Καστοριά-Κοζάνη : 72 χιλιόμετρα μακριά κι όμως τόσο «κοντά»…. της Ντίνας Παπαγεωργίου

..κάπου τόσα φίλοι μου..και μπορεί να είναι πολλά τα χιλιόμετρα που μας χωρίζουν, αλλά στο κείμενο της πρώτης γνωριμίας μας, θα προσπαθήσω να εκμηδενίσω την απόσταση με λίγη φαντασία..! Τί εννοώ, ε; Όχι, δεν αποφάσισα να κάνω κάποιον μετρητή χιλιομέτρων, ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή:

Ερωτευμένη με τη φωτογραφία και την κειμενογραφία, φυλακίζω στιγμές και τις ντύνω με λέξεις. Με αυτόν τον τρόπο, επικοινωνώ εδώ και καιρό με όλους εσάς εκεί έξω, που με διαβάζετε και μέσα από το προσωπικό μου  blog. Από σήμερα λοιπόν, θα έχετε τη δυνατότητα, μέσα από τη νέα στήλη μου στο giapraki.com “ταξιδεύοντας….”, να διαβάζετε θεματολογία από Καστοριά (εδώ είναι που εκμηδενίζουμε αποστάσεις είπαμε!) αλλά και κείμενα αυτοβελτίωσης και ψυχολογίας γενικότερα. Και κάπου εδώ οφείλω να ευχαριστήσω την ομάδα του giapraki.com, για αυτή την πρόταση..!

Διάλεξα έτσι, με το ‘newbie’ αυτό άρθρο, να ‘βουτήξουμε’ κατευθείαν στα βαθειά, στον τρόπο που εγώ βλέπω τα πράγματα και αφήνω τα συναισθήματά μου, αλλά και την φαντασία μου, να γίνουν λέξεις στο πληκτρολόγιο. Βάλτε ζώνη και πάμε παρέα να μετρήσουμε αντίστροφα τα 72 χιλιόμετρα, με σημείο εκκίνησης την Καστοριά.

Τοποθεσία: Πλατεία Ντολτσό (για κάποιους και πλατεία Αδερφών Εμμανουήλ)

Το πρώτο μέρος που έρχεται στο νου μου (οκ, μετά την γυρολιμνιά!), κάθε φορά που κάποιος θα με ρωτήσει που να πάει στην πόλη. Μα πού αλλού; Δεν νοείται επισκέπτης να μην ‘χαθεί’ στα στενά της παλιάς πόλης της Καστοριάς, εκεί που η παράδοση μπλέκεται τόσο αρμονικά με την σύγχρονη αρχιτεκτονική. Επιβλητικά κτίσματα, που ξεχειλίζουν αριστοκρατία, παράδοση, μεράκι, θύμισες, μια εντελώς διαφορετική εποχή που στα τόσα χρόνια που την περπατάω, το συναίσθημα αυτό δεν κατάφερα να το αποτυπώσω με λέξεις.

Θα νιώσεις λοιπόν με έναν μαγικό τρόπο, πως έχεις μέσα στην όμορφη και πολύβουη πόλη, ένα μέρος που σε ησυχάζει, που έχει τις λύσεις για όλα, αλλά και φορές που δεν έχει απάντηση παρά μόνο μια εικόνα και αόρατες λέξεις να ακούγονται και εσύ να ψάχνεις να βρεις από πού πηγάζουν. Σαν κάποιος να σου διαβάζει ένα παραμύθι από εκείνα τα παλιά, που τα διαβάζεις από κιτρινισμένες σελίδες και σε γυρνάνε σε χρόνια που δεν έζησες εσύ, αλλά με τόση αγάπη ακούς από τους μεγαλύτερους, καθώς τους συναντάς να περπατούν στην παλιά πόλη.

Εκεί λοιπόν καθώς φτάνεις στην πλατεία από την παραλία, στο αριστερό σου χέρι, στη Βυζαντίου, συναντάς τον Μεταβυζαντινό Ναό του Αγίου Ανδρέα Καρίβη! Οι δείκτες του καμπαναριού σταματημένοι, να δείχνουν μία και δέκα. Η στιγμή που κοιτάς το ρολόι σου να δεις την πραγματική ώρα, αλλά ακόμα και αν οι χρόνοι είναι μπλεγμένοι, δεν σε πολυνοιάζει, γιατί στην πραγματικότητα ταξιδεύεις σε μια γλυκιά νοσταλγία εποχής που πέρασε, αλλά δεν έπαψε ποτέ να κρύβει στιγμές..

