Καστοριά-Κοζάνη : 72 χιλιόμετρα μακριά κι όμως τόσο «κοντά»…. της Ντίνας Παπαγεωργίου

..κάπου τόσα φίλοι μου..και μπορεί να είναι πολλά τα χιλιόμετρα που μας χωρίζουν, αλλά στο κείμενο της πρώτης γνωριμίας μας, θα προσπαθήσω να εκμηδενίσω την απόσταση με λίγη φαντασία..! Τί εννοώ, ε; Όχι, δεν αποφάσισα να κάνω κάποιον μετρητή χιλιομέτρων, ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή:

Ερωτευμένη με τη φωτογραφία και την κειμενογραφία, φυλακίζω στιγμές και τις ντύνω με λέξεις. Με αυτόν τον τρόπο, επικοινωνώ εδώ και καιρό με όλους εσάς εκεί έξω, που με διαβάζετε και μέσα από το προσωπικό μου  blog. Από σήμερα λοιπόν, θα έχετε τη δυνατότητα, μέσα από τη νέα στήλη μου στο giapraki.com “ταξιδεύοντας….”, να διαβάζετε θεματολογία από Καστοριά (εδώ είναι που εκμηδενίζουμε αποστάσεις είπαμε!) αλλά και κείμενα αυτοβελτίωσης και ψυχολογίας γενικότερα. Και κάπου εδώ οφείλω να ευχαριστήσω την ομάδα του giapraki.com, για αυτή την πρόταση..!

Διάλεξα έτσι, με το ‘newbie’ αυτό άρθρο, να ‘βουτήξουμε’ κατευθείαν στα βαθειά, στον τρόπο που εγώ βλέπω τα πράγματα και αφήνω τα συναισθήματά μου, αλλά και την φαντασία μου, να γίνουν λέξεις στο πληκτρολόγιο. Βάλτε ζώνη και πάμε παρέα να μετρήσουμε αντίστροφα τα 72 χιλιόμετρα, με σημείο εκκίνησης την Καστοριά.

Τοποθεσία: Πλατεία Ντολτσό (για κάποιους και πλατεία Αδερφών Εμμανουήλ)

Το πρώτο μέρος που έρχεται στο νου μου (οκ, μετά την γυρολιμνιά!), κάθε φορά που κάποιος θα με ρωτήσει που να πάει στην πόλη. Μα πού αλλού; Δεν νοείται επισκέπτης να μην ‘χαθεί’ στα στενά της παλιάς πόλης της Καστοριάς, εκεί που η παράδοση μπλέκεται τόσο αρμονικά με την σύγχρονη αρχιτεκτονική. Επιβλητικά κτίσματα, που ξεχειλίζουν αριστοκρατία, παράδοση, μεράκι, θύμισες, μια εντελώς διαφορετική εποχή που στα τόσα χρόνια που την περπατάω, το συναίσθημα αυτό δεν κατάφερα να το αποτυπώσω με λέξεις.

Θα νιώσεις λοιπόν με έναν μαγικό τρόπο, πως έχεις μέσα στην όμορφη και πολύβουη πόλη, ένα μέρος που σε ησυχάζει, που έχει τις λύσεις για όλα, αλλά και φορές που δεν έχει απάντηση παρά μόνο μια εικόνα και αόρατες λέξεις να ακούγονται και εσύ να ψάχνεις να βρεις από πού πηγάζουν. Σαν κάποιος να σου διαβάζει ένα παραμύθι από εκείνα τα παλιά, που τα διαβάζεις από κιτρινισμένες σελίδες και σε γυρνάνε σε χρόνια που δεν έζησες εσύ, αλλά με τόση αγάπη ακούς από τους μεγαλύτερους, καθώς τους συναντάς να περπατούν στην παλιά πόλη.

