανορθόδοξη Σύνοδος τότε, δεν θα είστε μόνο μία παράταξη του παλαιού αλλά η μοναδική Εκκλησία του Χριστού, αφού συνοδικά πλέον θα έχουν ξεκαθαριστεί τα πράγματα, θα διευθετηθούν τα προβλήματα και με την αίρεση και με το σχίσμα!

 

Βέβαια, δεν γνωρίζουμε και από την πλευρά των των πατέρων που προτείνουμε, αν όντως σκέφτονται σοβαρά αυτή την πρότασή μας και αν τους εκφράζει. Πάντως εμείς γραπτά εκθέτουμε τις προτάσεις μας, διότι τα γραπτά μένουν. Και δημοσίως παρουσιάζουμε τις θέσεις διότι εξ αρχής δεσμευθήκαμε να κάνουμε τίμιο διάλογο και γνωρίζουν οι πιστοί τις κινήσεις μας αλλά και να δουν οι επόμενες γενιές, αν δεν αντιμετωπισθεί στην εποχή μας η αίρεση, ποιός έχει την ευθύνη, μην μας καταλογίσουν αμαρτίες και ολιγωρία άλλων, διότι πρόθεση εκ μέρους μας υπήρξε και υπάρχει. Προτάσεις εφικτές έγιναν και τρόπος επίσης υπάρχει. Καθένας όμως έχει την ευθύνη που του αναλογεί να συνεργήσει και να συνεργαστεί. Δεν είναι ίδιον του χαρακτήρος μας να συνεννοούμεθα εν κρυπτώ και παραβύστω, αλλά και αυτή την ώρα επιπλέον θέλουμε να κρατήσουμε ίσες αποστάσεις από όλους που ορισμένους μάλιστα ούτε καν τους γνωρίζουμε. Γιατί λοιπόν εν κρυπτώ με άλλους να συνεννοούμεθα και άλλους ούτε καν να τους γνωρίζουμε; Όποιος έχει κάτι να διατυπώσει και θεωρεί ότι σφάλουμε κάπου ενδεχομένως ή έχει κάτι να μας προτείνει πρέπει να μας γράφει φανερά και δημοσίως. Λοιπόν, τονίζω ότι αν σε εύλογο χρονικό διάστημα δεν δούμε κάποια κίνηση εκ της επισήμου και μεγαλύτερης παράταξης των Γ.Ο.Χ καθώς και του σεβαστού και πολύ αγαπητού του μας καθηγητού π. Θεοδώρου Ζήση και των άλλων αποτειχισμένων αδελφών για να αναλάβουν κάποια σημαντική πρωτοβουλία κατά του Οικουμενισμού, ώστε να συνεργαστούν με τους παλαιοημερολογίτες θα κινηθώ πλέον ανεξαρτήτως όπως με φωτίσει ο Θεός! Διότι ο καιρός περνά και κάποιοι βρισκόμαστε σε δύσκολη θέση ακόμη και για τα βιοτικά και τα τις λειτουργικές μας ανάγκες. Κάποιοι έχουν μισθούς, γνωστούς, φίλους κ.λπ. Εμείς δεν έχουμε δικαίωμα να δούμε και κάπου, κάπως να εργασθούμε; Δεν βγήκαμε στην αποτείχιση για να κάνουμε το κέφι μας όπως ορισμένοι κάνουν διαδικυακό πόλεμο όπως τον πόλεμο των άστρων. Και μολονότι είχα αποφασίσει να μην γράψω προέκυψαν θέματα μέσα στην εβδομάδα που αναγκάζομαι διότι όλοι είναι βολεμένοι και έπρεπε επιπλέον και την εργασία να ολοκληρώσω. Πίστευα ότι υπάρχουν αγωνιστές διαπιστώνω όμως ότι καθένας ενδιαφέρεται μόνο για να μην θιχτεί η παράταξή του ή εκτεθεί ο ίδιος. Λυπούμαι βαθύτατα! Πιστέψαμε στην αναγκαιότητα και στην προοπτική της αποτείχισης δεν το μετανιώνουμε αυτό! Βλέπουμε όμως πόσο φτηνοί γίνονται οι άνθρωποι και κλαίει η ψυχή μας γι’αυτό! Οι βολεμένοι παλαιοημερολογίτες και οι εκ του νέου αποτειχισμένοι που ορισμένοι έχουν και μισθούς δεν ενδιαφέρονται πως ζούμε οι υπόλοιποι αποτειχισμένοι και μάλιστα όσοι είχαμε μικρό ποίμνιο και έχουμε πλέον ελάχιστους πιστούς κοντά μας! Θα αφήσουμε λοιπόν ένα εύλογο διάστημα να δούμε αν θα υπάρξουν εξελίξεις και έπειτα μην μας επιρρίψετε πλέον ευθύνες για τις επιλογές μας άλλωστε είμαστε ελεύθεροι άνθρωποι!