Τοποθεσία: Κοζάνη, Κεντρική Πλατεία

Επιβλητικό, σημείο αναφοράς και συνάντησης  το καμπαναριό με το ρολόι στην κεντρική πλατεία της πόλης, στην εκκλησία του Αγίου Νικολάου. Εκ των πραγμάτων, δεν μπορώ να γνωρίζω πολλά, αν και είμαι φανατική επισκέπτρια, τουλάχιστον όχι τόσα όσα εσείς, παρ’ όλα αυτά, διαβάζοντας στοιχεία από την Ιερά Μητρόπολη Σερβίων και Κοζάνης, εκείνο που μου έκανε τρομερή εντύπωση ήταν πως απαγορευόταν από τους δυνάστες – επικαλούμενοι πρόκληση – η ύπαρξη σήμαντρων και καμπάνων μέχρι και το 1728, χρονολογία όπου και δόθηκε στους κατοίκους το δικαίωμα και προέβησαν στο χτίσιμο ενός μεγάλου καμπαναριού, 26 μέτρων!

Οι ήχοι από την κίνηση στην Π.Μελά μπλέκουν και πάλι εποχές. Περπατάς στον πεζόδρομο, ίσως μπεις στην εκκλησία κατεβαίνοντας στο αριστερό σου χέρι. Ή μπορεί να συνεχίζεις να βολτάρεις στην πλατεία, να χαθείς και σε εκείνα τα στενά, μόνο που σε αυτά τα στενά, επικρατεί το νέο. Που έχει και αυτό τη χάρη του. Το ρολόι δείχνει δύο ακριβώς.. (όχι, εδώ δεν ήταν σταματημένο) και κοίτα να δεις.. τόσο διαφορετικές χρονικά φωτογραφίες και τόσο κοντά η ώρα, έστω και σταματημένη στην πρώτη εικόνα, δείχνει 50 λεπτά της ώρας διαφορά..όσο περίπου και η απόσταση των 72 χιλιομέτρων σε λεπτά!! Τόσο όμοια και τόσο διαφορετικά..

Και τώρα που σας τα γράφω επιβεβαιώνεται ότι η σχέση μου με την γειτονική Κοζάνη διακατέχεται από ένα είδος «κάρμα»..!(ή μπορεί και καταδυνάστευσης, αλλεπάλληλων συμπτώσεων, κτλ). Λέξεις κλειδιά: καμπαναριό, εκκλησία, ρολόι, στενά, παλιό, νέο, λεπτά, χιλιόμετρα.. κλειδιά που ξεκλειδώνουν τη φαντασία με την οποία επιμελήθηκα το θέμα, με δύο φωτογραφίες τόσο διαφορετικές, αλλά και τόσο όμοιες, η κάθε μια στην πόλη της και οι δυο μαζί στην φαντασία μας!

Είμαστε 72 χιλιόμετρα ‘γείτονες’ και 124 χιλιόμετρα μακριά από την πόλη που σας γράφω, την όμορφη Θεσσαλονίκη ..κι όμως οι αποστάσεις εκμηδενίζονται όταν υπάρχει επιθυμία. Οι λέξεις θα κτίσουν γέφυρα, που θα μας ταξιδεύει παρέα σε όμορφες εικόνες και θα μας δημιουργεί θετικές σκέψεις. Μπορεί να μην συμφωνούμε πάντα, αλλά ακόμα και η διαφωνία είναι μια μορφή επικοινωνίας. Και μπορεί να μην τα λέμε τακτικά, αλλά να είστε σίγουροι, ότι όταν θα τα λέμε, πάντα θα έχουμε να πούμε κάτι που θα αξίζει!

Την αγάπη μου..

Κείμενο-Επιμέλεια: Ντίνα Παπαγεωργίου

Contact info: [email protected]

Blogger at  gyrolimnia.blogspot.gr

Facebook page : Γυρολιμνιά Καστοριάς

Μου χρωστάς έναν Αύγουστο… της Ντίνας Παπαγεωργίου

Υπάρχει τελικά και κάτι που μας χρωστάνε..εν μέσω κρίσης.Μόνο που δεν μιλάμε για κρίση οικονομική,αλλά κρίση συναισθημάτων.