Εκεί λοιπόν καθώς φτάνεις στην πλατεία από την παραλία, στο αριστερό σου χέρι, στη Βυζαντίου, συναντάς τον Μεταβυζαντινό Ναό του Αγίου Ανδρέα Καρίβη! Οι δείκτες του καμπαναριού σταματημένοι, να δείχνουν μία και δέκα. Η στιγμή που κοιτάς το ρολόι σου να δεις την πραγματική ώρα, αλλά ακόμα και αν οι χρόνοι είναι μπλεγμένοι, δεν σε πολυνοιάζει, γιατί στην πραγματικότητα ταξιδεύεις σε μια γλυκιά νοσταλγία εποχής που πέρασε, αλλά δεν έπαψε ποτέ να κρύβει στιγμές..

Τοποθεσία: Κοζάνη, Κεντρική Πλατεία

Επιβλητικό, σημείο αναφοράς και συνάντησης  το καμπαναριό με το ρολόι στην κεντρική πλατεία της πόλης, στην εκκλησία του Αγίου Νικολάου. Εκ των πραγμάτων, δεν μπορώ να γνωρίζω πολλά, αν και είμαι φανατική επισκέπτρια, τουλάχιστον όχι τόσα όσα εσείς, παρ’ όλα αυτά, διαβάζοντας στοιχεία από την Ιερά Μητρόπολη Σερβίων και Κοζάνης, εκείνο που μου έκανε τρομερή εντύπωση ήταν πως απαγορευόταν από τους δυνάστες – επικαλούμενοι πρόκληση – η ύπαρξη σήμαντρων και καμπάνων μέχρι και το 1728, χρονολογία όπου και δόθηκε στους κατοίκους το δικαίωμα και προέβησαν στο χτίσιμο ενός μεγάλου καμπαναριού, 26 μέτρων!

Οι ήχοι από την κίνηση στην Π.Μελά μπλέκουν και πάλι εποχές. Περπατάς στον πεζόδρομο, ίσως μπεις στην εκκλησία κατεβαίνοντας στο αριστερό σου χέρι. Ή μπορεί να συνεχίζεις να βολτάρεις στην πλατεία, να χαθείς και σε εκείνα τα στενά, μόνο που σε αυτά τα στενά, επικρατεί το νέο. Που έχει και αυτό τη χάρη του. Το ρολόι δείχνει δύο ακριβώς.. (όχι, εδώ δεν ήταν σταματημένο) και κοίτα να δεις.. τόσο διαφορετικές χρονικά φωτογραφίες και τόσο κοντά η ώρα, έστω και σταματημένη στην πρώτη εικόνα, δείχνει 50 λεπτά της ώρας διαφορά..όσο περίπου και η απόσταση των 72 χιλιομέτρων σε λεπτά!! Τόσο όμοια και τόσο διαφορετικά..

Και τώρα που σας τα γράφω επιβεβαιώνεται ότι η σχέση μου με την γειτονική Κοζάνη διακατέχεται από ένα είδος «κάρμα»..!(ή μπορεί και καταδυνάστευσης, αλλεπάλληλων συμπτώσεων, κτλ). Λέξεις κλειδιά: καμπαναριό, εκκλησία, ρολόι, στενά, παλιό, νέο, λεπτά, χιλιόμετρα.. κλειδιά που ξεκλειδώνουν τη φαντασία με την οποία επιμελήθηκα το θέμα, με δύο φωτογραφίες τόσο διαφορετικές, αλλά και τόσο όμοιες, η κάθε μια στην πόλη της και οι δυο μαζί στην φαντασία μας!

Είμαστε 72 χιλιόμετρα ‘γείτονες’ και 124 χιλιόμετρα μακριά από την πόλη που σας γράφω, την όμορφη Θεσσαλονίκη ..κι όμως οι αποστάσεις εκμηδενίζονται όταν υπάρχει επιθυμία. Οι λέξεις θα κτίσουν γέφυρα, που θα μας ταξιδεύει παρέα σε όμορφες εικόνες και θα μας δημιουργεί θετικές σκέψεις. Μπορεί να μην συμφωνούμε πάντα, αλλά ακόμα και η διαφωνία είναι μια μορφή επικοινωνίας. Και μπορεί να μην τα λέμε τακτικά, αλλά να είστε σίγουροι, ότι όταν θα τα λέμε, πάντα θα έχουμε να πούμε κάτι που θα αξίζει!