 

Έκκληση του Αρχιμανδρίτη, πατρός Παϊσίου Παπαδόπουλου προς τους χριστιανούς

Αρχιμανδρίτη, πατρός Παϊσίου Παπαδόπουλου

Αγαπητοί, συμπολίτες του Δήμου Αμυνταίου, χριστιανοί της Μητροπόλεως Φλωρίνης, φίλοι, γνωστοί και άγνωστοι των πέριξ περιοχών!

Πολύς λόγος έχει γίνει για το πρόσωπό μου τα τελευταία τρία χρόνια, επειδή αντιστάθηκα στην Αιρετική Σύνοδο του 2016 που έγινε στην Κρήτη και αναγνώρισε ως Εκκλησίες τις μέχρι τώρα γνωστές και καταδικασμένες αιρέσεις με τις οποίες η Ορθοδοξία δεν είχε ποτέ Κοινωνία εδώ και 1.000 χρόνια.

Δυστυχώς, δεν έχω πρόσβαση στις Εκκλησίες για να σας ενημερώσω και προσπαθούν να με απομονώσουν από τον πιστό λαό για να μην ενημερώνω το Χριστεπώνυμο πλήρωμα για όλα τα τεκταινόμενα που συμβαίνουν, όπως και θεσμικά πλέον και με το Σχίσμα για το Ουκρανικό αυτοκέφαλο και όσα άλλα γίνονται για τα οποία όμως οι ιερείς φοβούνται να μιλήσουν για να μην χάσουν τον μισθό τους όπως εγώ που βγήκα δημοσίως και μίλησα και έγραψα άρθρα τα οποία ξεπερνούν συνολικά τα 200 και τις 1.000 σελίδες.

Τους έχω καλέσει σε δημόσιο διάλογο από τηλεοράσεως και συνεχίζω να τους καλώ και τώρα με αυτό το δελτίο τύπου για να μας ακούσουν οι πολίτες και να βγάλουν μόνοι τα συμπεράσματα τους!

Δεν τολμούν διότι δεν έχουν την Αλήθεια!

Με κατηγορούν ότι έφυγα από την Εκκλησία ενώ έγινε το ακριβώς αντίθετο! Κατήργησαν από το Σύμβολο της Πίστεως -το γνωστό Πιστεύω που απαγγέλλουμε στις λατρευτικές συνάξεις- όχι λεκτικά αλλά συνοδικά στο άρθρο που αναφέρεται στην μοναδικότητα της Εκκλησίας! Όπως καταλαβαίνει και ο απλούστερος άνθρωπος, ο Ένας Χριστός δεν έχει πολλές Εκκλησίες αλλά μία, διότι η Εκκλησία είναι το Σώμα του Χριστού.

Αυτοί λοιπόν, δεχόμενοι συνοδικά, επισήμως, και τελεσίδικα πολλές Εκκλησίες παίρνοντας χρήματα από το ΔΝΤ και προωθώντας την Πανθρησκεία στα πλαίσια της Παγκοσμιοποίησης και της Νέας Τάξεως που σε λίγο θα εκδόσει και τις Νέες ταυτότητες ως κάρτες του πολίτη, κατήργησαν την Ορθοδοξία και την ταύτησαν με τις αιρέσεις στην αιρετική Σύνοδο που έγινε στο Κολυμβάρι για την οποία δεν σας ενημέρωσαν. Ενάντια σε αυτή την απόφασή τους βγήκα στον αγώνα της αποτείχισης από την αίρεση και ήδη χάριν όσων αγωνίζομαι να κρατήσω διατελώ άμισθος εδώ και δύο χρόνια, επίσης παυμένος από την ηγουμενία της Ιεράς Μονής Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά Φιλώτα η Οποία όπως γνωρίζεται δεν υπήρχε καν και της οποίας είμαι ο Κτήτορας έχοντας συνάψει μάλιστα και δάνεια στο όνομά μου.

Για να προλάβω την καθαίρεσή μου πηγαίνω πλέον με το πάτριο εορτολόγιο, διότι ως εξουσία χωρίς να με δικάσουν ακόμη κάνουν ότι θέλουν ενώ ο ίδιος του εγκαλώ για αίρεση με καλούν οι κατηγορούμενοι προς απολογία, και βέβαια δεν πηγαίνω διότι γνωρίζω το αποτέλεσμα όσων διώκουν αδίκως ενώ οι ίδιοι έγιναν προδότες της Πίστεως όπως οι πολιτικοί της Πατρίδος μας.

Θέλω να διευκρινίσω ότι δεν ζητώ χρήματα, μολονότι, δυσκολεύομαι. Ζητώ μόνο από εσάς που σας έβγαλαν εκτός της Ορθοδόξου Εκκλησίας, όπως ακριβώς με τα μνημόνια τότε που υπογράφτηκαν και σας έθεσαν στην αίρεση του Οικουμενισμού επισήμως, να ενημερωθείτε.

Πρέπει και είναι ανάγκη να ενημερωθείτε!

Είμαι στην διάθεση διαλόγου δημοσίως σε όποιον θέλει, φτάνει να το γνωρίζω νωρίτερα!

Το τηλέφωνό μου είναι: 697 40 41 615 και η ηλεκτρονική διεύθυνσή μου είναι:[email protected]gmail.com