Ένα ποτήρι κρασί και λίγη μουσική και το ξημέρωμα με έβρισκε να ξεκινάω να σας γράφω.Παράλληλα,χαζεύοντας στο διαδίκτυο και ανάμεσα σε εκατοντάδες “καλό μήνα” από τους φίλους μου,έπεσα πάνω σε μια εικόνα: “..μου χρωστάς έναν Αύγουστο..”.

Ναι. Αυτός ο Αύγουστος με τα υπέροχα φεγγάρια,τα κοιτάγματα στον ουρανό με τις ώρες,με τις σκέψεις να διαδέχονται η μία την άλλη. Ναι. Μου χρωστάς. Μου χρωστάς να περπατάμε στην γυρολιμνιά, από το σούρουπο μέχρι αργά το βράδυ. Μου χρωστάς να κοιτάμε μαζί τον ουρανό. Μου χρωστάς να χτίζουμε παρέα,όνειρα-στόχους-επιθυμίες. Μου χρωστάς να χαμογελάμε χωρίς λόγο,απλά και μόνο επειδή οι σκέψεις μας συναντήθηκαν. Μου χρωστάς αν είσαι κοντά,να μου κρατάς το χέρι και στα καλά και στα άσχημα. Μου χρωστάς αν είσαι μακριά,να στέλνεις τη σκέψη σου να προαναγγέλλει την παρουσία σου.

Εσύ Καστοριά;Και εσύ μου χρωστάς..

Μου χρωστάς να είσαι πάντα αθεράπευτα ρομαντική.Μου χρωστάς να εξελίσσεσαι,χωρίς να χάνεις την αίγλη σου.Μου χρωστάς να μπορώ να βολτάρω στον τόπο που αγαπώ και που οι περισσότεροι από εμάς συγκεντρωνόμαστε στον Αύγουστό σου στην αγκαλιά σου,από όλες τις γωνιές της Ελλάδας ή και του κόσμου,όπου βρισκόμαστε.

Μας χρωστάς να μας δώσεις την ευκαιρία να ζούμε όχι μόνο τον Αυγουστιάτικο ρομαντισμό σου,αλλά κάθε σου μέρα.Και στα πάνω και στα κάτω σου.Σαν τον έρωτα.Σε όλα μαζί.

Γιατί αυτό είσαι:ΕΡΩΤΑΣ.

Δεν ξέρω πόσοι είστε στη μεριά που σας χρωστάνε αυτόν τον Αύγουστο,πόσοι στη μεριά που τον χρωστάτε σε κάποιον άλλον..όπως και να έχει,θα σας ευχηθώ το “τεφτέρι” να καθαρίσει.Να σβήσουν οι λογαριασμοί και να κάνετε ταμείο.

Άλλοι θα πάρουν τα ρέστα τους…οι πιο τυχεροί,την αγάπη σας.

Την αγάπη μου…

Κείμενο-Φωτογραφία:Ντίνα Παπαγεωργίου
Facebook page:Γυρολιμνιά Καστοριάς

gyrolimnia.blogspot.gr

«Σε περιμένω..!!» της Ντίνας Παπαγεωργίου (φωτογραφίες-κείμενο)  

…άλλη μια φορά που ξεκινάς να γράφεις και λες : “έχω τόσες φωτογραφίες και δεν μπορώ να βρώ έναν τίτλο..!” και κάπου εκεί είναι η στιγμή που χαμογελάς,δικαιολογώντας λίγο τον εαυτό σου, με το να σκεφτείς πως τελικά ισχύει το “μια εικόνα=χίλιες λέξεις”.Και παρόλο που εγώ δεν ψάχνω χίλιες για τον τίτλο,αλλά 2-3 έτσι για το φτιάξω,δεν μπορώ να βρώ ούτε αυτές..!!Μην αγχώνεστε…το έχω ξαναπάθει..θα το βρούμε στην πορεία!

Που λέτε,έχουμε πει : η μαγική πόλη,ο παράδεισος των φωτογράφων,μια βόλτα στη γυρολιμνιά μοιάζει με την καλύτερη ψυχοθεραπεία και άλλα τέτοια..πολλά!Φράσεις και εκδηλώσεις θαυμασμού,που μπορεί κάποιοι να επικροτούν,αλλά υπάρχουν και άλλοι που θα μας χαρακτήριζαν υπερβολικούς.Για αυτούς είμαστε εδώ..να τους αλλάξουμε λίγο τη γνώμη.