Την αγάπη μου..

Κείμενο-Επιμέλεια: Ντίνα Παπαγεωργίου

Contact info: [email protected]

Blogger at  gyrolimnia.blogspot.gr

Facebook page : Γυρολιμνιά Καστοριάς

«Απόκριες 2006 – 2007: Αναμνήσεις μιας πιο ανέμελης εποχής» του Ζήση Τζηκαλιού* (ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΥΛΙΚΟ)

Χτες βράδυ, ψάχνοντας το προσωπικό μου ηλεκτρονικό αρχείο στον υπολογιστή, θυμήθηκα πως είχα φυλάξει κάποιες φωτογραφίες από την αποκριάτικη παρέλαση του 2006.

Ήταν μια εποχή που οι αποκριές ήταν πιο ανέμελες, μια εποχή που κανείς από εμάς τους απλούς πολίτες δεν ήξερε αυτές τις ολιγοσύλλαβες λεξούλες, τις οποίες σήμερα ξέρουν και οι πέτρες. Μιλάω φυσικά για τους όρους «μνημόνιο» και «κρίση».

Φωτογραφίες μια ανέμελης αποκριάτικης Κυριακής πριν από δέκα ολόκληρα χρόνια, τις οποίες χωρίς δισταγμό θέλησα να μοιραστώ με τους συμπολίτες μου, από τους οποίους οι σχετικά μεγαλύτεροι θα θυμηθούμε αυτές τις στιγμές με νοσταλγία. Από την άλλη, θα δοθεί στους σχετικά μικρότερους μια ευκαιρία να στοχαστούν παρακολουθώντας εικόνες, στιγμές μέσα στη ροή του χρόνου και ατάκες που γράφτηκαν από ανθρώπους με μεγάλη αίσθηση του χιούμορ.

Αξίζει με την ανάρτησή και δημοσίευσή των εικόνων αυτών στο διαδίκτυο, να παραμείνουν διαθέσιμες για προβολή ανά πάσα ώρα και στιγμή. Ας μείνουν λοιπόν στο διαδίκτυο σαν ένα ανεξίτηλο σημάδι, που θα μαρτυρά το χιούμορ των συμμετεχόντων στα κοινά κατοίκων της Κοζάνης και την αγάπη τους γι’ αυτό που κάνουν. Σαν ένα σημάδι που θα φανερώνει τη διάθεση για γλέντι όλων ανεξαιρέτως των συμπολιτών μου, τη ζωντάνια και την κινητικότητα της πόλης μας τις ημέρες των αποκριών.

Θα ήταν χαρά μου να απολαύσετε και να γελάσετε με τις παρακάτω φωτογραφίες, εικόνες και στιγμές ενός παρελθόντος που δεν πρέπει σε καμιά περίπτωση να ξεχάσουμε. Αντίθετα πρέπει να είμαστε ευγνώμονες σε όλους εκείνους τους απλούς ανθρώπους που με τη συμμετοχή τους στα κοινωνικά δρώμενα, κάνανε το καρναβάλι της Κοζάνης πασίγνωστο ανά την Ελλάδα.

 

Με τις θερμότερες ευχές μου

για μια πολιτιστικά δυνατή

και χιουμοριστική αποκριά 

 

**Ζήσης Γ. Τζηκαλιός

Γεωπόνος – Εκπαιδευτικός

ΑΠΟΚΡΙΕΣ  του 2006 – ΑΤΑΚΕΣ


HPIM1401 HPIM1403 HPIM1404 HPIM1405 HPIM1406 HPIM1412 HPIM1414 HPIM1415 HPIM1420 HPIM1431 HPIM1432

 