Κλασσικό mood βόλτας λοιπόν και εκεί που έχεις στοιχηματίσει πως “θα αντέξω χωρίς να φωτογραφίσω κάτι…”,πηγαίνεις στον λεγόμενο ‘κουβά’,γιατί πάλι έχασες το στοίχημα να αντισταθείς..και πώς να αντισταθείς άραγε;Εσύ θα μπορούσες;Μη βιαστείς να πεις “ναι”…

Όσοι με ρωτάνε τί θα διάλεγα για να κάνω αυτή τη διαδρομή,η απάντηση είναι πάντα η ίδια : “αν αντέχεις,φόρα αθλητικά,βάλε την αγαπημένη σου μουσική στα ακουστικά σου και ξεκίνα.Όμορφα φωτογραφικά καδρα σε όλη τη διάρκεια της διαδρομής και στενά δρομάκια ή μονοπάτια να τρυπώσεις και να ανακαλύψεις..ή να ξαναδείς..γιατί για εμάς,ισχύει το δεύτερο.Τα έχουμε δεί τόσες φορές όλα και πάντα νιώθουμε σαν να είναι η πρώτη μας φορά..και προσωπικά,είναι κάθε στιγμή τόσο δυνατή μέσα μου,που λέω στον εαυτό μου “πόσο τυχερή μπορεί να είσαι,που έχεις ένα τέτοιο στολίδι για να ζείς…”.

Από εκείνους τους προορισμούς που θα ζήλευε ο καθένας.Απόδειξη τα πολλά μηνύματα που λαμβάνω και μου γράφουν πως θέλουν να έρθουν,γιατί άκουσαν πολλά,είδαν φωτογραφίες και η μηχανή τους,τους ‘τραβάει’ για μια φωτογραφική εξόρμηση…


Πάρε την πιο καλή σου διάθεση και σε περιμένουμε…όλοι!Μην σκεφτείς ότι θα την εξερευνήσεις γρήγορα..όχι..όρεξη να έχεις και φαντασία..ή μάλλον περιέργεια..ή..ξέρω και εγώ..πες το όπως θες.

Δεν θα σε αφήσουν παραπονούμενο οι πρωταγωνιστές..και τί εννοώ;

Σε περιμένουν λοιπόν..στη σειρά..

…και αυτοί..με ανοιχτές αγκάλες..

..και ο αδέσποτος τετράποδος φιλαράκος,που σε ακολουθεί σε κάθε σου βήμα και θα ποζάρει αν του το ζητήσεις ευγενικά και του πεις ευχαριστώ με ένα χάδι..

 

..και αν ακόμα δεν σε έχουν πείσει,θα ανέβουν και στα ψηλά να το φωνάξουν οι μικροί και λίγο άγριοι γατούλιδες..


..και θα σε κοιτάξουν κατάματα να σου δείξουν ότι δεν αστειεύονται..


..σε περιμένουν μέχρι να κουραστείς να περπατάς.Να έχεις γεμίσει τη φωτογραφική σου με ‘κλικς’,να έχεις γεμίσει τον νου με όμορφες εικόνες και να σταθείς να απολαύσεις τα φυσικά φώτα να σβήνουν και να νιώσεις αυτό που νιώθουμε όσοι είμαστε λιγάκι παραπάνω ονειροπόλοι,ρομαντικοί..


..και το φυσικό φως να το διαδεχτεί το τεχνητό..πάντα με μια δόση καλλιτεχνήματος..όπως άλλωστε αρμόζει στην Αρχόντισσα..


..η φωτογραφία είναι κάτι σαν ψυχοθεραπεία..και εκείνο που την κάνει ακόμα πιο όμορφη,είναι που ενεργοποιεί διαύλους επικοινωνίας μεταξύ ανθρώπων που ανταλλάσσουν τις ματιές τους…

Δεν υπάρχει πιο όμορφο συναίσθημα από το να κάνεις άγνωστους,φίλους,εξαιτίας της ίδιας “τρέλας” σας…


Την αγάπη μου…


Κείμενο-Φωτογραφίες : Ντίνα Παπαγεωργίου
Fb: Γυρολιμνιά Καστοριά | Insta: dina__pap__photography__ 

gyrolimnia.blogspot.gr

Καστοριά…η πόλη “ηφαίστειο” που εκκρίνει χρώματα την εποχή του φθινοπώρου..! (φωτογραφίες)

“Φθινόπωρο: μια δεύτερη άνοιξη όπου κάθε φύλλο είναι και ένα λουλούδι.”

| Albert Camus

“Φθινόπωρο : το τελευταίο και πιο αγαπητό χαμόγελο του χρόνου.”

 | Willian Cullen Brayan

της Ντίνας Παπαγεωργίου

…στα δικά μας τώρα, εγώ λέω πως το φθινόπωρο είναι η εποχή που ‘αχρηστεύει’ τα φίλτρα σε κάθε κλικ. Αρκεί μια γυρολιμνιά για να το καταλάβεις.. αρκεί ένα ανέβασμα στον Προφήτη Ηλία, στην Αγιά Κυριακή, για να δεις μια γιγάντια παλέτα να απλώνεται μπροστά σου και να απορείς πως κατάφεραν να συνδυαστούν όλα αυτά τα χρώματα.

Όσοι με ρωτάνε πότε είναι καλυτέρα να επισκεφθούν την Αρχόντισσα, πάντα δυσκολεύομαι να απαντήσω και αραδιάζω σωρό τα επιχειρήματα για κάθε μια από τις 4 εποχές. Μα, αν πρέπει να διαλέξω οπωσδήποτε μία, αυτή θα είναι σιγουρά το φθινόπωρο.

Είναι αυτό το μαγικό συναίσθημα, που το καλοκαίρι σε τραβάει από την μια μεριά και τα πρώτα δείγματα του χειμώνα από την άλλη.

Είναι αυτή η έκρηξη χρωμάτων, που θαρρείς και ο ζωγράφος τρελάθηκε και πέταξε τα χρώματα του εδώ και εκεί. Είναι αυτό το ‘κάτι’ που πλήθος κόσμου, που συναντώ πάντα όταν την περπατάω, αποθανατίζει. Είναι αυτή η παιδικότητα που βγάζει ακόμα και ο ηλικιακά μεγαλύτερος, που περπατά και κρατά στο χέρι του αυτά τα χρυσοκίτρινα φύλλα, σαν φυλαχτό εποχής. Είναι αυτή η αίσθηση και το θρόισμα, καθώς περπατάς στη στοίβα τους και σκέφτεσαι ότι είναι το χιόνι του φθινοπώρου με άλλο χρώμα. Είναι…

Τί να πει κάνεις. Έρωτας.

 

Και πιστέψτε με, δεν υπάρχει κάποιος που να μπορεί να αντισταθεί σε αυτή τη θεά. Ακόμα και τα ‘μοντέλα’ μου. Μαγεμένα και αυτά. Εκπαιδευμένα πλήρως να ποζάρουν. Δεν έχω παράπονο..!

Ατέλειωτες βόλτες και αυτά μέσα και έξω από τη λίμνη και κάθε ένα από αυτά και ένα κομμάτι από το παζλ της.

Πότε ολοκληρώνεται; Δεν ξέρω.

Ίσως είναι από εκείνα τα παράξενα, που τα κομμάτια τους πολλαπλασιάζονται διαρκώς και το κάδρο δεν ολοκληρώνεται σχεδόν ποτέ. Μεγαλώνει, μεγαλώνει και εξαπλώνεται στις εποχές, στα τοπία, στα στενά σοκάκια, σε κάθε σημείο που έχει εξερευνηθεί ή μένει ανεξερεύνητο.

Αυτή είναι η Καστοριά. Ένα μαγικό κουτί με χιλιάδες μικρά κομμάτια, που κάθε ένας από εμάς προσπαθεί να ‘εξερευνήσει’ και να ενώσει με την ελπίδα να πει πως ‘την έμαθα την κρυφή εικόνα!’ και να γελάσει, γιατί κάποιος άλλος θα του πει ‘αυτό εδώ όμως, σου ξέφυγε!’ και να αρχίσει πάλι το κυνήγι.

Ε λοιπόν, έχουμε την ευλογιά να ζούμε σε μια τέτοια πόλη. Χαίρομαι να την βλέπω να αγαπιέται από πολύ κόσμο, να τη θαυμάζουν, να τη φωτογραφίζουν, να την περπατάνε, να την ερωτεύονται.

Έτσι την έχω ερωτευτεί και εγώ. Και με αποζημιώνει πάντα. Όπως στην πρώτη φωτογραφία. Με το φύλλο εξ ουρανού! Σχεδιασμένα όλα από το μεγαλείο της φύσης. Κρεμάστηκε, καθώς έπεφτε, από τον ιστό της αράχνης. Και η πτώση του διακόπηκε απότομα. Και ο χρόνος πάγωσε. Γιατί και στον ερωτά αυτό θες : να παγώσεις τον χρόνο στην στιγμή που νιώθεις στο 100%.