ΑΠΟΚΡΙΕΣ του 2007 – ΑΤΑΚΕΣ

HPIM4246 HPIM4251 HPIM4253 HPIM4256 HPIM4258 HPIM4265 HPIM4268 HPIM4277 HPIM4279 HPIM4281 HPIM4284 HPIM4287 HPIM4289 HPIM4295 HPIM4306 HPIM4310

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ΕΠΑ.Σ ΟΑΕΔ Μαθητείας


Επικοινωνία

Διεύθυνση: 11οΧΛΜ. ΚΟΖΑΝΗΣ-ΛΑΡΙΣΑΣ

Πόλη:ΚΟΖΑΝΗ

Ταχ. Κώδικας: 501 00

Τηλέφωνο:24610-20041

Email: [email protected]

Φαξ: 24610-20169

Μου χρωστάς έναν Αύγουστο… της Ντίνας Παπαγεωργίου

Υπάρχει τελικά και κάτι που μας χρωστάνε..εν μέσω κρίσης.Μόνο που δεν μιλάμε για κρίση οικονομική,αλλά κρίση συναισθημάτων.

Ένα ποτήρι κρασί και λίγη μουσική και το ξημέρωμα με έβρισκε να ξεκινάω να σας γράφω.Παράλληλα,χαζεύοντας στο διαδίκτυο και ανάμεσα σε εκατοντάδες “καλό μήνα” από τους φίλους μου,έπεσα πάνω σε μια εικόνα: “..μου χρωστάς έναν Αύγουστο..”.

Ναι. Αυτός ο Αύγουστος με τα υπέροχα φεγγάρια,τα κοιτάγματα στον ουρανό με τις ώρες,με τις σκέψεις να διαδέχονται η μία την άλλη. Ναι. Μου χρωστάς. Μου χρωστάς να περπατάμε στην γυρολιμνιά, από το σούρουπο μέχρι αργά το βράδυ. Μου χρωστάς να κοιτάμε μαζί τον ουρανό. Μου χρωστάς να χτίζουμε παρέα,όνειρα-στόχους-επιθυμίες. Μου χρωστάς να χαμογελάμε χωρίς λόγο,απλά και μόνο επειδή οι σκέψεις μας συναντήθηκαν. Μου χρωστάς αν είσαι κοντά,να μου κρατάς το χέρι και στα καλά και στα άσχημα. Μου χρωστάς αν είσαι μακριά,να στέλνεις τη σκέψη σου να προαναγγέλλει την παρουσία σου.

Εσύ Καστοριά;Και εσύ μου χρωστάς..

Μου χρωστάς να είσαι πάντα αθεράπευτα ρομαντική.Μου χρωστάς να εξελίσσεσαι,χωρίς να χάνεις την αίγλη σου.Μου χρωστάς να μπορώ να βολτάρω στον τόπο που αγαπώ και που οι περισσότεροι από εμάς συγκεντρωνόμαστε στον Αύγουστό σου στην αγκαλιά σου,από όλες τις γωνιές της Ελλάδας ή και του κόσμου,όπου βρισκόμαστε.

Μας χρωστάς να μας δώσεις την ευκαιρία να ζούμε όχι μόνο τον Αυγουστιάτικο ρομαντισμό σου,αλλά κάθε σου μέρα.Και στα πάνω και στα κάτω σου.Σαν τον έρωτα.Σε όλα μαζί.

Γιατί αυτό είσαι:ΕΡΩΤΑΣ.

Δεν ξέρω πόσοι είστε στη μεριά που σας χρωστάνε αυτόν τον Αύγουστο,πόσοι στη μεριά που τον χρωστάτε σε κάποιον άλλον..όπως και να έχει,θα σας ευχηθώ το “τεφτέρι” να καθαρίσει.Να σβήσουν οι λογαριασμοί και να κάνετε ταμείο.

Άλλοι θα πάρουν τα ρέστα τους…οι πιο τυχεροί,την αγάπη σας.

Την αγάπη μου…

Κείμενο-Φωτογραφία:Ντίνα Παπαγεωργίου
Facebook page:Γυρολιμνιά Καστοριάς

gyrolimnia.blogspot.gr