Εσύ; Πόσο την αγαπάς; Ελπίζω και εύχομαι, τόσο, όσο την αγαπά και η εποχή του φθινοπώρου! 


Και μην ξεχνάς τι σου έχω ξαναπεί : Αν μάθεις για την Καστοριά, αν την νιώσεις, την ερωτεύτηκες!

Επιμέλεια-Φωτογραφίες : Ντίνα Παπαγεωργίου

Facebook :Γυρολιμνιά Καστοριάς

Instagram : dina__pap__photography__

Οι μνήμες..σαν σήμερα: Του Προφήτη Ηλία των γουναράδων

“Νοσταλγώ τα καλοκαίρια στην Καστοριά, όπου σε κάθε γειτονιά υπήρχε και μια μικρή επιχείρηση γούνας.. μέσα στην ησυχία του μεσημεριού, άκουγες να “σταματώνουν”, μύριζες τη χαρακτηριστική μυρωδιά που έχει κάθε γουναράδικο και έβλεπες τις σταματούρες (άραγε θυμάται κανείς;) να “αγωνίζονται” για μια θέση στον ήλιο….”


Αυτή ήταν μια σκέψη μου η οποία δεν φανταζόμουν ότι θα ξυπνούσε όμορφες και νοσταλγικές μνήμες, τόσο στον προσωπικό μου λογαριασμό, όσο και στην σελίδα στο facebook.


«Τόσες θύμησες παλαιών καλών εποχών που έχουν περάσει ανεπιστρεπτί! Και το απόγευμα να κερνάνε οι γουναράδες ιδιοκτήτες κασόνια πορτοκαλάδες στους εργάτες και παγωτό από το μαγαζί του πατέρα μου που δεν προλάβαινε να το κτυπάει στο χέρι τότε!», μου γράφει μια φίλη..

«..αν θυμάμαι λέει ; κατέβαινα στο υπόγειο που δούλευε ο θείος μου με την θεία μου και μου ζητούσαν να τους φτιάξω καφέ και πάντα έβρισκα δικαιολογία να την κοπανήσω γιατί κολλούσε η τρίχα στο κουτάλι , το είχε καταλάβει ο θείος και μου είχε πει για τον γνήσιο γουναρά: καφές χωρίς τρίχα, δεν λέει!», μου γράφει μια άλλη φίλη..

«Μ’ έφερες πίσω στα ωραιότερα χρόνια της ζωής μου. Τότε που έφευγα από το σπίτι μου να πάω στην αγορά και περπατούσα με τους ρυθμούς των μηχανών και τις σταματούρες απλωμένες!», ήταν μια άλλη εικόνα!

Και πολλοί άλλοι που επιβεβαίωσαν ότι από την μνήμη τους δεν έφυγε ποτέ αυτή η εποχή.. και αν θέλετε την γνώμη μου, ούτε πρόκειται να φύγει! Και ξέρετε γιατί; Γιατί ήταν μια εποχή αγνή, όμορφη, ρομαντική, αρχοντική σαν την Καστοριά μας! Εποχή που η πόλη μας ήταν ζωντανή, μια εικόνα που θα θέλαμε πολύ να ξαναβλέπαμε.

Ήταν οι όμορφες στιγμές ανθρωπιάς που λείπουν στις μέρες μας, όχι μόνο αναφορικά με την γούνα αλλά και με το πώς γίναμε σαν κοινωνία.. πόσο αποξενωθήκαμε, χάθηκαν τα τυχαία-άγνωστα χαμόγελα που συναντούσες στο δρόμο.. ή μπορεί και να έμειναν σε κάποιο παρατημένο «τεζιάκι» που περιμένει εκεί..

Είμαι τυχερή που πρόλαβα έστω και λίγο αυτή την εποχή.. ακόμα και στην πιο μοντέρνα εκδοχή της. Σήμερα λοιπόν που είναι του Προφήτη Ηλία,  να ευχηθώ στην Καστοριά μας και σε όλους τους γουναράδες χρόνια καλά με υγεία και με την ευχή όλες αυτές οι μνήμες να ζωντανέψουν και μαζί, να ζωντανέψει και η Αρχόντισσα μας!!!

Την αγάπη μου…

Κείμενο-Φωτογραφία:Παπαγεωργίου Ντίνα

gyrolimnia.blogspot.gr